Elise kreeg een bekkenbodemmat: ‘Ik zou mijn leven weer terugkrijgen’

Na jarenlang aanmodderen met incontinentieproblemen en een verzakte baarmoeder, kreeg Elise (40) een bekkenbodemmat. Na de operatie zou ze pijnvrij weer alles kunnen doen. Niets bleek minder waar…

‘Op mijn 22e werd ik voor het eerst moeder. Mijn zoon was net geen tienponder, die met de hulp van een vacuümpomp en vier verpleegkundigen die op mijn buik stonden te duwen ter wereld kwam. Ik heb altijd paardgereden en waarschijnlijk waren de spieren van mijn bekkenbodem daardoor te stevig geworden, wat me tijdens de bevalling tegenwerkte. De klachten vielen aanvankelijk mee. Als ik heel hard lachte of niesde, verloor ik weleens een druppeltje urine, maar dat mocht niet echt een naam hebben. Mijn tweede zoon kwam op mijn 26e en ook hij was een stevige baby. Maar na deze bevalling ging het helemaal mis. Ik werd anderhalf uur lang gehecht vanwege een totaalruptuur. In eerste instantie dacht ik dat het allemaal wel meeviel, het zou wel weer helen. Maar na drie maanden was er nog steeds niets verbeterd. Ik was incontinent bij het bukken en mijn ontlasting kon ik ook steeds moeilijker ophouden. Zo heb ik twee jaar lang doorgemodderd. Ik liep met een groot maandverband in mijn broek en kwam bijna niet meer buiten.’

Een nieuwe toekomst

‘Door de combinatie van de heftige bevallingen, mijn pijnklachten en incontinentie werd seks een beladen issue waardoor mijn toenmalige partner en ik steeds meer een broer-zusrelatie kregen. En omdat ik er door schaamte ook niet over durfde te praten met vriendinnen, werd ik steeds eenzamer. Wel liep ik de deur plat bij de huisarts die me uiteindelijk doorverwees naar een specialist. Die stelde voor om met bekkenbodemfysiotherapie te beginnen en een operatie in te plannen om mijn endeldarm in te korten.

Dat zou volgens hem de oplossing zijn voor mijn incontinentieproblemen. Helaas had het weinig tot geen effect. Uit verder onderzoek bleek dat mijn baarmoeder, blaas en darmen enorm waren verzakt. Maar daar was een goede techniek voor, zei mijn arts. Het enige nadeel was dat ik niet meer zwanger kon worden en dat ik niet zwaarder mocht tillen dan vijf kilo. Er zou operatief een Gore Tex mesh (bekkenmodemmat, red.) worden geplaatst, waarbij de verzakte organen aan mijn heiligbeen werden opgehangen. Met die mat zou ik alles weer kunnen: paardrijden, werken, hardlopen. Ik zou mijn leven terugkrijgen! Waar kan ik tekenen, was mijn eerste reactie. Ik had twee gezonde kinderen en geen kinderwens meer. Dit gaf mij weer een toekomst. Ik kon weer naar buiten, mijn leven weer leven.

Er werd me niets verteld over de gevaren of eventuele complicaties, dus ging ik ervoor. Na de operatie werd ik wakker met pijn in mijn buik en rug, maar volgens de artsen was dat normaal. Ik moest acht weken bedrust houden, gelukkig sprongen mijn ouders en vriendinnen bij. Langzaam krabbelde ik op en kon ik weer lopen, maar ik had nog steeds enorm veel pijn. Hoewel die pijn volgens mijn arts tussen mijn oren zat. Mijn incontinentie was weliswaar verdwenen, maar nu kon ik juist heel slecht naar het toilet. In de jaren die volgden heb ik meerdere ziekenhuizen en specialisten bezocht.’

Voor het leven verminkt

‘In 2010 strandde mijn relatie. Dat lag niet alleen aan mijn medische problemen, maar het heeft natuurlijk geen positieve bijdrage aan de relatie geleverd. Ik werkte in die tijd drie dagen per week als tandartsassistent, waarbij ik veel stond. Als ik thuiskwam na een werkdag, moest ik meteen gaan liggen omdat ik volledig uitgeput was en veel pijn aan mijn buik had – soms werd mijn buik zo dik dat het wel leek alsof ik zwanger was. Ik hield mezelf overeind met pijnstillers. Volgens mijn arts kon het niet van de mat komen. Ik geloofde hem, totdat ik op een avond in een aflevering van het tv-programma Radar viel.

Het ging over bekkenbodemmatten. Uit de reportage bleek dat de matjes zonder gedegen onderzoek geplaatst werden met desastreuze gevolgen voor de patiënten. Bij Radar hadden zich meerdere vrouwen gemeld die door complicaties hevige pijn ervoeren bij het lopen, staan, vrijen en zitten. De matjes kunnen echter niet meer in het geheel verwijderd worden omdat ze binnen een maand vergroeien in je organen. Deze vrouwen waren dus voor het leven verminkt. Wereldwijd ging het om tienduizenden vrouwen, van wie velen een schadeclaim indienden bij de fabrikant. De Amerikaanse advocaat Adam Slater noemde het in de uitzending zelfs ‘de grootste rechtszaak rond medische hulpmiddelen uit de geschiedenis’. Wat ik op dat moment nog niet wist, was dat de Amerikaanse toezichthouder FDA in 2008 al had gewaarschuwd voor de complicaties van de mesh. Ook bleek dat negentig procent van de patiënten niet of amper is voorgelicht over de risico’s: permanente zenuwpijnen, beperkte bewegingsvrijheid en geen enkel zicht op verbetering.

Er zijn ook positieve verhalen van patiënten die door het matje geholpen zijn en geen last hebben van complicaties. Aanvankelijk werd beweerd dat maar twee procent van de vrouwen die deze ingreep hadden ondergaan blijvende klachten ontwikkelden. Dat percentage bleek na onderzoek dus veel hoger te liggen. In een rapport van het RIVM staat dat bij vaginaal geplaatste matjes tussen de nul en 48 procent van de patiënten last krijgt van complicaties. Er zijn artsen in het buitenland die beweren dat iedereen vroeg of laat klachten krijgt. Omdat het materiaal krimpt, het lichaam op het materiaal blijft reageren, bacteriën op kunststof zitten of patiënten auto-immuunaandoeningen krijgen.’

Het hele interview met Elise lees je in VIVA-14-2020. Deze editie ligt vanaf 1 april in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!

Tekst Vivienne Groenewoud | Foto Dirk-Jan van Dijk

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.