WIDM’s Jeroen Kijk in de Vegte: ‘Op de terugweg naar huis heb ik even heel hard gejankt’

Een bondje hier, een bondje daar. En een ruige rit van zestien kilometer op de Oregon Trail, waar de kandidaten zich plots bevonden in het Wilde Westen van Amerika. Helaas verpestte de sympathieke Jeroen Kijk in de Vegte de test en werd daarom de afvaller van de week.

Tekst: Eline Krak | Beeld: Michel Schnater

Je vertelde dat je de bui al zag hangen. Waarom?

“Ik ben totaal het bos in gestuurd. Ik denk dat het deels kwam door de opdrachten van deze week. Op vragen als ‘Op welke huifkar zat de mol?’ kan ik gewoon geen antwoord geven als iedereen wisselt van huifkar. Bij vorige opdrachten waren de mol-acties zichtbaarder. Bij eerdere executies wist ik nog wel een paar goede antwoorden te geven, maar deze keer had ik geen idee.”

Heb je veel reacties gehad?

“Heel veel! Voordat de uitzendingen begonnen, zei ik tegen mezelf: pas op dat je het niet belangrijker maakt dan het is. Maar toen de eerste aflevering werd uitgezonden, zei de producer: ‘Zet je schrap. Nu het seizoen is begonnen ga je je afvragen waar de mensen zijn die zich niet bezig houden met ‘Wie is de mol.’”

Je hebt je als speler, vergeleken met de anderen, best op de achtergrond gehouden. Was dat een tactiek of is dat gewoon hoe jij bent in een groep?

“Dat is hoe ik ben in een groep. En iedereen speelt natuurlijk zijn eigen spel, met zijn eigen karakter. Als er mensen zijn die het voortouw nemen, is mijn reflex automatisch: ik kijk het even aan. Als het me dan echt niet aanstaat, grijp ik in.”

Wat was jouw kracht in deze groep?

“Het observeren, dat zit wel in me. Voor mijn werk bij de radio moet ik natuurlijk ook goed luisteren naar mensen die verhalen vertellen en moet ik aanvoelen of er nog iets is wat ze me niet vertellen. Maar ik vond het wel vermoeiend om de hele tijd ‘aan’ te staan. Zeker na die twee dagen Oregon Trail, ik had het ijskoud en had maar drie uur geslapen. Bij de executie zat ik eerst maar wat voor me uit te turen en dacht ik: waar ben ik eigenlijk? Ik heb echt weer op krachten moeten komen.”

Hoe zat je na je executie in het vliegtuig terug?

“Dat is best een harde overgang, een soort guillotine die naar beneden komt. Na dat gesprekje met Art word je gewoon een bus in geduwd. Ik kon het eerst nog best relativeren, maar in die bus heb ik hard gejankt. Niet uit frustratie, maar gewoon om alles te laten bezinken. Ik had meteen heimwee toen ik vanuit het vliegtuig naar beneden op Portland keek en dat heeft geduurd totdat al mijn medekandidaten weer in Nederland waren.”

Is het leuk om de afleveringen terug te zien?

“Ja, vooral omdat ik alle details weer zie. Plus allerlei dingen waar ik geen idee van heb, zoals dat bondje van Jochem en Imanuelle. En al die snerende commentaren, haha! Geweldig wat de regisseur ervan heeft gemaakt. Ik weet zeker dat er zoveel meer materiaal is geschoten dan dat je ziet, maar het is de kunst om daar een behapbaar verhaal van te maken.”

Wat zie je dan niet?

“Je ziet niet alles van mijn geweldig leuke bondje met Sanne, haha. Of mijn wandelingetjes met Diederik onder de sterrenhemel in een Amerikaans bos. We hebben zoveel gepraat. Dat zie je niet op tv, maar gelukkig zitten die momenten wel in m’n hart.”

Jij had wel een heel hoge gunfactor…

“Dat hoor ik wel vaker. Net als dat ik me vaak op de achtergrond hield. Maar dan denk ik: heb ik het niet goed gedaan? Wat had ik anders moeten doen? Maar ik ben gewoon geen hysterische tante. Aan het einde van ‘WIDM’ hadden kijkers denk ik wel ineens het idee: goh, wat gezellig dat je er bent, een fijne rustige factor in de groep. Niet dat het mijn doel was om het zo te laten overkomen, maar het doet wel recht aan wie ik ben en hoe ik er nu uit ben gegaan.”

Lees ook onze interviews met eerdere WIDM afvallers Vincent Vianen, Yvonne Coldeweijer, Roos Schlikker en Sigrid ten Napel.