Anna & Eus: ‘Hoe gezellig dit uitje ook was, het schuldgevoel knaagde’

Journalist Anna van den Breemer (34) en schrijver Özcan Akyol (34) wonen in het centrum van Deventer en hebben twee kinderen: Mia (2) en Baran (bijna 1). In elke VIVA Mama schrijven ze over wat ze als ouders meemaken. Deze keer over: (gezond) eten.

Anna

Op een zondagmiddag gingen we naar de McDonald’s. ‘Ik Donald Duck straks handje geven,’ zei Mia. Ze was sinds kort fan van Disney-filmpjes en begreep niet dat het fastfoodrestaurant niets te maken had met die gekke eend. Baran kirde vanuit zijn Maxi-Cosi; ook hij had door dat er iets leuks ging gebeuren. We bestelden frietjes, kipnuggets, twee Happy Meals, appelsapjes en een salade. Kennelijk doe je dat niet meer bij een medewerker met een petje op, maar bij een paal. Niet veel later werd het eten gebracht. Eus prikte in zijn salade. Goed, hè?’ zei hij, hengelend naar een compliment. Ik heb verkering met een man die veel bevestiging nodig heeft, zeker nu hij op dieet is en zich laat afbeulen door een personal trainer. Op de meest onverwachte momenten trekt hij zijn T-shirt omhoog met de vraag of ik al verschil zie. Hij vraagt zelfs wildvreemden of ze zijn armspieren willen voelen. Zo vroeg hij laatst, na een lezing, aan een groupie van zeventig of ze zijn sixpack wilde aanraken. Die arme mevrouw werd helemaal rood. ‘Heel goed bezig, schat,’ zei ik met een mond vol Big Mac. ‘Jij gaat dit zeker niet aan je vriendinnen vertellen?’ vroeg Eus plotseling, wijzend naar Baran die een nieuw spelletje had ontdekt: kipnuggets naar zijn zus gooien. ‘Ik weet niet waar je het over hebt,’ zei ik terwijl ik de frietsaus wat verder bij Mia vandaan schoof. Ik snapte het echter dondersgoed.

Hoe gezellig dit uitje ook was, het schuldgevoel knaagde. Laat je je kinderen die vette troep eten? Schande! In mijn hoofd gonsde het van de afkeurende stemmen. Nooit zou ik dit moment op Instagram zetten. #McDonaldsmetdekids #happysunday Het heeft te maken met mijn jeugd. Mijn ouders deden vroeger boodschappen bij de Groene Winkel. Het brood was altijd volkoren, de groente onbespoten en ‘biologisch dynamisch’ gold bij ons thuis als de ultieme stempel van goedkeuring. Let wel: toen was dat nog niet hip. Ik schaamde me soms kapot als er vriendinnetjes kwamen spelen die wél witte bolletjes en cola kregen. Maar als moeder grijp ik terug naar het eet- en kookpatroon dat ik ken: liever worteltjes dan chips. Eus had duidelijk minder moeite met deze zondagse schranspartij. Hij wil dat zijn kinderen ‘lekker vol zitten’, ook als dat met friet is. Hij redeneert: ‘Dat melkgebitje gaan ze toch kwijtraken. Dan moeten ze juist nú veel snoep eten.’ Stiekem had ik gehoopt dat hij zijn nieuwe gezondheidsregime zou doortrekken naar ons nageslacht. ‘Milkshake?’ vroeg Mia hoopvol toen we bijna buiten stonden.   ‘Ja, natuurlijk,’ antwoordde haar vader. Op de terugweg zat ze innig tevreden te slurpen uit haar rietje. De worteltjes waren voor later.

Eus

In het begin, toen Anna en ik net een relatie hadden, werd ik zo nu en dan door een journalist of een televisieredacteur gebeld met de vraag of ik iets wilde zeggen over de moeilijkheden van een ‘interculturele relatie’. Als ik vertelde dat wij daar niets van merkten, werd het gesprek steevast met lichte teleurstelling afgekapt. Na een jaar vroeg ik aan Anna: ‘Hoe is het eigenlijk voor jou om met iemand te zijn die een andere etnische achtergrond heeft?’ Ze keek oprecht verbaasd naar me en sprak de legendarische woorden: ‘Ik was eerlijk gezegd vergeten dat je een Turk bent.’ De grootste clash, voor zover die titel gerechtvaardigd is, bevindt zich meestal op culinair niveau. Toen we geen kinderen hadden, aten we apart van elkaar en dat ging prima. Zo weet ik nog dat we op een avond geen zin hadden om te koken en afzonderlijk van elkaar op thuisbezorgd.nl bestelden. De twee bezorgers stonden een halfuur later tegelijk voor de deur: eentje met patat en gefrituurde kip, de ander met sushi. Nu Mia en Baran in ons leven zijn, is de strijd in de keuken onvermijdelijk.

Ik weet heel goed wat gezond eten is, maar geloof niet in een fascistisch systeem dat in de praktijk inhoudt dat ze helemaal niets mogen hebben wat slecht is. Anna heeft daar andere ideeën over. Zij weet me telkens een slecht gevoel te bezorgen als ik Mia op een ijsje, lolly, koekje, spekje, hartje of chocolade-eieren trakteer. Daarom doe ik het meestal stiekem, maar dat gaat eigenlijk zelden goed. Onze dochter is te eerlijk. Als ik haar snoep geef, op het moment dat haar moeder zich boven aan het omkleden is, zeg ik er altijd bij: ‘Niet tegen mama zeggen.’ Maar als Anna daarna de trap afloopt, is het eerste wat Mia roept: ‘Ik kreeg snoepje van pappie. Wat een lieve man, hè?’ Anna komt uit een familie van goedzakken. Die mensen deden nooit naar tegen elkaar. Dat was bij mij wel anders. Daar pluk ik nu, hoe gek het ook klinkt, de pedagogische vruchten van. Als Mia haar banaan of appel weigert, zeg ik dat ze voor straf naar de gang moet, of dat ze daarna iets lekkers mag. Het resultaat is dat ze uiteindelijk altijd wel goede voeding binnenkrijgt. Bedreigingen en beloningen horen volgens Anna niet bij het ouderschap. Ze zijn anders wel verdomd effectief.

Deze column is afkomstig uit VIVA Mama 08-2018. Deze editie kun je hieronder bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE | KLIK HIER «

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Beeld: Simone Frank