Damn, daar zijn ze weer: K-otic is terug (voor even)

Bomberjacks, chokers, ze zijn weer terug. En dat geldt ook voor de band K-otic (en hun hit ‘Damn I think I love you’). Voor een keer dan. Want op 10 december geven ze een laatste concert. Tijd voor een terugblik naar toen, aan de hand 
van zeven stellingen.

Tekst Thea Thijssen | Foto’s Sven den Hartog

1. ‘Damn I think 
I love you’ is het beste popnummer ooit

Martijn: “Nee. Zeker niet. Ik vind ‘If you really don’t think so’ duizend keer beter. Qua hoe het geschreven is.”
Bouchra: “Toen ik ‘Damn (I think I love you)’ voor het eerst hoorde, dacht ik: ik weet het niet, hoor. Ik begreep het niet.”
Rachel: “Ik snapte ’m ook niet. Maar dat kwam meer omdat we twee nummers te horen kregen en ik ‘I really don’t think so’ leuker vond.”
Bart: “Maar als je hoort hoe die demo was ingezongen.” Damn I think I love youwwww. Er zit iets zeurderigs in die melodie en zo was die zanglijn ook uitgevoerd.”
Anna: “Ik vond het ook niks, maar ik luisterde vooral naar R&B, haha. Maar als we nu het podium oplopen en ik hoor het intro, dan krijg ik kippenvel. Er gebeurt dan iets met het publiek. Dat nummer hoort nu gewoon bij ons.”
Bart: “In de beste popsongs zit vaak iets dat wringt waardoor het extra blijft hangen. Misschien is het daarom wel zo’n goed popliedje.”
Bouchra: “Toen we bij ‘Carlo’s TV Café’ in maart voor het eerst weer gingen optreden, werd ik al emo bij de soundcheck van ‘Damn’.”

2. De muzieksmaak van 
de fans van K-otic kun je 
niet serieus nemen

Bart, fel: “Dat is bull. Het waren goeie nummers. Dat kun je ook wel herleiden uit het feit dat we werkten met Martin Dodd, nu nog steeds een van de meest gevierde A&R-managers van de wereld. En Adje Vandenberg niet te vergeten.”
Stefan: “De mensen met wie wij werkten, hebben de Backstreet Boys groot gemaakt, zij weten wel hoe ze iets in de markt moeten zetten.”
Martijn: “Als je de vooroordelen die mensen 
bij ‘Starmaker’ en K-otic hadden, weghaalt en 
je kijkt alleen naar de nummers, dan zie je dat het sterke songs zijn. Net als bij Justin Bieber. 
Je kunt denken: dat past niet bij mij, maar hij maakt gewoon goede nummers. Punt.”

3. Een tieneridool zijn, 
betekent vooral sex, drugs 
en rock-’n-roll

Anna: “Als je vrijgezel én man bent wel. Vrouwelijke fans gooien zich echt voor de voeten bij jongens. Ja, ook bij jullie.” (Kijkt naar de mannen). “Hoe? Het stond op hun hoofden geschreven. Het stond op spandoeken. Letterlijk: neem mij.”
Martijn: “Ik was de enige die de hele periode single was. Ja, ik heb ervan genoten.”
Stefan: “Het eerste halfjaar van K-otic had ik een vriendin, zij was drie jaar ouder dan ik en toe aan huisje-boompje-beestje. Vóór ‘Starmaker’ wilde ik dat ook, maar toen ontdekte ik het vrije muzikantenleven en beëindigde de relatie. Op een gegeven moment woonde ik deels in Eindhoven, deels in Amsterdam. Zo kwam ik een keer om 11 uur ‘s ochtends aan bij het Amsterdamse appartement waar ik met Martijn woonde, deed de deur open en zag daar vijfendertig slapende mensen liggen. Had Martijn ze meegenomen van een afterparty. Of ik zelf ook dingen met fans deed? Dat weet ik niet.”
Rachel en Anna in koor: “Jawel, jawel!”
Stefan: “Ik hoor net van wel…”
Anna: “Ik durfde eigenlijk niet uit te gaan. Ik kleedde me mooi aan en maakte me op, dan was iedereen klaar en zei ik: ‘Nee, ik blijf toch thuis’.”
Rachel: “Zo zielig!”
Anna: “Ik vond het zo overweldigend dat iedereen ons altijd en overal aansprak. Dan liep ik op straat en was het: ‘Hey, jij bent Anna van K-otic. Geef een pen, wie heeft er een pen?’ Je zou denken dat je er veel zelfvertrouwen van zou krijgen, maar ik werd daar juist erg onzeker van. Bouchra lulde met iedereen, maar ik was nog zo bleu. Ik had het tegenovergestelde van Martijn en Stefan. Gelukkig maar, want als ik destijds die bravoure had gehad, was ik ook door het lint gegaan, mij kennende. Misschien was die onzekerheid een soort zelfbescherming.”

