Fleurs column: De restjes van Ada

Het was even geleden, maar ik zat weer eens in een vaderlandse trein. Een rare gewaarwording na Hong Kong, waar ik elke dag in de metro zat. Daar viel een hoop te zien – veel mensen vooral, opeengepakt als partyaugurken. Maar je hoorde er niets, op het razen van de metro na. Niemand zei er ooit iets, ze staarden stuk voor stuk slechts manisch naar hun telefoonscherm.
In vaderlandse treinen valt gelukkig wel altijd wat te beleven.

Ik keek naar een paar millennialmeisjes, met kleurige doekjes op het hoofd geknoopt en volgepropte linnen statementtassen. “Hee Lou, heb je die GT’tjes voor op de playa eigenlijk mee?” vroeg het ene millennialmeisje aan het andere. Op precies die lijzige toon die alleen millennialmeisjes kunnen aanslaan. Genieten vind ik dat, helemaal als ze het gesprek afsluiten met een langgerekt en welgemeend ‘Chiill’. Dat deden ze natuurlijk.

Recht achter me klonk nu een snoeiharde ringtone. Nokia om precies te zijn, dus erg vintage. Dit zou weer een millennial kunnen zijn die dit ironisch bedoelt, zo zijn ze, tot een minstens zo snoeihard, extreem articulerend stemgeluid de coupé overnam. “Dág Ada! Wat ben ík blij dat ik jou nu ein-de-lijk even te pákken heb!”

Een ding was direct duidelijk: we hadden hier te maken met een senior, declamerend richting een nog oudere senior. Die op de rand van doof en seniel balanceerde, zo vreesde ik. En dat wilde deze vrouw er maar al te graag inwrijven. Ada belde trouwens, dus zij had háár te pakken.

“Goed. Áda,” schreeuwde de vrouw verder. “Ik stel dus voor dat ik morgen om négen uur in de ochtend bij je aan kom. Dan verzamelen wij sámen jouw restjes, ja? Uit de klíko. Heb je wel wat restjes uit de kliko?”

Wacht even, dacht ik. Ik weet dat er veel vreemde mensen op de wereld zijn, en dat ze op een of andere manier altijd in een trein zitten waar ik ook in zit. Maar ik had nooit eerder twee senioren voor mijn geestesoog gehad die samen in een kliko doken om negen uur in de ochtend. Om restjes te verzamelen. Waarom? Voor wie? En waarom juist déze restjes? Wat is er zo speciaal aan de restjes van Ada? Vragen, zo veel vragen.

“Héél fijn, Ada!” schalde ze nu. “Laten we dat doen. Pak de foto’s en de kranten er ook maar bij.”
De foto’s en de kranten? Niet alleen de restjes van Ada, maar ook haar foto’s en kranten?
Wat gingen deze senioren dóen? Ook de millennialmeisjes keken inmiddels akelig verward. Maar we zouden het nooit weten. We moesten de trein uit, naar de playa.

Heel langzaam liepen we langs de vrouw. We konden haar nu eindelijk zien, dus dit was onze laatste kans op enige opheldering. Ze bleek ruimschoots gevuld, met lang grijs haar en in een lange bordeauxrode soepjurk die millennials ook ironisch dragen. De Nokia met Ada nog aan haar oor, en op haar schoot een boek met gouden krulletters.
Handboek Voodoo, las ik. Voodoo met de restjes van Ada.

“Chill,” giechelde een van de millennialmeisjes..


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:

Volkomen imperfect
Hollandse hypocriet
De Kong in Hong Kong
Katastrofe
Katastrofe (2)
Wijvengedrag
Clichébingokaravaan
Plexit
Wegwijsman
Kattenvrouwtjes
Soepele lendenen
Tatoeaties
Treinleed