Cabaretier Eva Crutzen: ‘Ik erger me aan vloggers en hun picture perfect-momenten’

Ze post liever foto’s van zichzelf met drie onderkinnen, dan picture perfect-selfies. Het heeft even geduurd, maar cabaretier Eva Crutzen is nu 100% eerlijk tegen haar publiek. ‘Ik heb veel gehad aan mensen die zich kwetsbaar opstellen, dus waarom zou ik dat zelf niet doen?’

‘Jemig, wat zit die broek strák,’ kreunt Eva als ze op verzoek van de fotograaf achterover leunt op een stoel. Ze zet haar paarse 
Dr. Martens stevig op de grond, wurmt 
zich nog één keer in de gewenste positie en dan zit de shoot erop. ‘Het lijkt net alsof je backstage in het theater zit te relaxen,’ zegt de stylist tevreden als het resultaat wordt bekeken. Een situatie die aan de orde van de dag is, want sinds begin januari staat 
Eva gemiddeld vier avonden per week op het podium met de reprise van haar voorstelling Opslaan als. ‘Het idee was dat ik het daarvoor een half jaar rustig aan zou doen, maar dat is een beetje mislukt,’ lacht Eva, die de afgelopen maanden niet alleen een 
cd opnam met liedjes van haar show, maar ook nog een kerstvoorstelling maakte die ze de hele maand december speelde.

Loop jij jezelf snel voorbij?

‘Ja, heel erg. Afgelopen zomer had ik me echt voorgenomen om mijn werk een half jaar op een lager pitje te zetten, maar dan word ik voor iets gevraagd en denk ik uit puur enthousiasme: ja leuk, dat kan wel. Voordat ik het wist, was mijn agenda weer helemaal volgestouwd. De balans vinden tussen ontspanning en werken is voor mij het lastigste wat er is. Aan de ene kant is 
het te gek om alles te doen en aan te pakken. Zolang je je goed voelt, gaat dat 
ook allemaal vanzelf. Maar je moet ook doorgaan als je een keer ziek bent of als 
er iemand overlijdt. Dat vind ik een ontzettende keerzijde van dit bestaan. Ik wil ook weleens naar kantoor kunnen bellen en zeggen: ‘Hé jongens, ik kom vandaag niet.’ Maar the show must go on, zoals ze dat zeggen. Dat vind ik een treurige gedachte.’

Hoe ga je daarmee om?

‘Niet zo goed, denk ik. Inmiddels ben ik al twee keer op een punt gekomen dat ik tegen een soort van overspannenheid aanzat. Zowel vorig jaar als het jaar daarvoor kon ik op 
een gegeven moment niet meer ontspannen. Mijn hoofd ging maar door en ik was totaal overprikkeld, wat resulteerde in angst- 
en hyperventilatie-aanvallen. Ik verkeerde in een continue staat van blinde paniek: het is zo veel, ik weet niet waar ik moet beginnen, ik kan geen kant op, ik kan dit niet aan. Werk, maar ook leuke sociale dingen waren me allemaal te veel. 
Ik zeg dat ik tegen overspannenheid aan zat, omdat er ergens een soort schaamte zit. 
Er zijn vast mensen die het zwaarder hebben dan ik, wie ben ik om te klagen? Maar ik was eigenlijk gewoon overspannen.’

Je wilt niemand tot last zijn.

‘Ja, dat zit er diep in. Ik denk dat het komt doordat ik mijn moeder op mijn elfde heb verloren. Die gebeurtenis trok zo’n wissel op ons leven dat het vanaf dat moment puur overleven was. Ik kon niet stilstaan bij de situatie. Als kind niet in elk geval. Daar was het te heftig en intens voor. We moesten dóór. Ik kwam in een doe-modus, die ik vrij lang met me heb meegenomen. Zolang ik bezig was, hoefde ik niet na te denken. Werd het stil, dan ging mijn hoofd aan en dat vond ik veel minder leuk en zelfs onprettig. Nu ben ik langzaam aan het proberen om wat zachter naar mezelf toe te zijn. Niet altijd over mijn grenzen gaan en naar mijn lichaam luisteren in plaats van altijd maar mijn blik op oneindig en doorrazen.’

Het hele interview met Eva lees je in VIVA-08. Dit nummer ligt vanaf 20 februari in de winkel. Verder lezen via Blendle kan ook:

»LEES VERDER VIA BLENDLE «

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Beeld: Tom ten Seldam