Bianca heeft lipoedeem: ‘Ik kwam in een half jaar 18 kilo aan’

Toen Bianca (35) op haar 22e in no time van maat 38 naar 46 ging, deed ze er alles aan om af te vallen. Maar vooral haar benen werden alsmaar dikker. Pas vorig jaar ontdekte ze dat ze lipoedeem heeft: het pijnlijk vetsyndroom.

‘Anderhalf jaar geleden was ik op vakantie met mijn moeder. Zon, een fijn hotel, niks aan mijn hoofd. Ik liep in badpak naar het zwembad toen mijn moeder iemand hoorde zeggen: ‘Moet je haar eens zien, wat een benen. Dat ziet er toch niet uit, wat erg!’ Een kwetsende opmerking, want ik zit niet dagelijks met donuts op de bank. Integendeel. Het begon toen ik 22 was. Ik kreeg last van vaginaal bloedverlies en ik had gehoord dat de prikpil je menstruatie stop kon zetten. Mijn huisarts stond erachter en schreef zonder verder onderzoek een recept uit. In die periode reisde ik vrij veel en aangezien bloedverlies dan nogal onhandig is, kreeg ik maandelijks een nieuwe prikpil in mijn bil, terwijl de normale dosis een shot per twaalf weken is. Als bijwerking zou ik gedurende een jaar hooguit anderhalve kilo aankomen. Dat bleek een understatement: ik kwam in een half jaar achttien kilo aan. Ik leek uit mijn voegen te barsten. Mijn buik en borsten werden voller, maar vooral mijn benen moesten het ontgelden. Mijn broekmaat was inmiddels 46, ik had altijd maat 38, en de bloedingen bleven doorgaan. Huilend klopte ik weer aan bij mijn huisarts: ‘Dit is toch niet normaal? Help me alsjeblieft.’ Deze keer werd ik wel uitgebreid onderzocht en ze ontdekte poliepen in mijn baarmoeder, de oorzaak van het bloeden. Al die hormonen waren voor niks ingespoten. Waar die kilo’s vandaan kwamen, bleef een raadsel, maar een ding wist ik zeker: ze moesten eraf. Maar hoe? De sportschool was een drama. De meeste mensen komen na anderhalf uur sporten energiek thuis, ik was compleet kapot en de pijn aan mijn benen was niet te harden. Ik dacht dat het door mijn overgewicht kwam en zette door. In een maand of zes raakte ik weliswaar vijftien kilo kwijt, maar mijn benen bleven buiten proportie. En de kilo’s kwamen er na een tijdje gewoon weer aan.’

Net een Michelinpoppetje

‘Ik probeerde Weight Watchers en ging eens per twee weken naar een meeting in de buurt. Daar zat ik dan, samen met de andere deelnemers rondom een weegschaal waar we beurtelings op stonden. En plein public hoorden we hoeveel we waren afgevallen. Of hoe weinig, in mijn geval. Ik werd zo verdrietig van mijn lichaam. Als een man zei dat hij me leuk vond, dacht ik: heb je je bril soms niet op? Terwijl ik voorheen zo tevreden was met mezelf. Ik genoot van mijn leven, ging regelmatig uit in strakke kleding. Maar nu was ik jaloers op mijn slanke vriendinnen. Mijn leuke tops en jurkjes verving ik voor vormeloze broeken en tunieken die zelfs mijn moeder te groot waren. Het gevoel lelijk te zijn en er niet tussen te passen, deed pijn. Ook kreeg ik lichamelijke klachten. In de loop van de dag groeide de omvang van mijn benen wel vier centimeter – ’s nachts slonken ze weer – en ik had doorlopend koude voeten. Er stond zo veel spanning op mijn benen dat een tikje genoeg was voor een blauwe plek. Mijn huisarts concludeerde dat ik oedeem had. Vochtvasthouding waar ouderen vaak last van hebben.

Dit verhaal komt uit VIVA 4-2019. Deze editie ligt t/m 29 januari in de winkel of kun je online lezen via Blendle.

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE«

Beeld: iStock