Column Fleur: ‘De afsluitende groet heeft van ons een sociaal ongemakkelijke, taalcriminele natie gemaakt’

Als je mij vraagt: ‘Zeg Fleur, welk intermenselijk fenomeen vind jij zo complex dat je er gewoonweg geen pasklare oplossing voor ziet?’ ‘Zeer goede vraag,’ zeg ik dan. En mijn antwoord, zonder enige twijfel: ‘De afsluitende groet in het zakelijke mailverkeer.’ Ik kom er niet uit. We dóen gewoon maar wat, aangezien niemand weet hoe het echt moet. Een wetteloze jungle is het, een broeinest voor sociaal ongemak en allerhande taalcriminaliteit. En dat terwijl het allemaal zo eenvoudig líjkt.

Zo heb je bij een zakelijke mail naar een instantie of onbekend persoon keuze uit een handzaam standaardrepertoire van afsluitende groeten. ‘Hoogachtend’, bijvoorbeeld. Die gebruik ik natuurlijk nooit. Kom zeg. Je moet als instantie of onbekend persoon wel van verdomd goede huize komen wil je door mij op voorhand al hoog geacht worden. Ik kén je niet eens. Voor hetzelfde geld frituur je kittens in je vrije tijd. ‘Met vriendelijke groet’ dan? Het is in elk geval het meest gebruikt en geaccepteerd. Maar waarom? Wat is dat, een vriendelijke groet? Een eenvoudig hoofdknikje? Een klopje op de schouder? Het klínkt ook niet. Ja, als een extra belegen Polygoongroet. Als iets waarmee Pitty haar brieven vanuit de kostschool zou ondertekenen. Faar komt nog eens bovenop dat het vriendelijk groeten van zeer tijdelijke aard is. Met sommige mensen heb je nu eenmaal al snel een goede werkmailrelatie, en goede werkmailrelaties worden niet beter van een formele, afstandelijke groet tot besluit. Je hebt iets enthousiasters, frissers nodig.

Dat werd bij mij dus ‘grt!’. Het uitroepteken is natuurlijk één bonk vrolijkheid, en daar laat ik me graag op voorstaan. En door het weglaten van de klinkers geef ik het geheel een stukje broodnodige edge. Het is niet best, ik weet het. Maar geef toe, het is in elk geval beter dan de ‘groetjes’ waar anderen vaak voor kiezen. Dat klinkt toch een beetje alsof je nog steeds geen korstjes of yoghurt met stukjes lust. ‘Groet’ daarentegen klinkt alsof je door het leven gaat met een permanente streepmond, en ‘grtz’ alsof je met je skateboard op weg bent naar de halfpipe. Het is gewoon nooit goed. Het enige waar ik me mee kan troosten, is dat andermans groeten vaak nóg veel vreselijker zijn. Zo heb ik van mensen die ik nog nooit gezien had ooit een ‘warme vlindergroet’ mogen ontvangen, alsmede een ‘lenteknuffel’, een ‘tantrische groet’, of gewoon ‘alle, alle liefs voor jou’. Dit waren overigens allemaal hoogsensitieve vrouwen met een eigen coachingspraktijk, maar dat zal toeval zijn. En als ik vervolgens een warme vlindergroet beantwoord met een ‘grt!’, voel ik me schuldig. Ik weet nog hoe ik me voelde toen ik op ‘xxx’-basis dacht te zijn met een zakelijk contact, en ik van haar na vele mails vol ‘xxx’ en ‘liefs’ ineens een ‘gr.’ terugkreeg. Ik schakelde geschokt terug naar de ‘grt!’, en brak me het hoofd over wat ik fout had gedaan. Waarop zij ineens weer betrapt ‘xxx’-en begon uit te delen en ik, opgelucht, ook. Zoals ik al zei, het is complex.

De afsluitende groet heeft van ons een sociaal ongemakkelijke, taalcriminele natie gemaakt. En de regering doet niets.

VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Deze column komt uit VIVA 7.

Lees meer columns van Fleur:

Carb lover
Verdriet
Zindelijk worden
Escape room
Pop-a-holic
Haarlem
De kluts kwijt zijn
geboortekaartjesetiquette
waarneembare hersenactiviteit
O-o-o mannetjes
Activisten
Kinderboekenwinkels
Buurtfacebookgroep
Terras
Geesten
Goede column
Proesten