Fabienne (35): ‘Ik heb een affaire met de man van mijn beste vriendin’

vreemdgaan

Ze is er niet trots op, maar Fabienne (35) kan het niet helpen: ze is verslaafd aan Twan, de man van haar beste vriendin.

‘In december was ik op een kerstborrel van mijn werk. Aan het einde van de avond gaf mijn baas Twan me een lift naar huis. We kunnen het altijd heel goed met elkaar vinden, het voelde dus totaal niet ongemakkelijk om alleen met hem in de auto te stappen. Ik was een beetje aangeschoten, en toen we voor mijn huis stopten en ik nogal onhandig aan het klooien was met de drukknop van mijn veiligheidsgordel, boog hij naar voren om me te helpen. Ik weet niet meer wie het initiatief nam. Het enige wat ik nog wel weet, is dat onze ogen in elkaar haakten. Het volgende moment waren we hevig aan het zoenen.

Het duurde een paar ogenblikken voor ik bij mijn positieven kwam. Om precies te zijn: dat was op het moment dat de hand van Twan zich om mijn borst heen sloot en ik mezelf hoorde kreunen. Het vergde alle wilskracht die ik in me had, maar ik duwde hem van me af, sprong uit de auto en ging zo snel als ik kon mijn huis binnen. Eerlijk gezegd: het allerliefst had ik Twan zijn gang laten gaan. Hij wond me zo ontzettend op dat ik hem desnoods als een puber in de auto was beklommen. Maar in plaats van dat ik me blij voelde over het feit dat hij mij blijkbaar ook zag zitten, voelde ik me ellendig. Want Twan is niet alleen mijn baas, maar ook al vijf jaar de man van mijn beste vriendin Danique.’

Altijd jaloers

‘Het allerergste is: ik heb mijn baan aan haar te danken. Zonder haar zou ik nooit op deze positie zijn gekomen. Ik ken Danique al sinds de middelbare school en ze voelt meer als een zus dan als een vriendin. We zijn zo’n beetje samen volwassen geworden. We bespraken onze pubergeheimen, troostten elkaar als we een blauwtje liepen en gingen los op onze eerste vakantie zonder ouders. We deelden alles met elkaar, al moet ik eerlijk bekennen dat ik altijd wat jaloers op haar was. Ze was een van die meiden wie alles kwam aanwaaien: leuke ouders, goede cijfers, een mooie baan en toen was er ineens ook Twan, met wie ze binnen drie jaar even zoveel schattige kinderen kreeg, twee meisjes en een jongetje. Ik gunde haar dat van harte hoor, echt. Maar ik vroeg me wel af waarom alles bij mij zo veel meer moeite leek te kosten.

Ik woonde nog steeds in een rottig twee-kamerflatje, trok alleen maar klojo’s aan waardoor mijn relaties nooit langer dan een jaar duurden, en toen werd ik ook nog eens wegbezuinigd. Danique troostte me niet alleen, ze deed ook een goed woordje voor me bij Twan, die een eigen accountants-kantoor had. Dankzij haar had ik in no-time een nieuwe baan als office manager, met een veel beter salaris dan voorheen. Ik was dolblij, maar rond dezelfde tijd dat het met mij beter leek te gaan, begon er bij Danique iets te veranderen. Als ik haar sprak of we gingen samen iets gezelligs doen, voelde ik me daarna steeds vaker ellendig en leeg-gezogen. Het viel me op dat ze zoveel aan het klagen was. Ze was gestopt met werken voor de kinderen, omdat ze zelf voor ze wilde zorgen zolang ze niet naar school gingen. Maar ze leek haar draai als ‘thuisblijfmoeder’ maar niet te kunnen vinden. En ze klaagde over Twan, die maar niet begreep waarom ze zich zo down voelde. Stiekem voelde ik een beetje met hem mee. Dankzij Twans goede inkomen kon zij thuisblijven en ze had altijd al moeder willen worden. Ik snap dat ik misschien een beetje ongevoelig klink, maar ik heb echt geprobeerd om haar te helpen door met haar te praten en naar oplossingen te zoeken. Misschien kon ze toch parttime gaan werken zodat haar wereldje niet zo klein zou zijn, opperde ik. Maar Danique leek nergens voor open te staan. Het leek wel alsof ze alleen maar wilde klagen zonder iets aan de situatie te veranderen.’

