YOLO, dus rock die rollator

geen

Er zijn twee categorieën mensen die me in twee seconden keihard aan het lachen of huilen kunnen maken: kleuters en oude mensen. Ik heb de eerste aflevering van de Golden Oldies dus in een soort schizofrene toestand doorgebracht van afwisselend gieren en sniffen.

Fooneeties
Hoe fantastisch is het als er aan het begin van de aflevering een auto stopt, waar vervolgens bij elkaar opgeteld zo’n 250 jaar uit klautert? Of dat een vrouw van 92 zo’n beetje uit haar auto getakeld moet worden, maar wél gewoon op komt dagen? ‘O, mag de tekst wat groter uitgeprint worden? Ik kan ‘m zo niet lezen. En ik spreek geen woord Engels, dus dit is wel héél wat anders. Spannend hoor!’ Die fonetisch uitgeschreven Adele-songtekst is geniaal bedacht. Waarom zou je moeilijk doen als het makkelijk (mak-ku-luk) kan?

Zet de zakdoekjes maar klaar
Ik kan alleen maar bewondering voelen voor deze mensen, die gemiddeld drie keer zo oud zijn als ik en toch vijf keer zo soepel in het leven staan. Achter ieder sneeuwwit permanentje gaat een levensverhaal schuil vol pieken en dalen, succesverhalen en tegenslagen, overwinning en verlies. De lieve mevrouw Jopie die zelf inmiddels ruim de 90 gepasseerd is, maar die moest aanschouwen dat haar dochter niet diezelfde leeftijd gegund was. Of de vrouw die volop vertelde over haar man, die twee maanden voordat de Tweede Wereldoorlog afgelopen was werd gefusilleerd. Hij wist niet eens dat hij vader zou worden. Tijdens het kijken besef ik eens te meer dat iedereen een eigen verhaal heeft. Die opa die nu de hele dag in zijn schommelstoel zit, was in vroeger tijden misschien wel een versierder die Casanova nog wat trucjes kon leren. Die lieve oma met die degelijke vleeskleurige panty? Wie weet was zij vroeger wel een nymfomane SM-meesteres.

Niet uit een boekje
Alleen al het taalgebruik maakt de Golden Oldies fascinerend. ‘Als je een huis kreeg, nou, dan was je een hele bolleboos, hoor.’ ‘Nee, pertinent níet.’ Maar uit de gerimpelde mondjes komen ook heuse levenslessen. En reken maar dat ze die wijsheden niet uit van die kazige managementboekjes hebben gejat (‘Wist je dat het Chinese teken voor crisis hetzelfde is als dat voor kans?’ SHOOT ME! SHOOT ME NOW). Zo merkte één van de dames op: ‘Doordat je leeft, vergeet je dat je doodgaat.’ Hoe langer ik erover nadenk, hoe mooier die uitspraak wordt.

Ik weet nu al dat ik volgende week weer afstem op deze superhippe oudjes. Zij laten toch mooi maar even zien dat het leven ook na je zeventigste nog veel waard is en dat je geen steunkous hoeft te worden. They will rock us. Hulde!

Foto: Intrepidteacher