De Badjas: ‘Ik ga doen wat ik nooit heb gedaan: mij echt laten zien aan een vrouw’

column de badjas

De afgelopen jaren was ik bijna wekelijks verliefd. Maar terugkijkend was ik slechts verliefd op een gedachte, een lichaamsdeel of droombeeld dat vaak niets met de realiteit te maken had. Ik was op zoek gegaan naar het perfecte plaatje. Een plaatje dat ik door de jaren heen zorgvuldig had geconstrueerd. Ik vond dat ik bijzonder en uniek was. Vaak achtte ik mezelf beter dan de rest. Dus ik had besloten dat ik het gewoon verdiende om iemand te vinden die net zo perfect was als ik.

En daar wringt de schoen. Net zo perfect als ik? De mensen die mij een beetje kennen, rollen nu vast van hun stoel af van het lachen. Want als er iemand niet perfect is dan ben ik het wel. Mijn imperfectie probeer ik sinds jaar en dag te verbergen achter grootheidswaanzin en misplaatste arrogantie. Het is dus behoorlijk hypocriet van mij om te verlangen naar iets wat ik zelf totaal niet ben. Los daarvan, waarom zou die perfecte vrouw kiezen voor iemand die allesbehalve perfect is? Gelukkig ben ik erachter gekomen dat het heel gebruikelijk is dat je, als je niet verliefd bent, perfectie eist. Maar als je eenmaal verliefd bent, weet je dat echte liefde absoluut niets met perfectie te maken heeft.

Op zoek naar de ‘vol-overtuiging’, ‘geen-genoegen-nemen-met’, ‘alles-eruit-halen-
wat-erin-zit’ perfecte liefde heb ik me keer op keer geconformeerd aan een tijdelijke oplossing, until something better came along. De laatste maanden voelt alles wat ik op relationeel gebied doe steeds leger, steeds nuttelozer. Om tijdelijkheid te accepteren moet je bewust of onbewust een reserve inbouwen. En juist die reserve, dat laatste deel van jezelf, is essentieel. Het innerlijke gevecht van ware liefde gaat vaak om dat laatste stukje soevereine staat van iemands zijn. De angst om dat op te geven. Om te laten zien wie je werkelijk bent en om erachter te komen dat de regels die je hebt bedacht volkomen belachelijk zijn.

Dat laatste deel van jezelf is het meest waardevolle dat je een ander kunt laten zien. Niet omdat het het mooiste is dat je hebt; het zijn je grauwe, scherpe randen die je zorgvuldig verborgen probeert te houden. Het is je angst, je onzekerheid, je kwetsbaarheid, je onverwerkte verdriet. Maar ook dat is wie je bent. Als je bereid bent dat te laten zien, zonder jezelf daarbij voor de gek te houden, dan kan de ander bepalen of het acceptabel is. Liefde is namelijk accepteren dat jullie beiden niet perfect zijn.

Die realisatie is bevrijdend. Zoeken naar perfectie is een doodlopende weg. Een weg die met vlagen prachtig kan zijn, maar het doel is en blijft onbereikbaar. Jezelf laten zien aan een ander is de meest confronterende waarheid die er bestaat. Dus ik ga doen wat ik nog nooit eerder heb gedaan. Ik heb besloten mezelf voor het eerst in mijn leven echt te laten zien aan een vrouw. Ik hoop dat ze bereid is mij te accepteren zoals ik werkelijk ben…


De Badjas is een bewust naamloze schrijver uit Amsterdam, die elke week over zijn sexavonturen vertelt.

Lees ook:

Maak kennis met De Badjas: ‘Op sexgebied is iedereen ervaringsdeskundige, alleen schrijf ik het op’
De Badjas: Grote druk
De Badjas: Lentedroom
De Badjas: Geen zin
De Badjas: Kosten-batenanalyse
De Badjas: Studentenflat
De Badjas: Er kan nog meer bij
De Badjas: Een vriendendienst – deel 1
De Badjas: Een vriendendienst – deel 2
De Badjas: Gehaaide vrouw
De Badjas: Bitterballen
De Badjas: Verdiende loon
De Badjas: De onderbroek
De Badjas: De postbode
De Badjas: Samen koken
De Badjas: Vieze zomer
De Badjas: Gunnen
De Badjas: Een jeukend verlangen
De Badjas: ‘Ze speelt met me. En ik vind het heerlijk’
De Badjas: ‘Hadden ze samen potentiële zaadspuiters geliked op Tinder?’
De Badjas: ‘Ze is nat aan het worden. Ik voel en ik ruik het’