VIVA no-smartphone challenge: ‘Shoppen en eten is de beste afleiding’

Een week zonder smartphone: de meesten moeten er niet aan denken. We rennen al zwaaiend en paniekerig heen en weer als we even zonder bereik zitten. Wat stellen we eigenlijk voor zonder ons geliefde toestel? VIVA’s Sanne nam de proef op de som en gooide haar maatje een week overboord.

Ik twijfel over de startdatum. Mijn conclusie: het komt nooit uit, dus begin ik maar meteen. Tijd voor de voorbereidingen. Mijn wekker staat er voor de sier, want ik heb geen idee hoe het ding werkt. Ik kijk naar een review van een twaalfjarige YouTuber die stukken handiger is dan ik. Gefikst! Ik heb de neiging om heel de wereld in te lichten, maar hou het bij de mensen die ik veel spreek en pas mijn WhatsApp-status en voicemail aan. Nu nog even mijn horloge tussen het stof vandaan vissen. Helaas staat hij stil. Toch besluit ik de challenge niet langer uit te stellen en is het moment echt daar. Ik druk de uitknop in – dat was even zoeken –  en leg hem in de la. There I go.

Dag 1

Ik zit op de VIVA-redactie en vraag me af waarom ik dit doe. Ik heb de hele tijd het gevoel dat ik iets mis, zelfs terwijl ik druk bezig ben. Ik kijk automatisch om me heen om te zien waar mijn telefoon is, en heb wel twintig keer gedacht ‘o ja, de challenge.’ Dan krijg ik een mailtje van een vriendin: ‘Succes San, je kan het! X’ Fijn die support! ’s Middags beginnen de problemen. Met de werktelefoon blijk ik alleen intern te kunnen bellen. Ik leen een mobiel, want ik moet bellen voor een interview. Ik hoop dat dit niet vaker gaat voorkomen, want het lijkt me niet helemaal de bedoeling van de challenge. Maar een lege VIVA-site kunnen we ook niet hebben, toch?

’s Avonds heb ik met een vriendin afgesproken en tien minuten na haar verwachte aankomsttijd mail ik haar mijn huisnummer. Want ja, die wordt vaak vergeten, en straks is ze verdwaald en kan ze me niet bereiken. Een paar minuten later is ze er en vraagt ze zich af of het echt nodig is om voor mijn laptop te wachten tot iemand er is. Ze concludeert dat mijn gedrag – om continu van alles te willen checken – ongezond is.  Mooi, doe ik die challenge toch niet voor niets.

Dag 2

Ik kan het niet laten en haal mijn mobiel uit de la en neem hem mee naar de redactie, just in case. Ik ben zo’n type die haar paspoort vergeet of kwijtraakt als ze gaat vliegen, dus het gevaar ligt altijd op de loer. Op de redactie zit het ding natuurlijk gigantisch in mijn zak de branden. Dat had ik kunnen weten. Wel krijg ik wat mails van vriendinnen. Dat is een goede afleiding, en het is best leuk om weer wat langere berichten uit te wisselen. Ben ik niet gewend, want voor het WhatsApp-tijdperk was er natuurlijk MSN. Als dat nog bestond had ik het geïnstalleerd en iedereen in mijn omgeving ertoe gedwongen het tijdens mijn challenge te gebruiken. Thuis Skype ik met een vriendin. Gezellig, en het zorgt voor afleiding. Toch blijft het moeilijk. Ik ben al bijna vier maanden gestopt met roken en heb opeens trek in een sigaret. Ik moet blijkbaar toch ergens mijn verslavingsgevoeligheid in kwijt…

Dag 3

Ik lees een boek in de trein en kijk een beetje naar buiten. Het is toch wel lekker rustig. Ik besef me dat ik nu echt als een oma klink, maar ik zie dingen die me nooit eerder zijn opgevallen. De rest van de coupé zit met hun neus op hun mobiel geplakt en dat houdt me een spiegel voor.

Als ik onderweg ben naar huis wil ik mijn fiets pakken, maar is hij foetsie. Shit! Fout geparkeerd omdat ik haast had. Oké, eigen schuld, dikke bult, maar waarom precies nu? Het is hiervoor tien keer goed gegaan. Ik wil even Googlen om te kijken waar de gemeente fout geparkeerde fietsen plaatst, maar dat kan natuurlijk niet zonder mobiel. Wat ontzettend irritant. Ik loop naar het gemeentehuis om te informeren. Ik krijg het adres en besluit ‘m van het weekend op te halen.

