Brigit: ‘ Hij weet dat ik hem stalk en zegt me dat ik moet kappen’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Birgit (27) kan het niet laten om haar ex te stalken.

“Gisteravond zag Lex me. Ik had me willen verschuilen achter wat mensen, maar net te vroeg keek hij op. Zijn blik ving de mijne en ik zag er een donkere schaduw over trekken. Vlug draaide ik me om en struikelde beschaamd de straat weer op. Ondanks mijn gêne was ik blij: hij was met een vriend geweest, níet met een meisje.
Er is dus nog hoop.
Lex en ik zijn anderhalf jaar samen geweest. Vanaf het eerste moment wist ik: hij is het. Bij hem duurde dat langer, ik heb geduld moeten hebben, maar ik wist hem voor me te winnen. Toen hij bij me introk en elke nacht naast me sliep, was ik zielsgelukkig. Dat hij nog vaak met vrienden ging stappen, nam ik voor lief. Dat hij niet zo scheutig 
was met lieve woordjes ook. Hij was van mij, daar ging het om. Nee, het kan niet aan mijn veeleisendheid hebben gelegen dat 
hij vertrokken is. Twee maanden geleden vertelde hij me dat hij twijfelde. Hij wist niet of hij wel echt van mij hield. Hij wilde voorlopig weer vrij zijn. Later, misschien?
Wanhopig was ik toen hij me achterliet. Mijn vriendinnen en ouders vinden hem laf omdat hij niet duidelijk is. Maar juist het feit dat hij alle opties nog openhoudt, houdt mij op de been. Een toekomst zonder hem, ik zie het gewoon niet. Ik heb alles, zeggen mensen. Ja, ik heb een goede baan, een koophuis en een hoop vrienden. Maar ik zou alles inruilen, direct, zonder aarzeling, voor het spreekwoordelijke hutje op de hei. Als het maar met Lex is.
Thuis afwachten of hij bij me terugkomt, lukt me niet. Ik krijg het domweg niet voor elkaar. Onzichtbare draden trekken me naar zijn stamkroeg. Ik loop langs zijn kantoor. Ik ga naar de supermarkt waar hij boodschappen doet. En ik móet om de paar uur op zijn Facebook kijken, anders hou ik het niet. Soms zelfs ieder kwartier. En als 
ik maar even een aanleiding heb, bel ik hem. Dat is stom, ik weet het wel, hij klinkt vaak genoeg geïrriteerd, maar de drang is te groot. Zelfs als hij snauwt, maakt mijn hart een sprongetje en ben ik blij dat hij opneemt en me niet wegdrukt, wat ook weleens voorkomt. En de keren dat hij wel aardig klinkt, zweef ik. Dan zie ik hem in 
gedachten zijn kleren alweer in mijn kast leggen. Hij heeft wel door dat ik hem stalk, zegt me vaak dat ik moet kappen, dat ik het er niet beter op maak. Dan schrik ik en hou ik me een paar dagen in. Maar dan vliegt de angst dat hij me vergeet me weer naar de keel. Ik lijk wel een kind dat liever negatieve aandacht heeft dan niets. Soms, op heldere momenten, vraag ik me af waar ik mee bezig ben. Wat is er gebeurd met die zelfstandige meid vol zelfvertrouwen, die vroeger nooit iemand nodig had? Het lijkt wel of Lex haar heeft uitgewist. Ik kan haar in elk geval niet meer vinden.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 39. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «