VIVA kijkt Wie is de Mol? aflevering 7 – Waarin Jan Georgische vrouwen versiert en Stine lekker yogaat

Chaos in het senatorium, een lekker middagje verven en een trein bomvol met pakketjes: aflevering 7 van Wie is de Mol? was weer een hele fijne. Kim van Weering praat je bij. Attentie, attentie: spoilers vanaf hier!

Zo, lieve mede-mollootjes, daar gaan we weer! Hoogste tijd om een uur lang lekker te wroeten en te graven. Met (nog steeds) vijf kandidaten komt de finale al aardig in zicht. Ik zie ‘m in elk geval al bijna, aan het einde van mijn Simone-tunnel. Ik heb duidelijk nog altijd last van tunnelvisie(mone).

De Neerlandicus in mij trekt de titel van de aflevering allereerst behoorlijk slecht: Schijn Werper. Waarom die spatie en waarom tweemaal een hoofdletter? Of heeft het iets te maken met de initialen van mijn mol Simone Weimans? Hmm…

Tijdens het ontbijt bespreken de deelnemers even hoe zij in het spel staan. Simone is niet meer van plan om alles te delen en denkt dat iedereen nu ‘bondjesloos’ is. Dat heeft ze aardig mis. Ruben pelt enthousiast zijn gekookte eitje.

De eerste opdracht is meteen een hele toffe – en lekker chaotische – in het enorme Manor Senatorium. Na de uitleg van Art snapt Olcay het allemaal niet zo. Jan legt het haar nog even haarfijn uit. Hij is blij dat er in deze opdracht eindelijk een ‘controlroom’ zit, want hé – wat is WIDM zonder controlroom? Dan moet het wel een heel slecht seizoen zijn.

 Olcay (die er eerst maar weinig van snapte) komt uiteindelijk in de controlroom te staan, maar rent al snel het hele senatorium door. Gewoon omdat het kan. De rest vindt dat ontzettend stom. Stine gaat als kip zonder kop van opdracht naar opdracht en doet wederom uiteindelijk precies niks. Waarom kan ze een simpel rekensommetje niet oplossen? Waarom duikt ze weg als Jan een groepsfoto probeert te maken? Heel… bijzonder.

Simone en Jan draaien wild allerlei lampjes vast, waar uiteindelijk een bedrag in moet verschijnen dat ze kunnen verdienen. Jan ziet er geen bedrag, maar wel ‘Simone is de mol’ in. Staat mevrouw Simone Weimans (SW) hier in de Schijn Werper?

Ellie Lust zou trots zijn: ik moet zeggen dat het wat betreft etherdiscipline wel aardig gebakken zit met deze groep. Ze harken toch een mooie € 750,- binnen. Jan is er maar wat blij mee en wil geen ‘sad faces’ zien.

 In het gezelligste wegrestaurant van Georgië evalueren de kandidaten de eerste opdracht. Olcay neemt Ruben even apart om hem te vertellen dat hij haar mol is. Hij bedankt haar hartelijk voor het delen en wil weten hoe nu verder. Olcay wil er gewoon even open over praten, op deze mooie plek. Ondertussen knabbelt ze wat aan haar zonnebril en aait Ruben zijn baard.

Ook de tweede opdracht is een heerlijke: samen met de inwoners van Koetaisi moeten ze in drie uur tijd de grote brug zoveel mogelijk wit verven. Jan wil wel mensen werven, samen met Olcay. De rest mag dan verven. Stine wil ook wel mensen werven, maar Olcay vindt dat de beslissing al is genomen. Punt uit.

 Voordat Ruben begint met verven, heeft-ie de eerste Georgiër die wel wil helpen al gevonden – en de beste man heet ook nog George. Ik vind het leuk. Simone treft een jongedame die haar tijdens het verven even gezellig bijpraat over de geschiedenis van Koetaisi en deze prachtige brug.

Jan en Olcay gaan wodka halen, want hé – wat is een verffeestje zonder wodka? Ze belanden in de meest foute winkels waar Jan met kushandjes en slappe babbels de dames probeert mee te krijgen. Olcay ‘leent’ even een tafel van een café om de drank op de brug op uit te stallen.

 Ruben voelt zich knullig en krijgt zijn verfdoos niet open, Olcay en Jan doen een dansje, waarna Olcay toch maar eens besluit haar handen vuil te maken. Jan niet, hij kijkt wel uit. Heet de aflevering daarom misschien ‘Praten als Brugman?’ Slaat dat op meneer Versteegh die veel kletst maar niets doet?

De burgemeester van Koetaisi vindt het allemaal maar machtig mooi wat er op zijn brug gebeurd is en knipt feestelijk het rode lint door. Hij spreekt geen Engels, maar iedereen luistert aandachtig naar zijn Georgische geklets. Opdracht geslaagd, iedereen blij en een mooie € 1250,- voor de pot. Art lijkt ineens wel ‘one of the guys’ en juicht vrolijk mee. Is hij misschien de mol?

 Dan volgen wederom heerlijke shots. Van Stine aan het yogaën dit keer. Ze zoekt de waarheid in zichzelf en ‘moet zich ergens aan vasthouden, want dat kan ze niet aan haar medekandidaten.’ Juistem.

Bij de derde opdracht verschijnt Stine met een bijzonder kek hoedje. Ik mag die vrouw wel. Ze gaan een bijzondere treinrit maken waarin ze als heuse Post NL-medewerkers pakketten moeten sorteren. Een lekkere opdracht waarbij iedereen flink kan mollen.

En gemold is er ze-ker: de groep moet uiteindelijk zelfs € 500,- inleveren. Een kleine greep uit alles wat er in de trein en op de stations gebeurde: Olcay merkt al snel dat ze echt wel organisatorische kwaliteiten heeft. Simone maakt er een behoorlijke bende van en heeft alles behalve lekker gesorteerd. Ruben eigenlijk ook. En Jan eigenlijk ook. Stine kan het tempo niet bijhouden en Olcay plet uiteindelijk de drie dozen op het eindstation met – jawel – haar billen.

Zoeken ze trouwens in het WIDM-productieteam geen mensen die vooraf de spellen uittesten? Die ook pakketten mogen sorteren en in het senatorium rond mogen rennen om lichten aan te doen – gewoon om uit te proberen of de opdrachten wel zo uitpakken als gehoopt? Zo ja: kan ik me dan hierbij opgeven?

Tijd voor de test. Jan en ‘Lady in red’ Simone krijgen een groen scherm – yes! Stine niet. WAT? HO, STOP! NEE!? Nee wacht, dit kan niet. Nederland huilt, vrienden zijn al hun punten in de WIDM-app kwijt want het móest Stine toch wel zijn? Zelfs ik ging het bijna geloven na al die vrij drollerige acties van de verwarde filosofe.

Maar goed. Volgende week de halve finale… Zie ik jullie dan weer? Dan ga ik ondertussen lekker verder met mijn tunnelvisimone.

P.S.: ik kan jullie écht een rondje Twitter aanraden na de aflevering. Zoek even op #widm – garandeerd goed voor de lachspieren.