Angelique: ‘Zou hij me nog aantrekkelijk vinden als mijn borsten gaan hangen?’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Angelique (43) is onzeker omdat ze bang is dat haar jongere vriend genoeg van haar krijgt.

Tekst Lydia van der Weide

“Het begon als geintje met Robin. Pure lust was het, meer niet. Op mijn werk draalde hij al een tijdje om me heen. Ik vond het wel lekker, de aandacht van die jonge, knappe systeembeheerder waar al mijn vrouwelijke collega’s van gingen soppen, 
en ik eerlijk gezegd ook. Toen ik hem tegenkwam bij het uitgaan en zijn blik me duidelijk maakte dat hij me die avond niet zou 
laten gaan, verzette ik me niet. Die nacht greep ik me vast aan zijn gespierde rug 
en kwam zeven keer klaar. Onze lichamen bleken perfect te matchen. Het bij één keertje laten, zou zonde zijn. We begonnen elkaar te zien, vrijblijvend. Want een echte relatie zat er niet in, dachten we toen nog, met ons leeftijdsverschil van bijna dertien jaar. Maar het klikte niet alleen qua sex. 
Iedere keer bleef hij langer plakken. Toen we een heel weekend in bed bleven liggen, praten, lachen, knuffelen, zei hij opeens: 
‘Ik ben verliefd op jou.’ Ik schopte hem 
mijn bed uit. Ook ik was verliefd, voelde ik, maar dit kon niet, dit zou alleen ellende brengen, het was beter om er meteen mee te kappen. Hij heeft me ouderwets 
het hof gemaakt. Met rozen, ingezongen liedjes, wachten voor mijn deur. Het was hem menens en na een paar weken verzet dacht ik, doe niet zo dom Angelique, leef 
in het nu, en je ziet het verder wel.

We zijn ruim een jaar later nog steeds stapelgek op elkaar. Tussen de lakens blijft het vonken en ook verder voelt het verschrikkelijk goed. Hij is mijn jonge hond en sterke schouder tegelijk, we zijn uitstekend aan 
elkaar gewaagd. Commentaar van anderen, dat sabelen we samen neer. Want wat betekent leeftijd nou? Wij zijn het stralende bewijs dat het om heel andere dingen gaat. Ik weet het prima te verkopen, maar in mijn hart ben ik er onzeker over. En in plaats van dat dit minder wordt, neemt 
dat alleen maar toe. Ik voel dat ik Robin echt niet meer kwijt wil. Hij zegt hetzelfde over mij en meent het op dit moment ongetwijfeld. Maar zal dat zo blijven? Ik weet zelf hoe ik gegroeid ben sinds mijn dertigste. Hoe ‘mijn prins’ met wie ik op dat moment samen was, veranderde in een lelijke kikker waar ik op uitgekeken raakte. Ik heb het idee dat ik nu, in de veertig, pas echt me-zelf ben, weet wat ik wil en waar ik voor
 sta. Robin heeft die weg nog af te leggen. Al komt hij dan heel volwassen over. Hij 
zegt dat jonge meiden hem niet boeien. 
Dat de kraaienpootjes om mijn ogen hem niets kunnen schelen. En dat hij er geen 
behoefte aan heeft om vader te worden. Ik ben gesteriliseerd, dus kinderen zitten er met mij sowieso niet in. Hij is er nu heel 
stellig over, maar ik weet dondersgoed dat dat geen garanties biedt. Zou hij me nog aantrekkelijk vinden als ik in de overgang raak? Als mijn borsten gaan hangen en 
mijn vagina opdroogt? Als zijn vrienden 
zich voortplanten en hij kinderloos achterblijft? Ik voorvoel dat ik op een dag aan het kortste eind ga trekken. Wat Robin ook zegt, dat blijft mijn overtuiging, die in donkere, slapeloze nachten zachtjes maar genadeloos aan me knaagt.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 43. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «