Anna & Eus: ‘Anna hing over een kruk, terwijl ze iedereen en zijn moeder uitschold voor rotte vis’

Journalist Anna van den Breemer (35) en schrijver Özcan Akyol (35) wonen in het centrum van Deventer en hebben 
twee kinderen: Mia (3) en Baran (1). In elke VIVA Mama schrijven ze over wat ze als ouders meemaken. Deze keer over: bevallen.

Eus

Op een regenachtige avond zat ik plichtsgetrouw naast Anna tijdens een of andere cursus. Ik had me voorgenomen mijn cynisme te verbergen: als een vrouw zwanger is, moet haar man, ondanks zijn karakter, alles in het teken stellen van haar ideeën en wensen. ‘We gaan nu de regenboogmeditatie doen,’ zei de cursusleidster. Ik zag dat iedereen zijn ogen sloot en braaf naar haar instructies luisterde. Dit was zo’n moment waarop ik even over mijn eigen schaduw moest stappen, zoals politici dat altijd zo clichématig weten te verwoorden.

‘Dat was intens,’ klonk het na een ellenlange stilte. ‘Wat dacht jij, Eus?’

‘Eerlijk?’ vroeg ik. Ze knikte me bemoedigend toe. De rest staarde me aan. ‘Ik dacht aan de KFC hier verderop. In onze stad heb je die niet. Misschien kan ik Anna overhalen om straks met mij mee te gaan voor een bucket hotwings.’ Anna porde mij met haar puntige elleboog in mijn ribbenkast. Het was een hel, die hele cursus.

De vrouw die de avonden belegde, vertelde ons dat haar kindje bijna dood was gegaan tijdens de bevalling, omdat de navelstreng om zijn nekje zat. Sindsdien wilde hij altijd een sjaal om, ook als het buiten dertig graden was. Dat zou iets over de intensiteit van de geboorte zeggen. Ook had ze twee jaar moedermelk getapt, om die vervolgens op Marktplaats aan te bieden.

In het Deventer Ziekenhuis hing Anna over een kruk, terwijl ze iedereen en zijn moeder uitschold voor rotte vis. ‘Zal ik anders met de light touch massage beginnen?’ Ik had heus wel opgelet tijdens die cursus. Anna zei dat ik mijn bek moest houden en keek me aan alsof ze me wilde vermoorden. De verloskundige meldde zich om de ontsluiting te checken. Hoewel mijn vriendin al flink had geleden, zat ze na tien uur weeën nog niet eens aan drie centimeter. ‘Ik trek het niet meer, dit wordt mijn dood,’ schreeuwde ze. Ik schonk een bekertje ranja voor haar in. Ze dronk ervan en kotste me helemaal onder. Daarna kreeg ik weer een boze blik. Op advies van de verloskundige begon ze te puffen. Vanaf dat moment werd ik genegeerd. Als ik Anna iets vroeg, keek ze me niet meer aan – ik was de vijand. Bij vijf centimeter ontsluiting kreeg ze de verdoving waarover ze eerder sceptisch was. Ze keerde opgelucht terug van de afdeling anesthesie, begeleid door twee verpleegsters en een dokter. Haar blik deed me denken aan onze eerste Koningsdag samen in Amsterdam. We hadden een pilletje 
MDMA gedeeld.
‘Ik voel me geweldig, schat,’ zei ze. ‘Laat ons meisje maar komen.’

Ik was nog bezig om de opgedroogde kots van mijn huid te plukken. ‘Zullen we dan nu met de affirmaties beginnen?’ Maar dat hoefde niet meer.

Anna

Het leek me wel wat: pijnloos bevallen. Dus toen ik zwanger raakte, gaf ik me op voor een cursus hypnobirthing. Het had positief uitgepakt voor Doutzen. En mijn zus zweerde er ook bij. ‘Klinkt fijn!’ reageerde Eus. Zijn enthousiasme verdween snel toen hij hoorde dat hij ook aanwezig moest zijn. ‘Is dat écht nodig?’ ‘Ik heb ons al opgegeven’, zei ik. Als zwangere vrouw kun je je alles permitteren zonder overleg, dus daar maakte ik handig gebruik van. ‘Het zijn maar vijf dinsdagavonden.’
Twee weken daarna bevonden we ons in een kringetje 
met nog drie koppels. De docent vertelde dat we weeën geen weeën moesten noemen, maar golven. We leerden 
dat de bevalling een prettige belevenis is, in plaats van de bijna-doodervaring waar je meestal over hoort. ‘Vergeet die horrorverhalen,’ zei de docent. ‘En kijk nooit naar One born every minute.’ Eus en ik kenden dat tv-programma niet, maar werden diezelfde avond nog fan.

Ik veranderde in een bloedfanatieke hypnobirthingstudent. Avond na avond lag ik in een warm bad met oordopjes in te luisteren naar positieve affirmaties, zoals: 
‘Ik zet al mijn zorgen en angsten over de geboorte opzij en ik focus me op een zachte, liefdevolle ontmoeting met mijn kind.’ Tijdens de laatste les mochten we onze grootste angst uitspreken. Een vrouw zei: ‘Dat ik doodga.’ Haar vriend was bang dat er ‘iemand zou binnenkomen tijdens de bevalling’.

‘Dan doe je de deur toch op slot?’ opperde Eus, maar deze vorm van participatie was niet de bedoeling. ‘Wat als het tóch niet blijkt te werken?’ wierp ik op. ‘Dat het wél veel pijn doet?’ Ik wist dondersgoed dat ik niet tot het spirituele kamp van Doutzen behoorde en dat de brainwash van de hemelse baring niet aansloeg. De bevalling duurde 
36 uur. Toen ik al kotsend en scheelkijkend van vermoeidheid in een weeënstorm belandde, keerde de cursus zich tegen mij. Dit waren geen golven, dit was een tsunami en ik lag op de bodem van de zee, happend naar adem! De liefdevolle geboorte kwam er uiteindelijk toch – dankzij de ruggenprik. Als vriendinnen mij nu om bevaladvies vragen, zeg ik: ‘Luister naar jezelf. En heb vooral geen verwachtingen.’

Deze column is afkomstig uit VIVA Mama 05-2019 en ligt morgen in de winkel! Deze editie kun je alvast hieronder bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE | KLIK HIER «

banner

Beeld: Simone Frank