Tommie Christiaan: ‘Ik heb best een onstuimige jeugd gehad’

Sinds hij Jezus speelde in The Passion, is het leven van musicalster en zanger Tommie Christiaan (32) een gekkenhuis. En dan te bedenken dat hij zichzelf meer op Judas vond lijken. ‘Er zit wat meer strijd in mij.’

Tekst San van de Ven Foto’s Maaike van Haaster

Waar ben je op dit moment mee bezig?

‘Met van alles tegelijk. Ik speel de hoofdrol in On your feet! en doe drie shows per week in het Beatrix Theater. Verder is het sinds ik Jezus heb gespeeld in The Passion een gekkenhuis met interviews en tv-optredens. Voor mezelf ben ik vooral bezig met mijn eerste EP, die ik een paar maanden geleden heb uitgebracht. En daarnaast doe ik optredens, ben ik vader aan het spelen, hebben we net ons eigen huis verkocht en zijn we op zoek naar een nieuw huis.’

Dat klinkt bizar druk, maar je oogt kalm. Ben je stressgevoelig?

‘Helemaal niet. Ik begin er juist achter te komen dat ik heel goed presteer onder druk. Het is niks voor mij om thuis te zitten en te wachten tot er iets voorbijkomt. Ik heb liever vijf dingen in een dag gepropt dan één ding per vijf dagen. Zolang ik dingen doe die ik leuk vind, krijg ik er energie van. Gelukkig heb ik een partner die me ondersteunt en me de ruimte geeft om dingen te doen die ik wil doen én goed zijn voor m’n carrière.’

Je solo-theatertour komt eraan: In een ander licht. Luidt dat een nieuw hoofdstuk van je leven in?

‘Heel erg, ja. Ik heb de afgelopen jaren heel hard gewerkt, geïnvesteerd ook. Door niet zozeer bezig te zijn met het behalen van successen of veel geld verdienen, maar juist met hard werken en being out there. Ik kwam uit een wat lastige periode waarin ik niet kon doen wat ik wilde doen. Als acteur ben je toch afhankelijk van theaterproducenten die jou in een bepaald plaatje zien, en op een gegeven moment liep dat even niet. Daar word je onzeker van. Plus: je moet ook gewoon de rekeningen betalen. Ik had het geluk dat ik vier jaar geleden bij een nieuw management terecht kwam dat in mijn talent gelooft.’

Is dat iets waar je naartoe hebt gewerkt: een solocarrière?

‘Ik wilde al heel lang meer met muziek doen. Ik beleef er veel plezier aan om in een theaterproductie te staan, juist door al die verschillende facetten. Een rol spelen, zingen, dansen, applaus in ontvangst nemen, in de spotlights staan – wij artiesten houden van aandacht. Maar in het dagelijks leven zou ik niet snel musicalmuziek opzetten. Mijn muzikale smaak ligt ergens anders.’

Waar dan?

‘Bij popmuziek en soul. Ik luister naar Robin Thicke, Jason Mraz en meer onorthodoxe country-folk-achtige dingen die de meeste mensen niet kennen. De liefde voor het artiestenvak is bij mij begonnen met de passie voor muziek. Mijn opa was dirigent van een symfonisch orkest, dus ik lag als ventje van vijf op mijn buik en met de handen onder m’n kin te luisteren naar de symfonieën die hij aan het dirigeren was. Ik heb zelf jarenlang saxofoon gespeeld, ik kan noten lezen. Voor mij is muziek de basis. En nu kan ik eindelijk de stap naar muziek maken, omdat ik genoeg volgers heb die naar mij willen luisteren – een bizar idee wel.’

Volgens het persbericht van In een ander licht ga je laten zien wie Tommie is.

‘Dat is misschien een beetje gek verwoord. Ik weet zelf niet eens helemaal wie ik ben. Wat ik ga doen, is mezelf in een heel ander licht zetten. Mensen zien je als artiest, maar weten niet waarom je zo gemotiveerd bent om te doen wat je doet. Mijn levensverhaal, ja. Er zijn bepaalde dingen die ik heb meegemaakt die me een zetje hebben gegeven om me meer op zingen en dansen te focussen. Ik bedoel: ik heb best een onstuimige jeugd gehad.’

Op wat voor manier?

‘Ik wil eerst zeggen dat ik op geen enkele manier met een soort pathetisch zelfmedelijden op mijn jeugd terugkijk. Maar mijn ouders gingen uit elkaar toen ik vier was, mijn vader kon nauwelijks een opvoedkundige rol voor ons vervullen omdat hij persoonlijke problemen had, mijn stiefvader – de grote liefde van mijn moeder – is overleden op mijn veertiende, mijn broertje had veel problemen en hing op straat. Met mij ging het eigenlijk altijd goed. Ik werd op handen gedragen door mijn ouders en kreeg heel veel liefde, daar ben ik ze dankbaar voor. Maar ik was wel een jongen die niet echt een jongetje heeft kunnen zijn, omdat ik voor iedereen moest zorgen. Ik was een soort vader voor mijn broertje, een halve therapeut voor mijn vader en een partner voor mijn moeder. Dat is pittig geweest, maar het heeft me gevormd tot wie ik nu ben – en daar ben ik trots op. Ik geloof dat de dingen die gebeurd zijn er óók voor hebben gezorgd dat ik zo zelfstandig ben geworden en ik mijn talent heb kunnen ontwikkelen.’

Het hele interview met Tommie Christiaan komt uit VIVA 24. Deze editie kan je hieronder via Blendle online lezen.

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «