Eva Ruis woont in Zuid-Korea: ‘Je ziet nauwelijks nog mensen zonder mondkapje’

Het coronavirus heeft de wereld in z’n greep. In Zuid-Korea, waar Eva Ruis sinds zes jaar woont, durft er amper nog iemand naar buiten. ‘Vooral bij ouderen heerst er totale paniek.’

‘Mijn man Rinus ging altijd met de bus naar zijn werk, zodat ik overdag onze auto kon gebruiken. Maar een paar weken geleden zei ik: ga alsjeblieft niet meer met de bus. Koreanen hebben nooit geleerd om hun hand voor hun mond te houden als ze hoesten of niezen, dus in die bus zit iedereen openlijk te proesten. De laatste keer dat ik zelf met de bus ging, nieste iemand achter me zo hard dat ik mijn haar voelde wapperen. No way dat ik daar nog in stap. De auto mis ik niet, ik kan toch nergens naartoe.

Ik woon sinds 2014 in Zuid-Korea. We zijn hiernaartoe verhuisd voor het werk van mijn man. Hij heeft een windmolen voor particulier gebruik uitgevonden en die wordt hier ontwikkeld. Eerst woonde Rinus hier alleen en bezocht ik hem zo vaak mogelijk, maar na twee jaar liet ik mijn carrière als regieassistent achter in Nederland en ben ik hem met onze drie katten achterna gereisd. Ik was niet met hem getrouwd om hem maar een paar weken per jaar te zien. In Zuid-Korea werk ik niet. De eerste jaren zat ik zes dagen per week op de universiteit om de taal te leren, tegenwoordig heb ik elke maandag tekenles, op dinsdagochtend Koreaanse kookles en twee keer in de week gitaarles. Tot een maand geleden. Als eerste werd een maand geleden mijn gitaarles opgeschort. Het uitstel zou in eerste instantie twee weken duren, maar eergisteren hoorde ik dat er tot nader bericht tot juni geen les is. Koken en tekenen doen we ook al niet meer. Universiteiten en scholen zijn dicht. Het leven is saai en stil geworden.

Rinus en ik wonen in Daejeon, de vijfde grote stad van Zuid-Korea. Het is ongeveer twee uur rijden van Seoul en circa anderhalf uur van Daegu, de brandhaard van het virus. In die plaats werd in een kerk bij een 61-jarige vrouw voor het eerst in Zuid-Korea corona vastgesteld. 200.000 leden van die kerk zijn getest op het virus, want die vrouw is met enorm veel mensen in aanraking geweest. Ze doen er hier heel serieus over. In Nederland hoor je alleen maar dat die mondkapjes toch niet werken, dat we overdrijven en dat corona minder erg is dan een gewoon griepje. Het virus kruipt snel dichterbij. Wij checken op een bepaalde site continu waar besmettingen zijn geconstateerd. De dichtstbijzijnde besmetting is nu vijf kilometer weg. Dat voelt niet lekker, nee.’

Geen bezoek meer

‘Ik zit in verschillende appgroepen. Mijn oudere vriendinnen kwamen me altijd halen om naar het buurthuis hier in de straat te gaan. In die groep zitten vooral zestigplussers en bij hen heerst totale paniek. Dat is bij jongere mensen niet zo, alhoewel iedereen voorzichtig is en het heel serieus neemt. Wat ik vooral opvallend vind, is dat bepaalde mensen hier in de buurt, veelal de iets lager opgeleiden, door het virus heftig discrimineren tegenover de Chinezen. Er gaan zelfs petities rond om spullen uit China te weren. Het is hun schuld, vinden ze.

De oudjes komen me inmiddels niet meer halen. Als ik naar buiten kijk, zie ik nauwelijks beweging. Het lijkt op straat wel een slechte versie van de film Outbreak. De hele dag door kwamen er mensen bij me langs voor een praatje of een kopje koffie, dat mis ik enorm. Ik heb nog wel boeken liggen en op Netflix heb ik nog niet alles gezien – alhoewel dat niet heel lang meer zal duren. Het zou een druk jaar worden met bezoek uit Nederland. In april zouden mijn ouders komen, ik kan me niet voorstellen dat hun reis doorgaat. Ze zijn op leeftijd en dus kwetsbaar. Alleen het vliegtuig is al link. Vlak na hen zouden vrienden komen, die hebben al afgezegd. Mijn schoonfamilie staat eind mei op de planning, maar dat zie ik evenmin gebeuren.

Een bevriend stel uit de buurt zit momenteel verplicht in quarantaine. De man was voor zijn werk in Bangladesh en Thailand geweest en hier doen ze aan preventieve quarantaine. Dat lijkt me een ramp. En quarantaine gaat van je vakantiedagen af − typisch Koreaans, want hier werkt iedereen 24/7. Dus twee weken thuis zitten en je bent je vakantie-dagen kwijt.’

Het hele interview met Eva lees je in VIVA-11-2020. Deze editie ligt vanaf 11 maart in de winkel of lees je hieronder  verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Tekst Suus Ruis

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.