VIVA kijkt Wie is de mol? aflevering 4 – Waarin een vrijstelling voor de finale binnen handbereik is

wie is de mol

Na een week die wel een jaar leek te duren, was het gisteren ein-de-lijk tijd voor de volgende aflevering van Wie is de mol? 2018. Ook vandaag praat Kim van Weering je bij.

Attentie, attentie: spoilers vanaf hier.

Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent! Oh wacht, ander programma. In elk geval: leuk dat je weer meeleest. Hoogste tijd om deze aflevering van WIDM eens even van voor naar achter door te nemen, want het was me d’r weer eentje. Met een pot van nog geen € 1000,- is er voor de mol voorlopig geen enkel vuiltje in de lucht te bekennen. Ik moet zeggen: die gluiperd is bijzonder lekker bezig. En ik zit nog altijd op Simone trouwens, volle bak.

Allereerst heel even over de trailer. Daar móet toch iets in te vinden zijn? Een ieniemienie-hintje? Ik heb zelfs de slowmotion-versie op YouTube al bekeken – wanhopig op zoek naar hints of aanwijzingen. Niets. Of ik heb gewoon bijzonder weinig talent voor het ontfutselen van aanwijzingen. Sluit ik ook niet uit.

Aflevering vier heet ‘Vooruitzicht’. De kandidaten zijn terug in Tbilisi en praten tijdens het ontbijt over het vertrek van Bella. We trappen de aflevering af met een emotioneel betoog van Simone, terwijl Emilio fanatiek in zijn molboekje aan het pennen is. Als ode aan Bella heeft ze haar gele trui aangedaan. Ze moet wennen aan haar nieuwe positie in de groep, want aan wie kan ze nu haar verhaal kwijt?

De ober heeft telefoon voor de groep. Het is – verrassing! – Art. Hij zoekt drie kandidaten die absoluut geen claustrofobie hebben. Al snel steken Emilio, Stine en Ruben hun hand op. Loes baalt dat ze weer te laat is met het opsteken van haar vinger. Ze vindt het niet leuk dat ze nu weer met dezelfde kandidaten in een groepje zit en is nieuwsgierig naar andere mensen. Ik een een kleine déjà vu. Uiteindelijk mag ze toch met Emilio en Stine mee de gangenstelsels van Tbilisi in. Gezellig.

De eerste opdracht ‘Tunnelvisie’ kan € 1500,- voor de pot opleveren. De vier kandidaten boven de grond moeten binnen drie kwartier de drie zonder claustrofobie weten te vinden. Een makkie, zou je denken. Emilio voelt nu écht dat-ie meedoet aan Wie is de mol? (ook lekker op tijd). Jan vindt dat de communicatie tussen Stine en hemzelf wederom extreem soepel verloopt, al lijkt de rest van de groep daar iets anders over te denken. Olcay rent als de vrouwelijke versie van Usain Bolt de hele stad door.

De laatste seconden tikken weg, spannende muziek en dan is de tijd om. Troosteloze gezichten en geen geld in de pot. Emilio baalt, want hij vond de aanwijzingen die ze gaven toch wel vrij exact. Hij denkt dat de mol heel veel plezier heeft. Dat denk ik ook.

Vrienden voor het leven Emilio en Jan zaten in andere teams en vertellen elkaar achteraf alles. Hetzelfde geldt voor Loes en Ruben en Olcay en Stine (say what!?). Het wordt pijnlijk duidelijk dat Simone haar maatje echt is verloren. De enige conversatie die zij vandaag heeft, is met haar molboekje, vrees ik.

Het is onafhankelijkheidsdag in Tbilisi. We horen pianomuziek (heerlijk) en zien Art (ook heerlijk). In de volgende opdracht ‘Niets is wat het lijkt’ valt een vrijstelling te verdienen. Voor de finale. WACHT EVEN, SHIT IS GETTING REAL.

De kandidaten mogen (of eigenlijk: moeten) één voor één bij Art op bezoek in het park (geen straf) om vragen te beantwoorden als ‘Wil je nu al weten wie de mol is?’ en ‘Een groepsvrijstelling of € 5000,- voor de pot?’ Vol spanning wacht ik de climax af, maar die lijkt uit te blijven, totdat er weer zo’n verdomd spannend muziekje ingezet wordt. (Ik trek dat trouwens altijd zo bijzonder slecht – het lijkt verdorie wel één of andere thriller waar ik naar zit te kijken.) Tussendoor zien we minstens net zulke spannende shots van Georgiërs in het park. Wat moeten we hier mee? En vinden jullie onderstaande foto net zo ‘opvallend’ als dat ik ‘m vind?

