Niet alwéér: Deze vijf festivaltypes kom je altijd tegen

Fijn hè, dat festivalseizoen. Beetje rondstruinen, beetje dansen, drankje erbij en vooral: lekker loeren naar de stereotype parade van al die ándere festivalgangers. Bingo in 1, 2, 3…

Tekst Fleur Meijer Illustraties Levi Jacobs

De Influencer

  • Festivalmotto: Iets met heel veel obligate hashtags en hartjes.
  • Karakterschets: Ze is de nieuwste stereotiepe aanwinst in het festivalwezen en daarmee 
ook veruit de meest oogrolwaardige voor de veteraan. Vooral de Muzieksnob begint te sissen als ze haar ontwaren met haar vlogcamera, selfiestick en in het geval we zelfs van doen hebben met een machtige beroepsinfluencer entourage van social slaafjes. Hoe dan ook dient het festivalbezoek van de Influencer maar één doel en dat is waar haar hele leven uit bestaat: het stralende, platgefilterde middelpunt van haar eigen narcistische universumpje zijn, dat geheel en al bestaat bij de gratie van beeldschermen. En dat is dus, ze zal de eerste zijn die het roept, héél hard werken. Dat lijdt geen twijfel. Als er elke dag een paar verse plaatjes 
en praatjes moeten worden gedeeld met het hongerige gevolg en je ook nog de sponsoren koest moet houden, komt dat neer op veel perfecte outfits, veel perfecte make-up en veel perfecte poses op de perfecte locatie. Gelukkig hoeft de Influencer voor dat laatste niet haar creatieve talenten aan te boren, want qua poses en locatie is het gevolg allang blij als er A. een muizenhapje van een pizza wordt genomen B. een reuzenrad zichtbaar is C. vuurwerk of 
D. iets met een ondergaande zon rond golden hour, muizenhapje pizza, reuzenrad én vuurwerk. Wat? Muziek? Ja jezus, ze moet zich nog drie keer in een nieuw outfitje hijsen, verse bloemen en een opblaasflamingo regelen, 500 gratis macarons bij elkaar influencen en nee, die foto moet nog een paar honderd keer over. Dus voor muziek heeft ze gewoon écht geen tijd. En trouwens, ze kent alleen Beyoncé en die is er toch niet.

 

De Kliko

  • Festivalmotto: ‘Go to hell, hersencel!’
  • Karakterschets: Als er íémand de dagen turft voor het festivalseizoen losbarst, is het de Kliko wel. De early bird-tickets staan keurig in rijen opgesteld in haar – tijdens de vorige after jammerlijk gebarsten – iPhone. Kijk maar even mee anders: we trappen af met 909, dan volgt Mystic Garden, WTTF, Awakenings, Dekmantel, Lowlands, Kiesgrube… Maar hé: eerst nog effe de groepsapp checken, want X. zou de speed en ketamine regelen, Y. had een topadresje voor de pillen en heeft Z. die ballonnen en lachgastank nou al voor de after? Nee, iedereen regelt z’n eigen coke. Zoiets doe je op het laatste moment hè, je weet hoe dat anders gaat, haha.
    Het moge duidelijk zijn: de Kliko is een festivalganger met een missie, en ze rust niet voordat die is volbracht. Dit is gemiddeld na een dag of vier, op de bank van het afterhuis. Dan valt haar geplaagde lijf met een zuigflesje drinkyoghurt in de knuist of een halve banaan in de schuimbakkes eindelijk in slaap op wegstervende beats. Maar eerlijk is eerlijk: dan heeft de Kliko wel echt hard gewerkt. Ga er maar eens aan staan: al het geslik, gelik en gesnuif op het festivalterrein heeft haar lichaam in kloek tempo compleet uitgewoond. En onderwijl vindt ze ook nog de tijd om veel rondjes te lopen, heel mooie, lieve mensen te knuffelen, schokkerige dansjes met de vuisten in de lucht te maken, en bij tijd en wijle even te zitten in het gras met een watertje want ze gaat wel érg hard, maar hé: heeft er iemand anders nog wat te nakken? Nee, de Kliko heeft het altijd reuze naar haar zin. Wat dat betreft is het echt spijtig dat ze zich van dit alles bijna niets meer zal herinneren.