4. Toen een deel van de band samen in een huis in Amsterdam woonde, zijn er veel dingen gebeurd die het daglicht niet kunnen verdragen.

Bart: “We waren echt een stel pubers in een huis, dus ja.”
Bouchra: “Thuis hadden we een houten kom gevuld met voorgeknipte wiet. Als we thuiskwamen van de tour, kwam die kom op tafel. Dan werden er jointjes gedraaid en keken we naar ‘Bob Ross’ of ‘Beavis and Butt-head’.”
Stefan: “We werden best goed opgevoed door onze manager. We kregen mee dat je dingen met respect moest aangaan.”
Bart: “Als iemand iets deed wat niet kon, dan kreeg diegene meteen de rest van de groep over zich heen. Zoals wanneer je niet kwam opdagen bij een optreden bijvoorbeeld…”
Martijn: “Bij de opnames van ‘Top of the pops’ ben ik een keer ontzettend te laat gekomen.”
Bart: “Hij stond op een camping in Valkenburg. Helemaal lam. En niemand wist waar hij was.”
Martijn: “Uiteindelijk moest ik met een taxi naar de studio, ik stonk een uur in de wind.”
Bart: “Tijdens onze tour was het echt een bende in ons huis. We werden gesponsord door Pepsi, dus als je ging opruimen, had je alleen al een enorme stapel met halfgevulde flesjes Pepsi. Ik denk dat we de borg ook niet hebben teruggekregen, want overal zaten gaten in de muur. Had Martijn gedaan met z’n kruisboog, luchtdrukpistool en ik weet niet waar nog meer mee.”

5. Ik heb de afgelopen 15 jaar schaamteloos misbruik gemaakt van mijn bekendheid.

Sita: “Misbruik niet. Af en toe gebruik ik het wel, dat gaat vanzelf. Als ik ergens moet parkeren, doe ik mijn raampje open en dan: ‘Oh nee, is goed hoor, rij maar door!’ Ik probeer het altijd wel, maar als ik een bekeuring krijg, ga ik niet zeggen: ‘Weet je wel wie ik ben?’”
Bart: “Ik zeg dan altijd: ‘Weet je wel wie ik was?’ Haha!”
Sita: “Als het zo uitkomt, is het wel fijn als ze je herkennen.”
Martijn: “Misbruik maken heb ik nooit gedaan, maar het is soms handig dat je bekend bent. Dat je kaartjes krijgt voor festivals waar je graag heen wilt.”
Anna: “Toen ik begon met acteren, was dat omdat ik bekend was. Anders was het wellicht lastiger gegaan, alsnog moest ik audities doen, maar de weg er naartoe ging makkelijker. ‘Expeditie Robinson’ had ik ook niet kunnen doen als ik niet bekend was geweest.”