Oprecht verdrietig

‘Op een avond, een paar maanden voor de kerstborrel, was ik nog laat op mijn werk omdat ik iets wilde afmaken. Ik stond bij het koffieapparaat, toen Twan langs kwam lopen. Hij liep me bijna voorbij. ‘Zeg, gaan we arrogant doen?’ vroeg ik lachend. Hij lachte niet terug. ‘Wow, sorry Fabi,’ zei hij. ‘Ik was zo in gedachten dat ik je niet eens zag.’ Mijn lach verdween toen ik zag hoe slecht Twan eruitzag. Hij was bleek en had donkerblauwe kringen onder zijn ogen. Ik duwde hem een kop koffie in zijn hand en voor ik het wist vertelde hij dat hij slaande ruzie met Danique had gehad en dat hij de deur uit was gelopen. ‘Ik merk dat ik tegenwoordig zo min mogelijk thuis probeer te zijn, hoe lullig dat ook klinkt. Ik hou van Danique, maar ze is de laatste tijd een echte energievampier.’ Ik wilde niet achter de rug van mijn vriendin roddelen, maar ik snapte wel wat Twan bedoelde. Ergens voelde het goed dat ik mijn zorgen kon delen met iemand die ook veel om Danique gaf. En ik had met Twan te doen. Hij leek oprecht verdrietig. Daarom stelde ik voor om wat te gaan drinken in het café op de hoek. Een idee dat Twan met beide handen aangreep.

Hij had precies dezelfde ervaringen met Danique als ik, ontdekte ik. Ze klaagde over hoe haar leven was veranderd sinds ze thuis was met de kinderen en leek voortdurend ongelukkig, maar stond niet open voor hulp of suggesties. ‘En haar libido is zo ongeveer tot het vriespunt gedaald. We hebben al maanden geen seks gehad,’ voegde Twan eraan toe. Dat was dan weer een onderdeel waar ik niet van op de hoogte was. Wel zei Twan er meteen bij dat dat voor hem niet het belangrijkste was, zolang Danique maar weer beter in haar vel kwam te zitten. Zo sukkelde het nog een paar weken door, tot Danique op een middag belde. Ze was naar haar huisarts gegaan, vertelde ze. ‘Ik heb alles om blij mee te zijn, maar ik vóel me niet blij. Dat is toch niet normaal?’ Ik was opgelucht dat ze eindelijk in actie kwam. Ik zei dat ik ook niet wist waarom ze zich zo voelde, maar wel dat ik haar zou steunen waar ik maar kon.’

‘We zagen elkaar om over Danique te praten, maar onze gesprekken gingen steeds minder vaak over haar’

Z’n ei kwijt

‘Uiteindelijk bleek dat Danique een burn-out had. ‘Dat komt dus heel vaak voor bij mensen die van buitenaf gezien niets te klagen hebben,’ vertelde ze. ‘Ik zorgde voor iedereen, behalve voor mezelf. Wel qua materialistische zaken, maar niet qua innerlijke vervulling.’ Ik knikte en sloeg mijn arm om haar heen. Hoewel ik het niet helemaal begreep, was ik blij dat er in ieder geval iets gebeurde. Ondertussen bleef Twan contact met me opnemen. Hij zei dat hij Danique niet wilde belasten met de dingen waar hij mee zat. Zij had al genoeg aan zichzelf en de kinderen. Ik vond het superlief dat hij zichzelf zo wegcijferde. Ondertussen kon hij bij mij zijn ei kwijt, besloot ik. We dronken regelmatig een kop koffie en lunchten samen. Op een middag vertelde Twan me dat hij het steeds lastiger vond om Danique trouw te blijven. Haar seksdrive was volgens hem nog steeds nihil en ze wilde er ook niet met hem over praten. ‘Ik hou van haar en ik wil niet blijven zeuren over zoiets banaals als seks, maar ik merk wel dat ik er last van heb. Ook al vind ik dat echt klote van mezelf,’ vertelde hij. Ik vond het zielig. Voor Danique, maar ook voor Twan. Hij en ik werden steeds closer. Natuurlijk had ik heus wel gezien dat hij een aantrekkelijke vent was, maar tot nu toe was hij in mijn hoofd vooral Daniques man geweest. Nu werd hij ineens een echt persoon. Iemand met wie ik zelf ook dingen deelde. Ik maakte mezelf wijs dat dat voornamelijk onze liefde voor Danique was, maar de waarheid was dat onze gesprekken steeds minder vaak over haar gingen.’

