Cathelijne: ‘Jouw man zit al maanden achter me aan!’ schreeuwde ik tegen mijn zus

affaire zus

Cathelijne (35) en haar tweelingzus Jacqueline kunnen elkaar niet luchten of zien. Als de bom tijdens het kerstdiner barst, komen de geheimen van beide zussen aan het licht…

‘Het ontstelde gezicht van mijn vader zie ik nog voor me. Mijn teruggetrokken pa, die zelfs met de feestdagen het liefst in een hoekje kruiswoordpuzzels oplost. Tijdens het kerstdiner praatte hij gezellig mee. Van de spanning die al de hele dag in de lucht hing, had hij niets meegekregen. En toen ontplofte de boel, als een cartoon. Mijn vader, met ogen op stokjes. Mijn moeder, die op slag begint te huilen en haar 
handen over de oren van mijn neefje legt 
– belachelijk, het jochie was amper twee. Mijn zus, met haar opengesperde mond, omrand met knalrode lippenstift. En tot slot haar man Thomas, die me woedend aankijkt. Alsof het allemaal mijn schuld is.

Hoe dramatisch die eerste kerstdag in 2010 ook was, het heeft wel voor iets positiefs gezorgd: de band tussen mijn zus Jacqueline en mij is eindelijk vriendschappelijk geworden. Iets wat ik daarvoor nooit had durven denken. En mijn moeder al helemaal niet, die had de hoop dat haar twee dochters ooit nog eens door één deur zouden kunnen allang opgegeven. Wat was ze trots, vijfendertig jaar geleden, toen ze op 
dezelfde dag twee gezonde meisjes baarde. Jacqueline en ik leken klonen van elkaar. Maar al toen we peuter waren, werden de karakterverschillen duidelijk. Zij was het gevoelige poppetje, ik de onverschillige wildebras. Zij wilde prinsessenjurken aan, 
ik zat altijd onder de modder. Als tweeling word je sowieso altijd en overal met elkaar vergeleken, heel vervelend. Dat had ik al door toen ik heel jong was. Ik was niet gewoon ik, maar werd continu gespiegeld. Niet gewoon druk, nee, ik was drukker dan mijn zusje. Zij was niet dromerig, nee, zij was meer op zichzelf dan ik. Dat ging met alles zo.

Op ons had dit geen goede uitwerking. We hadden altijd ruzie, dankzij onze karakterverschillen én het eeuwige gevoel tegen elkaar te moeten opboksen. Toen we tien waren, ging het zo slecht tussen ons dat ik ben overgeplaatst naar een andere school. Daarom zijn we ook naar verschillende middelbare scholen gegaan. De ruzies namen daardoor af, maar toenadering was er niet. Jacqueline leidde haar leven, ik het mijne. Toen we allebei het huis uit waren, zagen we elkaar nog maar zelden. Wel bij familiefeestjes, maar daarbuiten nooit. We belden elkaar ook niet. Op het moment 
van het kerstdrama waren we niet eens Facebookvrienden.’

Dit verhaal is afkomstig uit VIVA 51/52-2018. Deze editie ligt t/m 1 januari in de winkel of kun je online lezen via Blendle.

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.