6. K-otic maakt meer kapot dan je lief is: geniet ervan, maar met mate.

Rachel: “Haha! We hebben er vol van genoten en we zijn er niet kapot aan gegaan. Ja, relaties zijn kapotgegaan.”
Anna: “Ik heb 3,5 jaar verkering met Bart gehad en dat ging na K-otic uit. Dat ging dus wel kapot. We hadden veel ruzie.”
Stefan: “Joh.”
Anna: “Dat weten zij beter dan ik. Ik weet dat niet meer precies.”
Rachel: “Het waren kibbelende pubers. En het werd steeds erger: het ging van kibbelen naar schreeuwen, gillen.”
Stefan: “We dachten meestal: laat ze maar, wij doen de deur wel dicht – dan hadden we er minder last van. Maar die keer dat we in Vredenburg waren voor een concert, hadden jullie de limit bereikt. Jullie schreeuwden tegen elkaar in de kleedkamer en daarna op het podium negeerden jullie elkaar. Toen dachten we: dit kan zo niet langer.”

Rachel: “We hadden een keer een stapavondje gepland met de meiden. De avond daarvoor zei het management dat we echt niet weg konden omdat we om 5.00 uur zouden worden opgehaald voor een radio-optreden voor 3FM op het strand. Maar wij dachten: fuck it, we gaan gewoon. Meteen toen we binnenkwamen, ging het fout. We werden herkend en door iedereen meegetrokken. Ik drink niet, maar die andere meiden kregen continu drankjes en shotjes. Na een tijdje waren ze echt stomdronken en om half 3 dacht ik: we moeten nú naar huis! Toen we werden opgehaald, heb ik iedereen het huis uit moeten trekken en duwen. Anna lag kotsend in de badkamer en Bouchra was naar zolder gevlucht om even snel te liggen. Onderweg naar het strand moesten we stoppen omdat Bouchra moest overgeven. Anna en Bouchra waren zo lam dat ze tijdens de uitzending op een bank lagen te slapen. Ze hebben nog wel meegedaan aan het interview, maar zingen lukte echt niet meer.”

Stefan: “Of die keer dat we in Euro Disney hadden gespeeld. We kwamen om half acht ’s ochtends Club Mickey uitrollen. Katje lam. Maar we hadden om tien uur al een shoot op een boot; iedereen hing daar misselijk over de reling. Ineens zegt iemand: ‘Waar is Martijn?’ Op dat moment hoorden wij overduidelijke kotsgeluiden. Wij: ‘Eh, die komt zo.’”

7. Als ik het terug kon draaien, zou ik mezelf zo weer voor ‘Starmaker’ opgeven.

Stefan: “Als alles hetzelfde zou zijn, zeker.”
Anna: “Ja, onder de voorwaarde dat we er net zo blanco in zouden gaan als toen. Bij ‘Starmaker’ deed ik gewoon wat er van me verwacht werd, dat vond ik prima. Nu zou ik dat niet meer kunnen en willen, ik voel me daar echt te oud voor.”
Rachel: “Je was ook nog erg jong. Jij en Martijn werden letterlijk van school gerukt.”
Anna: “Ik had een kussen bij me met daarop het parfum van mijn moeder, dan was ze toch een beetje bij me.”
Rachel: “Ah, je was nog echt een baby!”
Sita: “Ja, maar ik ben ook benieuwd hoe het was geweest als ik het niet had gedaan. Waar ik dan zou zijn, qua carrière. We gingen het avontuur aan en het is nooit meer hetzelfde geweest. Ineens ben je bekend en kun je niet meer terug. Niet dat ik het had willen missen, absoluut niet, want we hebben zoveel mooie dingen meegemaakt. Maar ik denk weleens: hoe zou het zijn geweest áls…”
Bart: “Mee eens. Muziek is mijn volledige carrière en leven geworden. Terwijl ik tot ik me aanmeldde voor ‘Starmaker’ gewoon thuis op m’n gitaartje zat te pingelen en altijd aan het zingen was, maar me er nooit bewust van was dat ik er daadwerkelijk iets mee zou kunnen doen. Dat ik me opgaf voor het programma heeft me geholpen op de goede plek terecht te komen. Ik had het niet willen missen. Voor geen goud.”

Dit interview is afkomstig uit VIVA 49. 

»Bestel VIVA online | Klik hier «