Blij dat ik vrij: zij vond haar sexdrive terug

sexdrive

Na de dramatische bevalling van haar zoon die drie dagen duurde, had Petra (32) geen behoefte meer aan gehannes down under. En dus ook niet aan sex. Het werd een groot ding tussen haar en haar man.

Tekst: Saskia Smith

“Mijn bevalling was ronduit vreselijk. Drie dagen lang hebben ze me in het ziekenhuis aan mijn lot overgelaten. Het zou wel goedkomen, de bevalling zou wel op gang komen, ik moest maar wat meer meewerken. Uiteindelijk kwam er een vacuümpomp aan te pas, werd ik ingeknipt en scheurde ik als uitsmijter van deze helse bevalling van voor tot achter uit. Toen mijn zoon eindelijk was geboren, kon ik niet eens blij zijn, ik was alleen maar opgelucht dat alle ellende voorbij was. Moe en uitgeput lag ik in bed, zonder enige interesse in de baby. Met die interesse voor de baby kwam het helemaal goed, maar met mijzelf niet. Ik had pijn van alle hechtingen en later van de littekens. Naar de wc gaan was een drama, fietsen ook, en ik heb wekenlang op een zwemband gezeten. Het was erg ongemakkelijk en het hele gebied rondom mijn vagina voelde niet fijn. Sex was dan ook het laatste waar ik aan dacht.

Na een paar maanden begon Joost, mijn man, voorzichtig te polsen. Hij had er zin in, maar ik wees hem af. Een paar weken later probeerde hij het nog eens. Ik zei dat ik er nog niet aan toe was. Weer een paar weken later drong hij voorzichtig aan. Maar ik had nog steeds geen zin. Ik voelde me onzeker, mijn schaamlippen deden nog pijn en ik had last van het litteken bij mijn anus. Bovendien was ik ontzettend bang dat als we zouden vrijen, ik weer zou uitscheuren. Ik hield mijn man tevreden met wat hand-en-spandiensten. Af en toe probeerde ik te masturberen, maar zodra ik maar een beetje opgewonden werd en mijn schaamlippen opzwollen, deed het pijn en durfde ik niet verder te gaan. En al helemaal niet klaar te komen. Na een halfjaar zei mijn man dat hij het vrijen met mij ontzettend miste. Hij had er alle begrip voor en wilde zeker niets pushen, maar vond wel dat we ook naar een oplossing moesten zoeken. Ik werd boos. Hoezo een oplossing? En hij pushte nu toch juist? We ruzieden er weken over, maar kwamen alleen maar verder uit elkaar te staan. Hij begreep niet dat ik bang was, ik verweet hem dat hij geen gevoel had. Na weer weken ruzie ging hij op de bank slapen, en lag ik huilend in bed.

Ik was op het punt aangekomen dat ik liever geen man wilde, want dan hoefde ik ook geen sex. Zo bang was ik geworden. Toen ik in die periode voor een controle naar het consultatiebureau ging, trof ik daar een ontzettend lieve arts. Met mijn zoon was alles goed, maar ze wilde ook weten hoe het met mij was. Ik barstte in tranen uit. Hortend en stotend vertelde ik haar hoe bang ik was. Via haar kwam ik bij een therapeut terecht die gespecialiseerd was in bevallingstrauma’s. En toen viel alles op z’n plek. Door die vreselijke bevalling was ik zo bang geworden dat ik helemaal niks meer wilde in dat gebied. Zodra Joost me aanraakte, verstijfde ik. Bij die therapeut leerde ik met mijn angst om te gaan en mijn lichaam weer te vertrouwen. Stap voor stap ging ik eerst zelf op ontdekkingstocht, dan kon ik stoppen wanneer ik wilde, en later met Joost. We spraken af dat ik de leiding nam. Zo gingen we steeds een stukje verder. De eerste keer dat we all the way gingen, voelde bijna als een tweede ontmaagding. Ik was gespannen en bang dat het pijn zou doen, wat gelukkig niet zo was, maar kon ook enorm genieten. En de keren erna ook. Het was heel fijn om het vertrouwen in mijn lichaam en mezelf terug te krijgen, en te voelen hoe lekker het is om weer met Joost te zijn. Er zijn momenten geweest dat ik dacht: sex hoeft nooit meer. Ik ben blij dat ik daar niet in ben blijven hangen. Nu heb ik met Joost weer sex als vanouds en daar geniet ik met volle teugen van. Sterker nog: het voelt zelfs intenser.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 22, 2015. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «