Column Fleur: ‘Het was de bedoeling dat hier een heel goede column zou staan’

Het was de bedoeling dat hier een heel goede column zou staan. Echt. Over een herkenbaar onderwerp, wat anekdotische beschrijvingen, paar kwinkslagen, een kloeke volta in het midden en een ontredderde eindnoot tot besluit. Alsof ik in mijn hoofd ineens een Rubiks kubus oploste: het klópte. Zeldzaam opgelucht typte ik de titel. En ik besloot dat ik anders best eerst even naar buiten kon. Gewoon, een ommetje. Wellicht kreeg ik er nog een geniale inval bij, zoals wel vaker het geval is bij de ommetjes makende columnist.

Monter stapte ik de deur uit. Er joeg een windvlaag door de straat, maar dat gaf niet. Ik zwaaide naar overbuurman Elvis, die zich in zijn witte tanktop voor het raam aan het scheren was. Wat automatisch inhield dat hij deze keer níet naakt aan het gewichtheffen was. Ja, dit werd een goede dag. Ik wandelde langs het zwarte gladde water waarop het witte winterlicht haar zwanenmeer danste. Wilgentakken wiegden mee, herenhuizen keken onbewogen toe. Of zoiets. Nee, aan poëzie moest ik me geloof ik maar nooit wagen. De natuurwinkel doemde op. Misschien kon ik mijn scherpe geest nog wat extra slijpen aan wat verantwoorde levensmiddelen. Koffiebonen van heel blije regenwoudboeren, verveine thee, walnoten, palmolievrije pindakaas omdat ik zo veel van orang-oetans hou en, welja, raw love choc.

Binnen een minuut stond ik met mijn armen vol bij de kassa. Ik snoof nog eens de bordkartonnen reformgeur op en verheugde me al op mijn aanstaande elitekoffie, terwijl ik rap die heel goede column zou optikken. Voor mij stond een bloedarmoedige, tot op het bot afgetobte vrouw met een klein jongetje dat aan haar vale lappenbroek rukte. ‘Oma, mag ik koek nu?’ vroeg hij lief. ‘Nee Beer,’ bitste oma. ‘Wat had oma daar nou over gezegd? Jij mag geen koek. En waarom mag jij geen koek? Omdat jij geen gluten mag. En geen suiker. Dat weet je best, Beer.’ Ik zag een hartverscheurende traan opwellen in Beers linker hertenoogje.

De natuurwinkelmeneer, die meer op John Lennon leek dan ongetwijfeld de bedoeling was, zag het ook. ‘O, maar we hebben hier een heel mooie collectie gluten- en suikervrije koeken hoor mevrouw!’ probeerde hij op microniveau de wereldvrede te bewerkstelligen. Oma liet zich uitgebreid onderwijzen over de mooie collectie gluten- en suikervrije koeken die tevoorschijn kwamen, terwijl Beer, steeds harder en snerpender, herhaalde dat hij álle koeken wilde. ‘Allemaal oma, állemaal!’

Al met al een enig tafereeltje, dat nog veel eniger was geweest als ik me die eerste zin van mijn column nog kon herinneren. En die daarna. Of desnoods de volta. Die eindnoot dan in elk geval. Maar door mijn hoofd blies ineens een holle, gure wind. Ik deed mijn ogen dicht, ademde diep, commandeerde mijn geest tot het zoeken van die woorden verdomme, kom op, je wéét het. Het was weg. Er waren alleen nog maar gluten. Met gebogen hoofd liep ik naar huis, waar ik mijn kat diagonaal liggend op mijn toetsenbord aantrof. Ik las de titel: ‘werke3r2fg 2fgbws q1 qa’ Laten we die dan maar als de ontredderde eindnoot beschouwen.


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Deze column komt uit VIVA 7.

Lees meer columns van Fleur:

Dronken
Carb lover
Verdriet
Zindelijk worden
Escape room
Pop-a-holic
Haarlem
De kluts kwijt zijn
geboortekaartjesetiquette
waarneembare hersenactiviteit
O-o-o mannetjes
Activisten
Kinderboekenwinkels
Buurtfacebookgroep
Terras
Geesten