Anouk: “Mijn vader noemde me een logeetje, een kennisje. Mijn hart brak”

Anouk

Half Nederland lijkt zich af te vragen: redt Anouk het in haar eentje met vijf kinderen? Dus zegt Anouk voor eens en voor altijd: jongens, ik ben oké. En verder is ze lekker druk met optredens en haar prachtige nieuwe album ‘Paradise and back again.’

Op je plaat staat het nummer ‘Daddy’. Het lijkt alsof je je vader vergeeft voor zijn afwezigheid in je leven. Heb je hem nog weleens gesproken?

“Nee. Het nummer is een soort fantasie. Een gesprek tussen vader en dochter, zoals ik graag zou willen dat het was. Ik heb mijn vader al heel lang niet gezien. Hij vertrok toen ik twee, drie was. Daarna wilde hij mij en mijn zus niet meer zien. We zijn weleens stiekem naar hem toe gefietst, maar hij had er duidelijk geen behoefte aan ons te zien. Ik weet niet hoe hij er nu uitziet en of hij überhaupt nog leeft. Het is jammer, en ja, daar krijg je een tik van. Je zoekt toch de bevestiging van je ouders dat je het goed doet. Dat is ook de reden dat ik maar blijf doorgaan. Ik krijg wel bevestiging van mensen, maar niet van de basis, daar waar ik het had moeten krijgen. Ik heb nooit een vervuld gevoel. Dat is klote en niet ondankbaar bedoeld. Maar dat is wat het is.”

Heb je nog herinneringen aan je vader?

“Ja, Mijn vader heeft me nog een keer opgehaald om mee te gaan zwemmen, toen ik acht was. Hij had twee kinderen bij een andere vrouw. Ik herinner me nog dat iemand zei: ‘Goh, wat lijkt die meid op jou.’ Toen zei hij: ‘Ja, dat is een logeetje, een kennisje van me.’ Mijn hart brak. Het was de eerste keer dat ik dat gevoel meemaakte. Ik wist niet waar ik het zoeken moest, dat deed echt pijn. Later heb ik het nog twee keer gevoeld.”

Zou je contact met hem willen?

“Soms zijn mensen laat van begrip en krijgen ze pas heel laat spijt. Als mijn vader op zijn tachtigste zou aankloppen, zou ik hem binnenlaten. Ik hoef geen band met hem op te bouwen, maar ik zou hem wel vergeven. Misschien ben ik soms te makkelijk in vergeven. Maar ik weet dat mensen fouten kunnen maken, dat maakt ze niet per se helemaal fout. Ja, ik heb ook een vader van mijn kind zien terugkomen die vreselijke spijt had van zijn daden. Als ik hem een vinger zou geven, neemt hij de hele hand. Maar ik hou de touwtjes nu strak in handen.”

Heb je goed contact met de vaders van je kinderen?

“Ja, zeker omdat ik weet hoe rot het is als je geen contact met je vader hebt. Ik doe daar erg mijn best voor. Ik klop mezelf best weleens op de schouders hoor, ik heb echt veel geslikt. Maar ik weet hoe belangrijk het is om nooit een vader omlaag te halen. Mijn eigen vader kraakte mijn moeder volledig af. Dat is naar voor een kind. Je wordt verscheurd door loyaliteitsgevoelens naar allebei. Ik heb heus weleens een vuist in het gezicht van de vader van een van mijn kinderen willen planten, maar dan deed ik naar de kinderen toch alsof alles relaxed was. Het is grappig: het gaat allemaal heel goed eigenlijk, maar ik krijg vaak heftige reacties van vreemden. Bijvoorbeeld toen ik mijn laatste baby kreeg van een vader met wie ik niet samen ben. Wat voor opmerkingen ik daarover krijg… Niet normaal.”

Het hele – openhartige! – interview met Anouk lees je in de extra dikke VIVA52/53, die vanaf woensdag 17 december in de winkels ligt!

TEKST BRITT STUBBE | FOTO’S MARC DE GROOT