Verboden voor gillende kinderen

Gillende kinderen. Ik heb er niets mee. Niet met die van mij en zeker niet met andermans kinderen. Maar let’s face it. Kinderen zijn kinderen. En die schreeuwen nu eenmaal. Ik heb me er bij neergelegd. Ook al maakt mijn hand af en toe dat wurgend gebaar.

Zero tolerance
We leven nu eenmaal in een wereld met verschillende soorten mensen. Kinderen horen daarbij. Schreeuwende kinderen ook. En die kom je overal tegen. Op straat is het niet zo erg, want dan loop je gewoon een blokje om. Of je doet je iPod iets harder. Maar wat doe je wanneer je lekker uitgebreid in een restaurant zit te eten en er begint een kind te schreeuwen en de boel opzettelijk te verzieken. In het Amerikaanse restaurant Olde Salty zijn deze kinderen niet meer welkom. Er kwamen zoveel klachten over schreeuwende kinderen dat ze besloten hebben de kinderen met ouders en al eruit te gooien. Op het raam zou nu zelfs een briefje hangen ‘schreeuwende kinderen worden niet getolereerd’. Het blijkt het restaurant zelfs meer klanten op te leveren!

Amerikaanse ouders reageren verbaasd. ‘Je kunt het niet helpen als je kind schreeuwt’, zegt er één van hen desgevraagd. Nee, maar je kunt er wel voor zorgen dat ze hun klep houden en anderen niet storen. Want genieten die ouders nu zelf ook van het eten wanneer hun kroost de longetjes uit hun lijf schreeuwt? Want wat doe je als je kind begint te gillen? Vermanend toespreken. Verschonen en eten geven. Van speelgoed voorzien. En als dat allemaal niet werk, zou ik de boel pakken en zorgen dat anderen nog enigszins van hun eten kunnen genieten.

Jongleren
Laatst zat ik bij ons in het dorp op een terrasje. Een tafel verderop stonden twee biertjes op tafel. Daarnaast een kinderwagen met een klein hummeltje erin. Trappelende voetjes galore! Enorm schattig. Toen begon de baby te huilen. Zo’n huiltje waarbij een moederhart spontaan een paar keer overslaat. Vanwege het babyverdriet, maar ook vanwege de ouders die nog met twee volle glazen bier zaten en even niet wisten wat ze met de situatie aanmoesten. ‘Misschien moeten we even een rondje lopen,’ opperde de moeder. De vader keek naar zijn biertje. ‘Misschien moet je lekker blijven zitten en je biertje opdrinken,’ dacht ik. Wij terrasgangers keken met een blik vol medelijden naar de kersverse ouders die aan het jongleren waren met een voedingsfles, een baby en twee biertjes. Niemand vond het erg. Een huilende baby is ook  niet erg. Maar een schreeuwend kind…

Voorbij het terras liep zo’n gillend monster. Ze trok haar moeder schreeuwend aan de arm. Ze wilde buiten op terras zitten. En drinken. Misschien zelfs nog een ijsje. Het mocht niet. Schreeuwend en wijzend liepen ze voorbij. Tranen met tuiten. Ze werd bijna over haar knietjes meegesleept. Er hing geen briefje op het raam of een bordje buiten waarop stond dat schreeuwende kinderen niet worden getolereerd. Moeder en kind werden door het terras gewoon weg gekeken. Want dat is hoe het hier werkt. Gewoon een paar keer zuchten, puffen en de wenkbrauwen fronzen.

CC foto: Azadam