Opgebouwde spanning

‘En toen kwam dus die kerstborrel. Hoewel ik de ochtend erna maar één ding kon denken, namelijk dat dit nooit meer mocht gebeuren, vond ik het lastig om Twan uit mijn hoofd te zetten. Dat bleek wederzijds: een paar dagen later kwam hij ineens langs om me een werkdossier te brengen dat haast had, hoewel hij later opbiechtte dat dat een smoesje was. Niet dat ik het erg vond. Hij zat naast me op de bank en voorzichtig vroeg ik hoe het nu ging, thuis. Hij wist het niet. ‘Danique praat niet meer echt met me. De weinige keren dat ze al iets tegen me zegt, is het een opdracht of ze blaft me af omdat ik iets niet goed aanpak met de kinderen.’ Ik zag een spiertje in zijn kaak trillen. Het ging zo makkelijk. Een blik, een hand op zijn been… het was genoeg. Voor ik het wist lag hij boven op me, voelde ik hem overal. Er was zo veel passie, zo veel opgebouwde spanning. Het was fantastisch, maar daarna kwam de ontnuchtering. Ik zei tegen Twan dat hij weg moest gaan. Ik moest mijn gevoelens op een rijtje zetten. Ik meldde me ziek op mijn werk en probeerde het contact met Danique op een laag pitje te zetten. Buiten mijn moeder is er niemand die me zo goed kent als zij, en ik was gewoon bang dat ze van mijn gezicht kon lezen wat er aan de hand was.’

Glashard liegen

‘Uiteindelijk moest ik wel weer aan het werk. Twan en ik besloten samen dat het het beste was als we niets tegen Danique zouden zeggen. Ze had al genoeg op haar bord en wij zouden gewoon, puur zakelijk, verdergaan. Alsof er niets was gebeurd. Maar dat liep dus anders. In plaats van dat mijn gevoelens voor Twan vervaagden nu de druk van de seksuele ketel was, werden ze alleen maar heftiger. Ik heb geprobeerd om ze uit te schakelen, echt. Maar de hele spanningsopbouw tussen ons leek wel weer van voren af aan te beginnen. En dat liep dus steeds hoger op. Zo erg, dat Twan en ik uiteindelijk seks hebben gehad in een leegstaande kamer op kantoor. Weer was het geweldig. Twan is lief, geil, dwingend en gul, ik heb nog nooit zulke goede seks gehad. En hoewel we ons allebei schuldig voelden, is het daarna nog eens gebeurd. En nog eens. In mijn auto. In het kopieerhok. In een hotel toen Twan zogenaamd naar een congres moest. Wanneer je eenmaal die grens hebt overschreden, wordt bedrog steeds makkelijker. Ook al weet je dat het fout is. Ik verbaas me echt over hoe glashard ik kan liegen tegen mijn beste vriendin. Ik moet wel, want ze belde me zelfs een keer huilend op om te vragen of ze iets verkeerd had gedaan en of ik daarom zo afstandelijk deed.

Vanaf dat moment kon ik het niet meer over mijn hart verkrijgen om haar af te wimpelen. Ze heeft me nodig en ik toon me van mijn meest meelevende kant. Vanuit oprechte vriendschap. Ja, ik besef hoe ongeloofwaardig dat klinkt, maar blijkbaar werkt dit op een vreemde manier. Als ik met Twan ben, ben ik met mijn minnaar, niet met de man van Danique. Als ik met Danique ben, ben ik met mijn beste vriendin, niet met de vrouw van mijn minnaar. Psychologen zullen er vast van smullen, maar voor mij is dit de enige manier om mezelf staande te houden. Mijn liefde voor beiden is puur en probeer ik zo zuiver mogelijk te houden door die niet te laten bezoedelen door schuldgevoelens, jaloezie en frustratie.’

Goed voor haar

‘Ik ben niet trots op mezelf omdat ik een affaire heb met de man van mijn beste vriendin. Maar mijn gevoelens voor Twan zijn héél sterk. Het lijkt wel of ik verslaafd aan hem ben. Hij voelt het net zo. We houden elkaar steeds voor dat de verliefdheid uiteindelijk wel zal wegebben. Dat we niemand pijn hoeven te doen en dat Danique op een bepaalde manier ook baat heeft bij onze affaire omdat Twan – dankzij mij – veel meer aan haar kan geven. Door mij heeft hij weer energie en levenslust. Hij heeft weleens gezegd dat hij wilde dat hij mij eerder had leren kennen dan Danique. Dan was hij vol voor me gegaan. Alleen… hij voelt zich verantwoordelijk, voor haar en voor hun kinderen. Dus ik weet dat er uiteindelijk iemand gekwetst zal raken en diegene ben ik waarschijnlijk zelf. Want hoe je het ook wendt of keert: dit kan niet voor eeuwig doorgaan. Uiteindelijk komt er een moment dat ik iemand zal verliezen die me ontzettend dierbaar is.’

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: iStock

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-21. Dit nummer ligt t/m 26 mei in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «