Terug naar school

geen

Gisteren werd bekend dat een 7-jarige jongen die van school was gestuurd wegens ‘grensoverschrijdend seksueel gedrag’ van de rechter weer terug mag keren naar de schoolbanken. Onder zeer strenge voorwaarden, dat wel.

Het jochie was 6 jaar oud toen hij op zijn vorige school werd geschorst omdat hij andere kleuters zou hebben aangerand. Een schokkend gegeven, want hoe komt een kleuter op die leeftijd op zulke ideeën? Waarom deed hij destijds wat hij deed?

Geweigerd aan de schoolpoort
Na de schorsing in juni vorig jaar bij zijn oude school werden de mogelijkheden onderzocht om de jongen ergens anders te plaatsen. Dit leidde tot veel protesten bij de ouders van de beoogde nieuwe school, waarop de schoolleiding er maar van af zag.

En nu ligt er dus een besluit van de rechter dat de jongen geplaatst mag worden op de Johannesschool in Hillegom. Onder zeer strenge voorwaarden, om herhaling te voorkomen en de veiligheid van de andere kinderen te waarborgen. Zo wordt hij begeleid door een extra leerkracht, gebeurt buitenspelen alleen onder toezicht van deze leerkracht en mag hij nooit alleen naar het toilet. En zo zijn er nog veel meer zeer strenge regels opgesteld. Maar een grote groep ouders, van wie de kinderen op de Johannesschool zitten, protesteren in alle hevigheid tegen het besluit van de rechter.

Het is toch je kind…
Ik lees de berichtgeving met gemengde gevoelens. Ik kan me zo goed inleven in de ouders die boos en verontwaardigd zijn. De drang om je kind te beschermen is groot en het is dan vaak moeilijk om open te staan voor welke argumentatie dan ook. Ik denk dat als het om de school van mijn kinderen zou gaan ik ook vooraan op de barricades zou staan.

Puur egoïstisch; het belang van mijn kinderen gaat boven alles. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik in een bedreigende situatie verander in een leeuwin die met hand en tand haar jongen verdedigt.

Gebrandmerkt
Maar goed, mijn kinderen zitten hier niet op school en dat maakt dat ik er toch iets objectiever naar kan kijken. Want juist omdat ik moeder ben (denk ik), voel ik ook zo ontzettend mee met de jongen zelf. En met zijn ouders. Deze hele situatie zal hen waarschijnlijk ook veel verdriet doen.

Zeven jaar oud en nu al gebrandmerkt door zijn omgeving. Ook al zijn de feiten die hij heeft gepleegd nog zo ernstig, ik heb echt enorm met het ventje te doen.

Een tweede kans?
Ik lees nergens in de berichtgeving of hij ook concrete hulp ontvangt (en blijft ontvangen) voor het afwijkende gedrag wat hij destijds vertoonde, maar ik hoop van harte dat dit wel het geval is. Zodat zijn re-integratie niet alleen inhoudt dat hij weer ‘gewoon’ naar school kan, maar dat ook hij met professionele hulp aan zichzelf en aan zijn toekomst kan werken.

Wat dat betreft zijn de ouders van de Johannesschool en ik dezelfde mening toegedaan: ook deze jongen verdient een tweede kans.

Bron foto: Pink Sherbet Photography