Aisha is op de vlucht voor haar ouders: ‘Mijn vader dreigt me iets aan te doen, omdat ik op meisjes val’

Op de middelbare school begreep Aisha (26) ineens waarom ze zich anders voelde. Een opluchting, maar ook een potentieel gevaar. Haar familie zou nooit accepteren dat ze lesbisch is. Sterker nog: het zou ze in hun eer aantasten.

Tekst Michelle Iwema

“Ik vond jongens al nooit interessant, maar op de middelbare school viel het kwartje. De biologieleraar vertelde over homoseksualiteit en ineens 
besefte ik dat ik op meisjes viel. Aan de ene kant voelde ik opluchting: dus dáárom was ik anders. Maar ik voelde ook angst. Homoseksualiteit zou door mijn ouders nooit 
geaccepteerd worden, vanwege onze culturele achtergrond. Mijn ouders zijn Irakees en mijn jongere zusje en ik zijn islamitisch opgevoed. Als 
het op het geloof aankwam, waren ze niet heel streng:
we hoefden bijvoorbeeld geen hoofddoek te dragen. Maar 
eer vonden ze belangrijk. Mijn hele familie was altijd bezig met hoe ze door anderen werden gezien. Tastte je de familie-eer aan, dan werd je wat aangedaan. Toen mijn opa en ik eens alleen waren, gebaarde hij me met een mes hoe hij mijn mondhoeken zou opensnijden als ik ooit gezien werd met een jongen. Of hij begon over het jachtgeweer dat hij had en zou kunnen gebruiken. Ik kon al een klap of een schop verwachten als ik niks verkeerd deed, dus ik wilde niet eens dénken aan wat er zou gebeuren als ik iets deed wat niet door de beugel kon. Zoals op meisjes vallen.”

‘Het is een fase’

“Eigenlijk liep ik altijd al 
op mijn tenen. Zodra ik de auto van mijn vader hoorde, vluchtte ik snel naar mijn 
kamer. Eén keer, toen ik zestien jaar was, zat ik rustig mijn huiswerk te maken toen hij thuiskwam. ‘Waarom is het huis niet goed schoongemaakt?’ vroeg hij. Ik zei 
dat ik er na mijn huiswerk mee aan de slag zou gaan. Voor ik het wist, greep hij me bij de keel. Het leek een eeuwigheid te duren voordat mijn moeder ervoor zorgde dat mijn vader me losliet. En dit was geen eenmalig voorval. Hij sloeg me regelmatig. Mijn zusje was degene die me erdoorheen sleepte. Zij kreeg minder te verduren dan ik. 
Ik leefde als een zombie, om maar niet te hoeven voelen. Een keer raapte ik al mijn moed bij elkaar en vertelde ik huilend aan mijn moeder dat ik meiden misschien leuker vond dan jongens. ‘Het is vast een fase,’ zei ze bot. Daarna besloot ik mijn mond erover 
te houden. Gelukkig zijn is blijkbaar niet voor mij weggelegd, dacht ik.

Voor ik het wist, greep hij me bij de keel

Maar toen leerde ik Clara 
kennen, op mijn opleiding. Ik had nog nooit een relatie of een date gehad. Clara vroeg me mee uit en we werden 
stapelverliefd. Ik wist niet wat me overkwam en voelde me ontzettend gelukkig. Maar het was ook zwaar om stiekem af te spreken. Thuis lag ik wakker en vroeg me af hoe lang het zou duren voordat mijn vader erachter kwam. Ik piekerde me suf. Ik probeerde mijn moeder over Clara te vertellen. ‘Je bent een hoer. En je vriendin ook,’ zei ze. Daarna deed ze alsof het gesprek nooit had plaatsgevonden. Haar kop in het zand steken, bleek haar tactiek. Toen Clara op een 
dag ziek was, ging ik bij haar langs om voor haar te zorgen. Ik stuurde mijn moeder een bericht dat ik niet mee zou eten. Op de een of andere 
manier wist ze waar ik was 
en stuurde ze het ene na het andere dreigende sms’je. Ik vertel je vader waar je bent 
en hij zal je een lesje leren, schreef ze. Ik was van plan om die avond gewoon weer naar huis te gaan, maar na al die bedreigingen en incidenten durfde ik ineens niet meer. De grens was bereikt.”

Rennen voor mijn leven

“De volgende ochtend besloot ik, terwijl mijn ouders op hun werk waren, mijn belangrijkste spullen op te halen. Op het moment dat ik de deur achter me dicht wilde trekken, kwam mijn moeder thuis. Toen ze me zag, spuwden haar ogen vuur. Ze vertelde hoe mijn 
vader door het lint was gegaan toen hij hoorde dat ik lesbisch was. ‘Ik doe haar wat aan, of mezelf,’ had hij geschreeuwd. En ik wist dat hij dat meende. Mijn moeder pakte de telefoon om mijn vader te bellen. Ik zette het op een lopen. Ik hoorde haar nog roepen, maar bleef rennen en belde Clara om me op te halen, die ondanks de griep meteen de auto in sprong om me op te halen. Toen kwam de angst: bij elke voetstap die ik achter me hoorde, dacht ik dat het mijn vader of opa was die me wat aan kwam doen. Zelfs in de auto bij Clara voelde ik me niet veilig. Ze bracht me naar een crisisopvang en daar zagen ze de ernst van de situatie in. Ik moest naar een veilige opvang, ergens ver weg waar mijn familie me niet zou kunnen vinden.”

Het hele verhaal van Aisha lees je in VIVA 49. Het blad ligt nu in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»Bestel VIVA online | Klik hier «