Column Fleur: ‘Vandaag is de eerste dag van mijn nieuwe leven’

VIVA-journalist Fleur Meijer (36) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Vandaag is de eerste dag van mijn nieuwe leven. Ja, dit staat er echt. Ik schrik er zelf ook een beetje van. Als je mij gisteren had verteld dat ik morgen met déze zin ging openen, zou ik je eerst scheef aankijken en vervolgens recht in je gezicht uitlachen. Inspirerende quotes van dit kaliber geven mij doorgaans vooral inspiratie om de inspirator een pak slaag met een natte makreel te verkopen, zie je. Maar ja, dat was gisteren. Dat was een ander persoon. Dat was een persoon die haar dagen eenzaam sleet aan de keukentafel. Tikkend, zuchtend, starend, peinzend, grinnikend, grommend, vloekend. Whatsapp en Facebook waren onderwijl haar enige levensader; een venster naar de wereld die aan haar voorbij gleed. Vaak schafte ze een pond tomaten aan, alleen maar om droevig vast te stellen dat dit dus het hoogtepunt van de dag was. Daarna moest ze weer terug naar die klotetafel en haar katten. Daar praatte ze zo veel tegen dat het wachten was op de eerste, kloeke volzin. Ze gokte op ‘ga weg en zoek een kantoor’.

Dat hoorde ze vaker, namelijk. Van de man die ’s avonds thuis kwam en haar met een holle blik aantrof, wild hakkend in een pond tomaten. Van vriendinnen die repten over het belang van collega’s en structuur. En niet in de laatste plaats van zichzelf, want ze is eigenlijk best een mensenmens, ook al haatte ze dat woord. En wat ze nog meer haatte: dat ze zich dankzij een schrijnend gebrek aan beweging langzaam maar zeker voelde vervetten. Maar genoeg over die persoon. Want vandaag zit ik in een ruimte met een kekke wand vol concertposters. Er is een koelkast, een koffiemachine, een palet aan crackers en een pot pindakaas waar ‘Koen’ op staat. Koen is een mens. Die heb je hier veel. Ze zeggen ‘hallo’ en ‘welkom’ tegen me. Sommigen hebben kleren en kapsels waarvan ik het bestaan niet wist, maar die mij bijzonder hip en modern voorkomen.

Ik ben hier fris gedoucht, make-up en alles, naartoe gefietst op een mooie route door de stad. Toen ik de yogaschool zag, stapte ik zomaar af, liep naar binnen, praatte lang met een man die vertelde dat hij een karma-yogi is en ter bevordering daarvan de vloer dweilt. Ik beloofde om vijf uur terug te komen voor mijn eerste yogales. Hij zei daarop dat ik een mooie energie om me heen had. Daarna fietste ik verder en hield halt bij een winkel met plantengordijn. Ik haalde daar een matcha latte, wat ik nooit eerder gedronken had en wat ook geheel terecht bleek. Maar de zon scheen, dus ik bleef buiten zitten. Ik praatte met een man die vertelde dat alles eindelijk op zijn plek viel in het leven. Hij zei dat ik een topper was. Vandaag is mijn nieuwe leven begonnen. Alleen zie ik nu wel dat het al bijna tijd is voor de yogales. De zon schijnt nog steeds. Ik heb erge trek in wijn op een terras. Oké, mijn nieuwe leven begint mórgen. Echt.

Lees meer columns van Fleur:
Terras
Geesten
Goede column
Proesten
Dansende reuzenmuppets
Call me by your name
Vooroordelen
Op de bank slapen
Kiloknallervlees
Efficiëntie

Deze column van Fleur komt uit VIVA 17. Deze editie ligt t/m 1 mei in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«