VIVA kijkt Wie is de mol? aflevering 6 – Waarin Ruben de spanbanden niet snapt en Stine staat af te luisteren

Gisteravond was het eindelijk tijd voor de volgende aflevering van kijkcijferkanon Wie is de Mol? Toegegeven: het was weer een bijzonder lekker uurtje televisie. Kim van Weering praat je ook vandaag weer bij.

Wees gewaarschuwd: spoilers vanaf hier!

Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent! Met nog maar vier deelnemers en één mol over in het spel lijkt het ineens een wel heel klein groepje geworden. Ik zit nog altijd dapper op Simone – al komen de twijfels wel opborrelen wanneer ik Twitter open en Stine o-ve-ral als mol genoemd wordt. We gaan het zien – molboekjes (en popcorn) paraat: daar gaan we weer!

Loes zit inmiddels in het vliegtuig terug naar huis. Art houdt een praatje over bondgenootschap, maar ik ben enorm afgeleid door de creepy kabelbaan die ogen lijkt te hebben en steeds dichterbij komt. Dag 10 breekt aan. Het groepje van vijf vertrekt uit Tbilisi. Stine vindt het een fraaie autorit en voelt de vruchtbaarheid van het gebied. Ik ben heel benieuwd hoe dat voelt. Olcay maakt vlechtjes in haar haren, terwijl Ruben nog even verder droomt over Loes. Hij vindt het jammer dat-ie niemand meer heeft om mee te ouwehoeren (want dat kan inderdaad niet met de andere vier, klopt). Simone ziet de ‘victory’ al voor zich en heeft zin om op iemand te schieten. Dat heb je weleens.

Voor de eerste opdracht moeten de kandidaten zichzelf bevrijden uit kamers in een bijzonder angstaanjagend hotel in Tskaltoebo – wie kent het niet. Verlaten gangen, hangende deurklinken, kapotte plafonds – het wachten is op een meisje in jurk dat ergens uit een kast komt, maar dat gebeurt gelukkig niet. 

Penningmeester Ruben heeft wederom een sleutelpositie in het spel: hij mag vrij rondlopen en als redder in nood de andere kandidaten bevrijden. Jan is al gauw vrij en kan op zoek naar jokers en geld. Stine denkt dat niemand haar hoort. Dat klopt, maar volgens mij maakt ze ook helemaal geen geluid – al staat ze er aardig stoer bij met een stok in de hand. De rest oppert dat Stine misschien wel in slaap is gevallen. Dat zou toch serieus gaaf zijn; dan heb je twintig minuten om te vlammen in een spel, lig je gewoon lekker een tukkie te doen. Ik zou het de beste molactie ooit vinden.

Na de opdracht gaat Jan even bij Olcay buurten. Stine luistert de twee af, want ze wil voorkomen dat er weer een bondje van haar wordt afgepakt. Na Jan doet ze meteen even een bakkie met Olcay en een mooi pleidooi over waarom Simone de mol is volgt. Stine vindt dat Simone structureel het minst binnenhaalt. Volgens mij is ze dat zelf – al hoop ik natuurlijk dat ze gelijk heeft. 

De volgende dag staat er weer een mooie opdracht op het programma. Art komt aangereden in een auto die niet wil stoppen en besluit er vervolgens toch maar uit te stappen. De groep mag drie Georgische families helpen verhuizen. Het klinkt nu al leuk. Stine wil een duo zijn met Jan, Olcay met Ruben. Simone staat er alleen voor en dat wordt er door Jan nog even lekker ingewreven.

Als echte Erkende Verhuizers gaan ze aan de slag. Na twee minuten besluit Stine om Jan in te ruilen voor Simone. Ruben snapt de spanbanden niet. Jan haalt mooie herinneringen van vroeger op over z’n vader en moeder die ook ooit gingen verhuizen. 

Als ze denken dat de opdracht erop zit, begint-ie pas echt. Of er nog even een Georgiër meekan voor een extra € 250,- en wat extra spullen. Dapper gaan ze aan de slag. Olcay heeft een nieuwe manicure nodig na deze ‘zweetochtend’. Het geheel doet me denken aan een aflevering van Mr. Bean waarin-ie uiteindelijk óp de auto gaat zitten en stuurt met een zwabber. De Georgische Irma naast Ruben begint vrolijk liedjes te zingen met haar halve inboedel op schoot, terwijl Olcay als heuse atleet meerent naast de auto. Wat een geweldige beelden dit. 

Nadat de groep wederom van penningmeester heeft gewisseld (Ruben, het waren twee fantastische dagen), is het tijd voor de test. Wacht even, nu al? De aflevering is pas net begonnen! Met hun molboekjes in de aanslag gaan de kandidaten er voor. Even dacht ik dat ze ‘m zou bewaren tot na de finale, maar Stine zet haar zwarte vrijstelling in, de andere deelnemers een aantal (zinloze) jokers. Heel bijzonder: als Simone haar test maakt, ontbreekt de optie ‘Stine’ als mol. 

Na de test blijkt er meer aan de hand: er volgt nog een opdracht. Zijn er trouwens meer mensen die na de speluitleg van Art af en toe geen idee hebben hoe de opdracht in elkaar zit? Rode vlakken, groene vlakken, geld, namen, omdraaien – ik snapte er maar weer weinig van. Olcay wil gaan voor het geld, maar daar is de rest het niet mee eens. Ze besluiten om schermen weg te spelen en te hopen dat iedereen doorgaat. Wel zo gezellig. 

Art stelt allerlei gedetailleerde vragen over de afgelopen afleveringen. Ik kom erachter dat ik een bijster goede kandidaat geweest zou zijn die op dit moment een super goede indruk had kunnen maken op haar medekandidaten, maar dat terzijde. Simone wordt gek van de domheid van haar medekandidaten en rolt even flink met haar ogen. 

Ik moet heel eerlijk bekennen: ik snap wel waarom heel Nederland Stine verdenkt. Dat doe ik na deze aflevering ook want potver, die vrouw doet precies niks. In het hotel huppelt ze een beetje rond, de vragen van Art beantwoordt ze nét fout en tussendoor ratelt ze alleen maar filosofische teksten over vruchtbare gebieden op.

Zielig: Simone is uiteindelijk weer ‘on her own’ en krijgt als enige haar scherm te zien. Ze wordt gek van de spanning en duwt haar vinger even goed tegen haar neus. Jan smeekt haar om niet te gaan met een mooie ‘Don’t leave us!’ Wat volgt is een groen scherm voor Simone. Iedereen blij – geen afvaller en ze mogen allemaal nog een aflevering blijven. Tijd voor een lekkere pizzaparty van Olcay. Zouden ze trouwens ergens laptops met zo’n dubbel scherm verkopen? Ik weet wat ik voor m’n verjaardag wil hebben. En een ticket naar Georgië.