Waylon: ‘Ik dacht: fuck jullie allemaal’

Het was me het jaartje wel voor Waylon (34), getuige de steekwoorden ‘songfestival’, ‘Ilsegate’, ‘nieuw album’ en ‘nieuwe liefde’. Maar gelukkig blijft hij overal nuchter onder, want: “Succes interesseert me niet.”

Ik denk dat de vraag ‘hoe gaat het met je?’ wel gepast is.

“Uitstekend, dank je! Met mij is het dit hele jaar eigenlijk heel erg goed gegaan, ondanks alles wat er over me geschreven is. Ik ben blij met mijn album, blij met het succes op het Songfestival, blij met mijn vriendin Joëlle… Dit jaar zijn heel veel dingen op hun plek gevallen. Ten eerste heb ik nu eindelijk de plaat gemaakt die ik altijd al heb willen maken. Dat het album dan ook nog eens nummer één wordt en ik hem nu overal mag laten horen, is natuurlijk fantastisch. Het is nog maar twee jaar geleden dat ik elke dag opstond met bokshandschoenen aan. Ik wilde destijds af van mijn management, omdat ze niet goed voor me waren. Dat ging bijna letterlijk niet zonder slag of stoot: ik zat vaker bij mijn advocaat op kantoor dan in de studio. Dat vrat energie. Ik kreeg met zieke geesten te maken, die me alles wilden afnemen. Mijn geld, mijn optreoptredens, zelfs mijn naam: ik mocht geen Waylon meer heten. Op een gegeven moment was ik zo moegestreden dat ik dacht: fuck jullie allemaal. Jullie mogen alles hebben. Het enige wat jullie nooit kunnen krijgen, is mijn talent. Die gedachte werkte bevrijdend. Ze hebben me toen inderdaad bijna al mijn geld afgenomen. Maar mijn naam en de rechten van mijn liedjes mocht ik houden. En het beste: ik kreeg de vrijheid om te gaan en staan waar ik wil. Ik kon weer gaan bouwen, boven op de puinhopen. Mijn nieuwe management en platenmaatschappij zijn een verademing. Ze begrijpen me. ‘Ga naar Nashville, maak die plaat. Neem je tijd,’ zeiden ze. Ik kreeg de kans om met absolute topmuzikanten en schrijvers te werken. Uiteindelijk heb ik ‘Heaven after midnight’ in tien dagen geschreven. In een cocon zat ik. Het was zo mooi, een soort tijdsdocument na een woelige periode. Ik bén die plaat.”

Je lijkt me best een beetje dominant.

“Haha. Ja. Ik heb een eigen willetje. Maar mijn dominantie zit vooral in mijn energie. Als ik een ruimte binnen kom en ik voel me niet goed, kan ik in no time de hele sfeer verzieken. Een klote-eigenschap, maar ik weet het van mezelf. Het geldt ook andersom: ben ik vrolijk, dan krijg ik iedereen mee. Het is niet zo dat ik bevelen uitdeel of alles naar mijn hand wil zetten. Ik ben serieus een heel aardig en sociaal persoon. Dat moet ook wel, want sinds ik met Joëlle ben, heb ik de hele familie Witschge erbij gekregen. Zij is zo hecht met haar familie, niet normaal. Ze zien elkaar elke dag, de hele dag door. Ik had eerst een tafel met vier stoelen, nu heb ik een tafel van drie meter met twaalf stoelen. Er is altijd visite. Ja, dat was wel wennen. Maar zij ís die familie, als ik me niet schik, ben ik haar kwijt. Niet dat het erg is hoor, het zijn ongelooflijk lieve, gezellige mensen. Ik kan gelukkig ook helemaal mezelf bij ze zijn. Als ik een keer een rotbui heb, mag ik in een hoekje zitten kniezen en laten ze me met rust.”

Wat is het grootste misverstand over jou?

“Dat ik nog steeds een grote drugsverslaafde ben die niet weet waar hij mee bezig is. Maar zelfs toen ik nog aan de coke zat en in mijn auto woonde, wist ik dondersgoed waar ik mee bezig was. Mensen zeggen weleens: jij hebt veel meegemaakt. Maar dat is het niet. Ik heb veel veroorzaakt. Ik ben nou eenmaal gevoelig voor alle soorten prikkels, ben zelf mijn grootste vriend én vijand. Nare nieuwsberichten, gevoelens van anderen, gevoelens van mezelf: ik pik alles op. Door therapie heb ik dat leren accepteren. Ik kan me beter voor die prikkels afsluiten, maar ergens heb ik dat extreme ook nodig om muziek te kunnen maken. Drugs zal ik nooit meer aanraken, maar ik kan bijvoorbeeld zomaar besluiten om een week alleen aan de waterkant te zitten met een vishengel. Nadenken, opladen. Als ik die extreme gevoelens bij mezelf toelaat, kan ik ook meer geven van mezelf. En ontvangen. Weet je, mijn leven is altijd met pieken en dalen geweest en dat zal ook altijd zo blijven. Door dat te accepteren in plaats van ertegen te vechten, ben ik nu gelukkiger dan ik ooit ben geweest.”

Alles weten over Waylons nieuwe liefde, zijn muziek en de Common Linnets-affaire? Het hele interview met Waylon lees je in VIVA 48/49, nu in de winkel!

Ook vroegen we Waylon waarin vrouwen volgens hem beter en slechter zijn dan mannen…

INTERVIEW FLEUR MEIJER | FOTO’S SJOERD GEUKE