Daar is Art weer, die even doodleuk laat vallen dat de mol tijdens de opdracht bij iedereen vlak langs is komen wandelen. Whaaaa, bizarre mindfuck dit. Chaos en paniek in de groep. Emilio voelt zich een ontzettende eikel en vindt het ‘niet oké’. Ruben zegt dat het spel je helemaal ‘gek en para’ maakt. Dat kan ik zelfs als niet-deelnemer volledig beamen. Jan ziet deze opdracht als een bevestiging dat ze toch wel echt een domme groep zijn. Spreek voor jezelf, Jan.

Emilio en Olcay sluiten de dag af met een drankje en een korte evaluatie van de dag. Olcay vindt het een gezellige avond met Emilio, maar Emilio vindt vooral dat Art heel knap is en heeft tijdens de opdracht naar niets anders gekeken. Wacht heel even, de beste man valt niet op vrouwen?!

En dan de laatste opdracht van deze aflevering: ‘Rode draad’. Vioolmuziek. Shots van mensen en (was)lijnen in de ghetto van Tbilisi. Daar is Art. Doel van het spel is dat de kandidaten al ziplinend (is dat een woord?) een envelop van het ene gebouw naar het andere gebouw overbrengen. Zeven deelnemers, zeven enveloppen, maar in slechts één van de zeven enveloppen zit de uitkomst van de vorige opdracht: € 5000,-.

Jan – de man die alles kan – bijt het spits af en besluit om het er makkelijk uit te laten zien. Hij heeft er zin in, totdat hij over het randje kijkt. Hij gaat toch en doet nog even een duimpje omhoog als-ie veilig aan de overkant is aangekomen. Ruben vindt het eng. Stine heeft een polsblessure (prima dekmantel wel). Nummertje twee is Emilio, die het een krankzinnig vette opdracht vindt. Jan roept nog even bemoedigend ‘KOMT GOED!’ naar de overkant en dat komt het ook. De vrienden sluiten elkaar op het dak van het andere gebouw in de armen en Jan voegt er nog even aan toe dat Emilio het ‘best mannelijk deed’. Stand: 2/7.

Ruben praat zichzelf moed in, terwijl Loes hem vanbinnen kapot ziet gaan. Zoeken ze voor WIDM niet af en toe een understudy? Of een stuntvrouw die vooraf het zipline-circuit mag uitproberen? Dan geef ik me bij dezen graag op. Olcay wil wel en vliegt als een komeet door de ghetto van Tbilisi. Ruben kijkt nog even over het randje (altijd handig om te doen inderdaad) en besluit niet te gaan. Iedereen vindt het zielig. Ik iets minder na het vinden van onderstaande Tweet:

Stine gaat ook ‘No way José’ niet, al zou ze óóit wel willen. Nee, er komt inderdaad vást nog wel een tweede kans om door de Georgische ghetto te ziplinen voor € 5000,-, Stine. Polsblessure vergeten en gaan! Simone blijft halverwege de lijn hangen en moet nog heel ver tokkelen, maar wordt met luid applaus aan de overkant onthaald. Eindstand: 5/7 enveloppen halen de overkant.

Één voor één maakt Art de enveloppen open en jawel! – in de derde zit een keurige € 5000,- voor de pot. Olcay is blij en ‘kan eindelijk wat met deze vette pot’. Ja, er heel goed op passen, vrouw!

Tijd voor de test. Olcay gaat minder spreiden en heeft eindelijk iets in haar molboekje opgeschreven. Ruben is in de war en ziet nog altijd lijkbleek na de zipline-opdracht. Arme ziel. Jan heeft toffe ananassokken aan en zet zijn groene vrijstelling in. Voor Stine is Emilio de mol, net als voor Loes en een heel groot deel van Nederland, volgens mij.

De zwarte vrijstelling blijft uit en dat betekent dat Jan door is. Ruben, Stine en Olcay krijgen een groen scherm. Dan is het de beurt aan Emilio. Man, man man, dat moment dat je afwacht of het scherm groen of rood wordt, lijkt elke week wel langer te duren. En ik moet zeggen dat ik vind dat de kandidaten er altijd bijzonder koeltjes bijzitten. Ik kruip thuis bijna ín de bank van de spanning, moet je nagaan hoe deze zeven zich moeten voelen… Ik vind het knap.

Weer die verrekt spannende muziek en dan… BAM! Emilio moet naar huis – hij mag niet langer van Art genieten tijdens spannende opdrachten in het park. Loes is volledig in shock. Jan pinkt een klein traantje weg, maar wie niet?

Wil je niets meer missen van VIVA? Neem een abonnement. Klik hier voor onze speciale aanbiedingen.