Dan Karaty: ‘Ik had altijd de wind in de rug, maar ineens was er iets goed mis’

Dan Karaty had naar eigen zeggen altijd de wind in de rug, maar het ging mis toen zijn zoontje doodziek bleek. ‘Toch was het ook een goede reminder: mijn gezin is het belangrijkst.’

Tekst Liesbeth Oeseburg Foto’s Simone Frank

In een interview werd je een golden boy genoemd. Voel je jezelf ook zo?

‘Een goede vriend zegt altijd tegen mij: ‘You live a charmed life.’ Ik heb inderdaad geluk in mijn werk. Daarbij heb ik een geweldig vrouw en twee fantastische kinderen. Aan de andere kant moet ik ook regelmatig bewust beslissingen nemen en het lef hebben om kansen aan te pakken.’

Minder geluk had je met de auto-immuunziekte die je zoon een paar jaar terug als baby kreeg. Hoe gaat het nu met hem?

‘Een tijd lang mocht Daniel niet eens het huis verlaten. Hij gaat nu naar school, speelt in de speeltuin en is een gezonde, blije jongen. Maar nog steeds staat hij onder strenge controle in het ziekenhuis.’

Had je het gevoel dat je portie geluk opgebruikt was?

‘Een beetje wel. Mijn vrouw Natasha en ik waren verstijfd van angst toen hij als acht maanden oude baby ineens apathisch in zijn bedje lag. Ik had altijd de wind in de rug, maar ineens was er iets goed mis. Als het niet goed gaat met je kind, dan doet niets er meer toe. Gelukkig hielpen mijn vrouw en ik elkaar erdoorheen.’

En je huwelijk heeft het overleefd…

‘De stress die Daniels ziekte met zich meebracht, had onze relatie in de problemen kunnen brengen, maar bracht ons uitein
delijk alleen maar dichter bij elkaar. Het deed ons nog meer beseffen hoe gelukkig we onszelf mogen prijzen.’

Heeft die moeilijke periode je kijk op het leven veranderd?

‘Dat gebeurde al toen mijn eerste kind werd geboren. Als je jong bent, denk je dat je het eeuwige leven hebt. Ik keek nooit meer dan een paar jaar vooruit en alles draaide om mij. Na de geboorte van mijn dochter overviel mij voor het eerst een gevoel van sterfelijkheid. En ik dacht ineens na over hoe ik mijn gezin verzorgd achter zou kunnen laten als er iets met mij zou gebeuren. Mijn moeder leerde mij en mijn broers en zussen vroeger al dat je gezin het belangrijkst is. Dat besef is nooit weggeweest, maar Daniels ziekte was wel een goede reminder. Voorheen maakte het me niet zo uit als ik voor mijn werk een tijd op reis moest. Het gebeurt me nu niet meer dat ik mijn gezin weken niet zie.’

Hoe was je vroeger als jongetje?

‘Als de jongste van vijf kinderen maakte ik iedereen gek. Ik was een maniak die continu 110 kilometer per uur ging. Ik kon niet stilzitten, praatte aan een stuk door: één brok energie. Onze dochter lijkt daarin erg op mij. Mijn ouders en mijn zussen waren veel met dans bezig omdat we zelf een dansstudio hadden, maar ik begon er pas mee toen ik dertien was. Liever wilde ik voetballer worden. Toen ik rond mijn achttiende ging studeren, stopte ik met dansen. Drie maanden later kwam ik erachter hoe erg ik het miste, pas toen ontdekte ik mijn passie voor dans. Niet lang daarna kreeg ik wat betaalde opdrachten om op te treden. Het gaf me een geweldige rush.’

Hoe is het om al die jonge deelnemers in de dansshows voorbij te zien komen?

‘Ik leef met ze mee en het is cool om iemand verder te kunnen helpen. Maar het is soms ook confronterend. Jarenlang voelde ik mij een van hen. Nu zie ik die dansers van begin twintig en hoor mezelf ze aanspreken met ‘kid’. Dan denk ik: oh my god, I’m not a kid anymore.’

Is het voor jou belangrijk om jong te blijven?

‘Eerlijk is eerlijk: mijn jaren als dertiger waren voor mij het mooist. Je weet dan inmiddels wie je bent, hebt wat geld en een gezin, maar je bent toch nog jong. Nu ik de veertig gepasseerd ben, word ik soms wakker met het gevoel dat ik de dag ervoor gedanst heb, terwijl dat niet zo is, haha. Maar de performers om mij heen helpen mij om jong en geïnspireerd te blijven. Lichamelijk blijf ik fit door veel te trainen en gezond te eten.’

Het hele interview met Dan komt uit VIVA 17. Deze editie kan je hieronder via Blendle online lezen.

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «