Anne hongerde zichzelf uit: ‘Eindelijk was ik ergens goed in’

Toen communicatiestudent Anne (21) ging sporten en gezond ging eten, sloeg dat al snel door. Binnen zes maanden had ze zwaar ondergewicht en belandde met ernstige anorexia in een kliniek voor eetstoornissen.

Tekst: Tatum Dagelet | Foto: Dirk-Jan van Dijk

‘Niemand – ook ikzelf niet – had gedacht dat het míj zou overkomen. Nooit had ik op een weegschaal gestaan of moeite gehad met eten. Dat er überhaupt calorieën in bananen zitten, wist ik niet eens. En toch was ik op een dag gewoon bang voor bananen. Een eetstoornis gaat over meer dan eten en gewicht. Er ligt vaak een diepliggender probleem aan ten grondslag. Ik was een middenmoot, blonk in niets uit. Dat maakte me onzeker. Ik had bevestiging van anderen nodig om gelukkig te zijn, dacht ik. Daarom wilde ik de dingen extreem goed doen. Zoals hoge cijfers halen, dat gaf me voldoening. Dag en nacht was ik aan het leren. Ik kwam weinig buiten, had nauwelijks een sociaal leven. Totdat ik in het voorjaar van 2016 lid werd van de sportschool. Sporten leek me een goede afwisseling omdat ik alleen maar aan het studeren was. En bovendien wilde ik slanker zijn voor onze geplande familievakantie naar Thailand. Ik was altijd íéts zwaarder dan de rest en dacht dat ik als ik een paar kilo zou kwijtraken, beter in mijn vel zou zitten. Op de sportschool schreef ik me in voor het ‘fit en slank’-programma. Ik begon onschuldig met twee à drie keer in de week trainen. Daarnaast gaf de sportschool ook tips mee over gezonde producten en het weglaten van suikers en koolhydraten. Vanaf toen kookte ik alleen nog maar gerechten uit mijn nieuwe kookboek over superfoods. Mijn gezondere leefstijl wierp al gauw vruchten af: ik voelde me energieker en werd slanker. ‘Wat zie je er goed uit en wat ben je lekker bezig!’ De complimenten stroomden binnen, dat gaf me zelfvertrouwen en de motivatie nóg harder te trainen. Eindelijk had ik het gevoel ergens goed in te zijn: sporten en gezond eten. Die twee dingen waren van mij geworden, de sportschool werd mijn tweede thuis. In de zomervakantie had ik alle tijd om nog gezonder te leven: elke vrije minuut was ik in de sportschool te vinden, zeven dagen per week. Mijn eten begon ik af te wegen. Telkens haalde ik de keukenweegschaal erbij en wat ik at, hield ik bij in een voedingsdagboek. Het ging ongelooflijk snel. Binnen drie maanden begon ik mezelf uit te hongeren en voor ik het wist, had ik een eetstoornis ontwikkeld.’

Hoogzomer in een fleecetrui

‘Thuis bij mijn ouders en zusje zagen ze vrij snel dat ik doorsloeg in het sporten en gezond eten. Ze waren bezorgd, maar als ze er iets van zeiden, ontkende ik dat ik misschien een probleem had. Dat wat ‘van mij’ was geworden, wilde ik niet kwijtraken. Inmiddels had de eetstoornis al de volledige controle. Mijn eten woog ik af tot op de gram, steeds haalde ik er iets af. Op een gegeven moment at ik 100 ml van de magerste yoghurt en zelfs de kaneel die ik eraan toevoegde, woog ik af. Omdat ik moeilijk die keukenweegschaal overal mee naartoe kon nemen en gelegenheden vermeed waar wordt gegeten – zoals feestjes en restaurants – werd het contact met vriendinnen minder. Een relatie had ik ook niet. Mijn leven werd totaal opgeslokt door de ziekte. Ik werd steeds eenzamer en ongelukkiger. Mijn ouders twijfelden of het wel verstandig was onze gezinsvakantie –een maand Thailand – te laten doorgaan. Ik beloofde ze, daarvan was ikzelf ook overtuigd, dat ik daar weer normaal zou eten. Mijn doel, afvallen voor de vakantie, had ik immers bereikt. In het vliegtuig naar Bangkok merkte ik voor het eerst dat de eetstoornis meer aanwezig was dan ik dacht. Ik kreeg een broodje kaas geserveerd. Ik wist inmiddels precies wat erin zat qua calorieën. Dit durf ik dus niet te eten, dacht ik, want dan kom ik aan. Verder verliep de vakantie redelijk, al had ik moeite met rijst eten. Het ging net, misschien omdat ik uit mijn eigen omgeving weg was. Totdat ik de laatste zeven dagen voedselvergiftiging opliep. Alle aangekomen kilo’s raakte ik kwijt. Zelfs veel meer, bleek toen ik eenmaal terug in Nederland weer voor de spiegel stond. Ik voelde me trots omdat ik nooit had gedacht dit gewicht te bereiken. Het gaf mijn eetstoornis een behoorlijke trigger, ik bereikte een dieptepunt. Er was nog weinig over wat ik mocht eten: zelfs voor calorieën in groente en fruit was ik bang geworden.’

Dit interview komt uit VIVA editie 44. Deze editie ligt t/m 6 november in de winkel of kun je online lezen via Blendle. 

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «