Birgit Schuurman: ‘Iedereen die lang samen is, weet: somewhere there are fuck ups’

Birgit Schuurman werd dit jaar veertig. De strijd tussen haar verlangen naar veiligheid én haar hang naar spanning blijft. Ze zingt erover op haar nieuwe album. ‘Bij sommige liedjes zullen mensen doorhebben: daar is iets gebeurd.’

Tekst: Liesbeth Oeseburg | Foto’s: Stef Nagel

Tien jaar geleden bracht je voor het laatst je eigen muziek uit.

‘Ja, ik zing weer mijn eigen songs! Een soort bitterzoete, filmische popmuziek. Ik hoop mensen via een fijne vibe mee te kunnen nemen in een verhaal. De afgelopen jaren heb ik in het theater wel veel nummers van anderen gezongen en her en der tijdens een speciale avond opgetreden. Telkens dacht ik: ik moét gewoon weer mijn eigen nummers maken.’

Op je website staat dat het muzikale vuur weer intens is opgelaaid. Was het dan gedoofd?

‘Niet gedoofd, wel minder geworden. Dat kwam doordat op mijn laatste plaat, Sticky tales, toch echt een aantal ‘concessienummers’ stonden. Ik dacht te veel na over welke radiozender wat voor nummer zou willen draaien. Ik maakte geen muziek meer vanuit mezelf. Het laatste jaar dat ik muziek maakte, voelde het alsof ik de popzangeres aan het spelen was. Toen ik steeds meer gevraagd werd voor acteerklussen, ben ik daar helemaal ingedoken. 
Ik was alweer een beetje begonnen met het schrijven van eigen songs, toen er ineens een theaterproductie waarin ik zou staan uitviel. Ik voelde toen de ruimte en urgentie om verder te gaan met schrijven. Vanuit mezelf iets maken, niet alleen woorden van anderen vertolken. Het vuur was er weer en ik wist: nu moet ik doorpakken.’

Hoe kreeg je de spirit weer?

‘Omdat er geen verwachtingen waren, er werd niks van mij gevraagd. Ik voelde alle ruimte om te creëren. Er borrelde van alles. Bepaalde woorden wilden muziek vinden. Dit is mijn meest autobiografische album tot nu toe. Het gaat over mezelf, met al mijn tegenstrijdigheden, verlangens, liefdesuitingen en ‘sorry-I-fucked-up-songs’.’

Veel artiesten wisselen graag autobiografische elementen af met verzonnen stukken omdat het anders te persoonlijk wordt.

‘Alles wat uit mij komt, zegt iets over waar ik nu sta. Niet dat ik zo nodig mijn dagboek met de buitenwereld wil delen, maar ik kan alleen vanuit mezelf schrijven. Het enige wat ik wel in mijn achterhoofd houd, is dat het niet alleen over mezelf gaat, maar ook over mijn relaties. Van vrienden tot mijn geliefde. Om hen te beschermen, wil ik niet te veel over het verhaal achter mijn verhaal vertellen. Daarbij moeten mijn nummers zo veel mogelijk mensen kunnen aanspreken. Laatst liet ik een nummer aan een vriendin horen en kreeg ik een reactie waar ik heel blij van werd. ‘Oh ja, heb ik ook!’ en: ‘Jezus, zit je in mijn hoofd of zo?’ Zo grappig, want het is echt helemaal mijn verhaal. Je voelt jezelf altijd anders dan anderen, maar uiteindelijk zijn we allemaal hetzelfde. Iedereen heeft verlangens. Iedereen wil rust, maar zoekt ook juist onrust. Zoekt geborgenheid, maar wil ook wild zijn.’

En als je een kind krijgt, ontwikkel je vaak nieuwe basisverlangens.

‘Ja en die clashen dan weer met andere gevoelens. Sommige vrouwen denken dat ze maar één kleur mogen zijn als ze moeder worden. Denken dat ze letterlijk hun wilde haren moeten afschudden en voor comfortabel moeten gaan. Dat mag natuurlijk. Die kortgeknipte vrouw heb ik trouwens ook in me hoor. Alleen geef ik haar niet zo veel ruimte, haha.’

Je bent net veertig geworden. Geen getob over rimpels, maar keihard feesten en een lapdance?

‘Ja, zeker wel. Zolang als Arne en ik samen zijn, twaalf jaar nu, geven we twee keer per jaar een feest tot zeven uur ’s ochtends. Mijn ouders gaan meestal om een uur of één weg. Dan zeggen ze: ‘Nu gaan wij thuis drugs doen, jongens.’ Ik was dit jaar zelf ook verrast dat er een stripper was. Very funny.’

Hoe verschil jij van de Birgit van tien jaar geleden?

‘Ik zie geen groot verschil. Natuurlijk leer je van je fouten. Als moeder is er nog een kleur bijgekomen qua gevoelens. Je gevoelsleven wordt rijker. Ik ben nu ook iets minder met de buitenkant en meer met de binnenkant bezig.’

In sommige interviews vertel je dat je rustiger bent geworden, maar in andere heb je het juist weer over je onrustige kant.

‘Veel van mijn nummers gaan over mijn tegenstrijdige verlangens die om bestaansrecht vechten. Ik heb veel onrust in me. Ik verlang naar veiligheid en geborgenheid en tegelijkertijd ben ik op zoek naar spanning en avontuur. Dat kan naast elkaar bestaan, maar soms ook totaal niet. Omdat het nieuwe ervoor kan zorgen dat het oude weggaat. Als ik nu iemand tegen zou komen tot wie ik me aangetrokken zou voelen, kan ik denken: inderdaad, very nice guy. En dat is toch leuk om te voelen? Het zou me niet zo snel meer in verwarring brengen over wat ik thuis heb. Dat betekent niet dat ik helemaal verlicht ben, maar ik zit nu wel weer in een fijne, relaxte flow. In een song op mijn nieuwe album zing ik aan mijn geliefde: I never said I was easy. Is your heart too big to break? Cause you’re man enough to stay. I don’t want to let you down. Bij liedjes zoals deze zullen mensen doorhebben: daar is iets gebeurd. Dit nummer gaat over een lange relatie. Iedereen die lang met dezelfde partner samen is, weet: somewhere there are fuck ups. You stay or you leave. We stayed. Daarbinnen zit mijn verhaal, maar dat is te privé om te vertellen.’

Het hele stuk met Birgit lees je in VIVA 34. Het nummer ligt van woensdag 23 t/m dinsdag 29 augustus in de winkel of kan je hieronder online bestellen. Het artikel is ook te lezen op Blendle.

»Bestel VIVA online | Klik hier «