Anne: ‘Hoe kon 
ik nou niet
 zwanger zijn? Ik werd maar 
niet ongesteld’

zwanger

Anne (25) heeft een sterke kinderwens. Ze probeert al twee jaar zwanger te raken, maar zonder succes. Na verschillende onderzoeken blijkt dat ze vervroegd in de overgang is.

‘Mijn ogen gleden over het schap met zwangerschapstesten. Ik barstte bijna uit elkaar van opwinding en onderdrukte de neiging om de vrouw naast me bij haar arm te grijpen, die met een ongeïnteresseerd gezicht stond te kijken naar de potjes multvitamines. Ik wilde haar door elkaar schudden en ‘Ik ben zwanger!’ in haar oor schreeuwen. Oké, technisch gezien wist ik het nog niet helemaal zeker, maar het kon niet anders. Na bijna twee jaar vruchteloos proberen was het nu eindelijk zover. Ik 
voelde het in elke vezel van mijn lichaam.
Vroeger, als ik aan mijn toekomst dacht, zag ik altijd hetzelfde plaatje: ik met een baby in mijn armen. Vriendinnen van mij die eerder behoorlijk ambivalent tegenover het moederschap stonden, hebben nu zelf ook kinderen. Toen de een na de ander een baby kreeg, 
stak dat, omdat het bij ons maar niet wilde lukken. Dat zou ik natuurlijk nooit toegeven, want iedereen mag van mening veranderen over zoiets ingrijpends als het krijgen van kinderen. Het gebeurt zo veel mensen, zo rond de dertig. En ik gunde het ze ook echt. Maar toch voelde het oneerlijk. Ik had nooit getwijfeld, ik verlangde al zo naar een kind. En uitgerekend ik was degene voor wie 
nooit een babyshower werd georganiseerd.
Als ik het tweejarige dochtertje van mijn vriendin op haar zag aflopen voor een knuffel, ging er een steek door mijn hart. 
Ik verlangde zo naar een klein mensje dat zijn of haar armpjes naar me zou uitstrekken, ik kon me niet voorstellen dat ik dat nooit zou meemaken. Rik, mijn vriend, stond er wat nonchalanter in. Ik werd soms gek van hem met zijn goedbedoelde clichés. ‘Je bent er te veel mee bezig, misschien lukt het daarom wel niet.’ Hoe vaak ik hem ook duidelijk probeerde te maken dat dat bakerpraatjes zijn, hij was er heilig van overtuigd.
Als een boekhouder met een dwangneurose hield ik mijn ovulatie bij. Dat was niet makkelijk, want mijn menstruatie was altijd al onregelmatig geweest. Overtijd was ik wel vaker, daar was ik inmiddels aan gewend. 
Na een paar keer vals alarm had ik een 
muur om me heen gebouwd, ik wilde mezelf beschermen tegen de zoveelste teleurstelling. Alleen deze bewuste maand was ik wel heel laat: anderhalve week. Ik kreeg hoop, maar probeerde rationeel te blijven.’

Het hele verhaal lezen? Check VIVA 7-2019. Deze editie ligt t/m 19 februari in de winkel of kun je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Beeld: iStock