Alles of niets voor Eric Corton

Hij maakte vele uren radio per week, totdat Eric Corton (44) overspannen werd. Na een rustperiode is de dj, acteur en presentator nu weer terug.

Wijn voor het slapengaan
“Drie jaar geleden had ik ineens geen zin meer om radio te maken. Ik kreeg tig platen binnen en ze stapelden zich op. Ik luisterde helemaal niks. Het enige wat ik wilde doen, was lekker in bed liggen. Op dat moment werkte ik al drieënhalf jaar van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Vrije weekenden kende ik niet en gemiddeld sliep ik vijf uur per nacht. Op den duur liep ik rond als een lijk en had ik drie glazen wijn nodig voor het slapengaan. Ik bleek overspannen. En daar baalde ik van. Het maakte me ook verdrietig: ik had bijna vier jaar lang zorgvuldig gebouwd aan het radioprogramma ‘3voor12radio’ en moest dat ineens aan de kant zetten.”

Bewust lummelen
Voor Eric is het alles of niets, wat ook heeft geleid tot zijn burnout. “Ik ben niet goed in timemanagement, voor mij is het: hollen of stilstaan. De afgelopen vier weken heb ik veel gedraaid voor ‘Penoza’. Normale dagen, maar soms ook tot drie uur ’s nachts. Slopend. Ik merk het meteen aan mijn lichaam als ik te druk ben geweest: dan krijg ik hoofdpijn, spierpijn en word moe. De remedie is rust. En een halfuur tot het gaatje spinnen in de sportschool. Tegenwoordig plan ik bewust vrije middagen, dan ga ik een beetje lummelen: in de buurt wandelen, boodschappen doen, krantje lezen in het café.”

Warboel in je hoofd
Eric is dolgelukkig met zijn gezin, maar verdriet kent hij ook. Zo heeft hij de meest vreselijke dingen gezien tijdens zijn bezoeken aan Afrika. “Toen er iemand voor 3FM Serious request naar Afrika moest om reportages te maken, wilde ik die persoon graag zijn. Ik had niet stilgestaan bij de impact die dat op me kon hebben. Na mijn eerste reis ‒ naar Darfur in 2004 ‒ was ik volledig in de war. Ik had zo veel narigheid gezien: kruipende, gewonde mensen, volledig uit elkaar geschoten lichamen op brancards, dode kinderen. Een moeder duwde haar blinde, zestienjarige zoon in mijn handen en jammerde: ‘Neem hem mee, asjeblieft, red ’m.’ Ik huilde, heel hard. Terug in Nederland wist ik niet meer wie ik was. Zelfs het telefoonnummer van mijn ouders – wat al jaren hetzelfde is – wist ik niet meer. Die warboel in mijn hoofd gaf voor mij de doorslag. Ik dacht: hier moet ik werk van maken. Sindsdien ben ik ambassadeur van het Rode Kruis. Het klinkt misschien erg ‘wereld boehoe’, maar ik kan oprecht verdrietig zijn over het feit dat sommige dingen in de wereld gaan zoals ze gaan.”

Lees het volledige interview in Viva 25 die vanaf woensdag 12 juni in de winkels ligt.