 

De Festifit girl

  • Festivalquote: ‘Nee dank je, ik heb m’n eigen snackjes mee!’
  • Karakterschets: Ze zijn de risées onder het gros der festivalbezoekers en dat weten ze tragisch genoeg zelf ook wel. Want waar iedereen drie dagen volop friet, wiet, bier en frikadellen inhaleert met een pilletje toe, zetten zij ’s ochtends kakelvers een kopje kamillethee op een gasbrandertje, koken een lekker havermoutje met schijfjes appel in een pannetje, eten nog een banaan en vullen hun papieren zakjes met amandelen en zelfgebakken granolareepjes voor de gezonde trek tussendoor. Daarna is het rennen voor de festivalyoga, en de verdere dagbesteding bestaat uit renskroesen over het terrein, voorzichtig nippen aan die ene wodka-spa rood, en natuurlijk súperveel plezier maken, maar zich stiekem ook héél erg de vreemde eend in de festivalbijt voelen. Nee, het valt niet mee voor de Festifitgirl in al dat hedonistische, bourgondische geweld. Want al wílde ze leuk mee doen, ze kán het al niet meer. Zo gaat dat als je ten prooi valt aan het monster dat controle heet, en daarbij een ongeraffineerde, glutenvrije, fitte, groene religie hebt geadopteerd als verlosser. Een religie die tot overmaat van ramp ook nog predikt dat het superbelangrijk is ook fun te hebben en te lachen en te dansen met je vrienden! Ga vooral lekker uit je dak, maar zorg wel dat je lief blijft voor dat strakke en gezonde lichaam waar je zo hard voor gewerkt hebt en bereid je goed voor! Dus daar gaat de Festifitgirl met haar snackjes en haar water, dwars door de lallende menigte. Wetend dat ze wel leuk mee wíl doen, maar het al niet meer kán. Ach gos.

 

De Muzieksnob

  • Festivalmotto: Vroeger was alles beter.
  • Karakterschets: Ze beschouwen zichzelf als de eminence grise en ware connaisseurs van de festivalmuziekscene. Wat vrij te vertalen valt als: ouwe klaagmuppets die het allemaal al honderd keer hebben meegemaakt en zich aldoende de mening toededen dat ‘hun’ festivals aan verloedering en verschraling onderhevig zijn. Wat je sowieso al merkt aan de steeds commerciëlere line-ups die een knieval zijn naar de massale toestroom van lui die hier niet komen voor de muziek, maar om de fucking Kliko/Festifitgirl/Influencer/Ware Hippie uit te hangen. Nee, het is wat dat betreft echt 3 voor 12 in festivalland! (Inside joke in het muzieksnobwezen, als je de grap snapt, ben je er zelf een). Lowlands is hier het meest ontluisterende voorbeeld van, en diep in hun hart weten ze dat ze niet meer moeten gaan, maar ja: Kendrick Lamar én goeie polka indie met elektrorafelrandje uit Zuid-Ossetië. Dus daar gáán ze toch weer met hun blokkenschema en bier, hoofdschuddend langs al die kraampjes met al dat fucking neppe hipstervoer, op zoek naar de laatste restjes muzikale ziel van het festival. En als ze die dan onverwacht vinden, vaak in de vorm van een pingelend elvenmeisje uit IJsland of tijdens een toch wel fucking intens optreden van The War On Drugs, staan de Muzieksnobs met tranen in de ogen en laten ze zich zelfs knuffelen door een Kliko (die achteraf hoopte dat er nog wat te nakken was.)

 

De Ware Hippie

  • Festivalmotto: Namasté, bitches!
  • Karakterschets: In deze barre tijden waarin de hippieoutfits binnen drie klikken van Zalando komen, zelfs de Festifitgirls veren en bloemen in het haar dragen en ook de verfoeilijke Influencers rijkelijk strooien met hartjesgebaren en Insta-accounts met Volkswagenbusjes in de hoofdrol, is het zaak dat de Ware Hippies laten zien wat het nou écht betekent om een Ware Hippie te zijn. Welnu: ten eerste natuurlijk liefde. Liefde voor alles wat groeit, bloeit, elkaar, all is one and one is all. Als je dat laatste niet snapt: geen probleem. De Ware Hippie legt met alle liefde een klein zegeltje onder je tong en pakt de bongo erbij, dan gaat een uurtje later het universum je wat geheimen prijsgeven en hoef jij alleen nog maar te ontvángen. Je bent trouwens een prachtig mens, weet je dat? Als je wilt, kunnen we elkaar even vasthouden voor je verder vlindert. Of wil je glitters op je gezicht? Kijk eens hoe prachtig je bent! Vergeet niet: jij bent alles, jij bent genoeg, precies zoals je bent. Ik kan een geleide chi-meditatie 
met je doen als je wilt, dan gaan we samen naar de bron en bezien we onze kern in dankbaarheid en zonder oordeel. Dit soort ontmoetingen maken een festival ontzettend waarachtig, weet je dat? Een mooi mens ben je. Als ik je morgen weer tegenkom, ben ik je inderdaad weer helemaal vergeten, maar ook dat is heel waarachtig want leven doen we vanuit de kern en in 
het nu… Ja, oké, ik snap het, je moet verder, dag mooie vlinder!

Lees alles over deze types in VIVA-24. Nu in de winkel.