Dag 4

Het is weekend! Ik ga shoppen met een vriendin. Ik koop een nieuwe lente-outfit en erna werken we een club sandwich naar binnen. Eten en shoppen blijkt de best mogelijke afleiding, ik mis mijn mobiel niet. Later word ik toch nog even geconfronteerd met mijn smartphoneloze leven. Ik haal mijn fiets op, en het depot vinden zonder Google Maps is voor iemand met een richtingsgevoel van een aardappel best lastig. Gelukkig heb ik van tevoren een soort-van-route in een schrift getekend en weet ik het te vinden. Pen en papier is echt onmisbaar deze week.

’s Avonds hang ik op de bank en kijk ik een beetje naar het jaarlijkse zang-t en jodel spektakel: het Songestival. Mijn vriend komt straks, maar ik weet niet precies wanneer. Ik ben zo’n tatta die het toch wel prettig vind iets van een richtlijn te hebben. En daar is dat moment dat we allemaal kennen van het diëten: nu gaat het zo goed, ik kan best wel even één keer chocola eten bellen. Impulsief zet ik hem aan. Ik check even snel Whatsapp en bel. Hij wilde me net mailen en komt zo. FAIL!

Dag 5

Ik herpak mezelf. Als je op dieet bent en één keer een koekje pakt is het ook niet meteen mislukt, toch? Mijn vriend en ik liggen de hele dag in bed en op de bank weg te branden, kijken een serietje en eten croissantjes (werkt bijna net zo goed als de club sandwich). Ik check maar één keertje mijn laptop en laat mijn mobiel voor wat het is. Wel moet ik zeggen dat dit een stuk lastiger was geweest als ik alleen was. Dan is er toch weer behoefte aan wat sociaal contact en zit ik eerder aan mijn mobiel vastgeplakt.

Dag 6

Het is weer tijd om aan het werk te gaan en deze laatste dag valt reuze mee. Ik ben enigszins aan het smartphoneloze leven gewend. Ik lees weer lekker een boekje in de trein en vind het eigenlijk best rustig om niet continu afgeleid te worden. Ben ik dan toch minder verslaafd dan ik dacht? Aan de andere kant kijk ik toch ook wel erg uit naar de dag erna.

Dag 7

Ik zit deze dag nog even uit, en ’s avonds is het zover: ik mag hem terug! Mijn mobiel ontploft – nu klink ik heel populair, maar het kwam voornamelijk door de groepsapps. Mijn vrienden waren ingelicht dat dit mijn laatste dag zou zijn. Ik zit de hele avond aan mijn mobiel vastgekleefd.

Conclusie

In het begin vroeg ik me af waar ik aan begonnen was en kreeg ik afkickverschijnselen. Later in de week werd dit minder. Het scheelde dat ik gewoon werkte en daarbuiten ook genoeg afspraken had: dan vind ik het normaal ook niet nodig om continu aan een schermpje vastgekleefd te zitten. Alleen is het moeilijker. Ik was wat productiever en minder vaak afgeleid. Het mobielloze leven gaf me best wat rust. Letterlijk, want ik ging eerder slapen omdat ik niet meer een uur online rondhing. Ik had wel moeite met het praktische aspect zoals het openbaar vervoer en afspraken. Hierdoor ging ik ook even de fout in en belde ik toch. Normaal kijk ik veel op social media, maar dit miste ik niet erg. WhatsApp verving ik gedeeltelijk door te mailen, en ik pakte de laptop er vaker bij. Toch bleef ik het appen gedurende dag een beetje missen.

Nu zijn er zeker dingen die ik wil gaan voortzetten. Ik wil vaker een boek gaan lezen. Eenmaal in bed geef ik mezelf nog vijf minuten schermtijd. En ik wil me meer focussen op de dingen die ik doe, bijvoorbeeld koken, zonder continu met mijn mobiel in mijn handen te staan (misschien smaakt het dan ook nog eens ergens naar). Voordat jullie denken: zucht, dit is zo’n type die een weekje een challenge heeft gedaan, nu helemaal bekeerd is en het ding als oorzaak van al het verderf in de wereld ziet: nee. Come on, de smartphone is de duivel niet. Zoals heel veel dingen in het leven draait het allemaal om balans en bewustwording.

Maar vooruit, als ik dan toch heel even de zweefteef mag uithangen: kijk eens om je heen, zie, ruik, ervaar. Knal je meteen niet meer tegen mensen aan.

Wil je niets meer missen van VIVA? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10.