De relatiestatus van Loïs: ‘Ik ben zijn onzekerheid spuugzat’

de relatiestatus

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’. Deze week is het de beurt aan Loïs. 

Naam: Loïs

Leeftijd: 38

Status: Geïrriteerd

Oftewel: Ze is gelukkig met haar vriend, maar hij verstikt haar met zijn verlatingsangst

‘Bart Jan was vanaf het begin van onze relatie erg aanhankelijk. Hij stelde zich heel kwetsbaar op. ‘Ik wil jou nooit meer kwijt,’ zei hij al na drie maanden. ‘Je bent oprecht de vrouw van mijn leven.’ Hij wond er dus geen doekjes om, hij speelde geen spelletjes. Hij wilde mij en iedereen mocht dat weten. Aangezien ik ook heel erg verliefd was op hem, gaf dat een geweldig gevoel. Wederzijdse liefde zonder belemmering, wie wil dat nou niet? Het maakte me daarom totaal niet uit dat hij constant naar bevestiging zocht.
‘Ben je nog steeds verliefd?’ vroeg hij vaak, soms wel meerdere keren per dag. Mijn antwoord was altijd ‘ja’, maar hij kon het niet vaak genoeg horen.Ook in bed was hij onzeker. Hij vroeg om de haverklap of hij alles wel goed deed – zelfs vlak nadat ik een intens orgasme had gehad. En als we eens een klein meningsverschil hadden of als ik gewoon een beetje chagrijnig was, werd hij nóg onzekerder. ‘Je gaat toch niet bij me weg?’ vroeg hij dan bezorgd, terwijl dat niet eens in me op was gekomen.

‘Ik ben elke dag bezig met hem beloven dat ik niet zomaar verdwijn’

‘Natuurlijk niet,’ bleef ik hem geduldig geruststellen. ‘Ik hou net zoveel van jou als jij van mij. Oók als ik me even wat minder voel.’ Ik vond het destijds wel aandoenlijk, dat hij zo zijn best voor me deed. Dat hij zelfs een beetje afhankelijk was. Blijkbaar was hij dusdanig gek op me dat hij er alles voor over had om onze relatie te laten slagen. Stiekem gaf dat ook een boost aan mijn ego. In mijn vorige relatie, een huwelijk van tien jaar, was ik altijd de onzekere van de twee. Mijn ex was namelijk gesloten, ik wist nooit wat er in hem omging. Bij Bart Jan was dat gelukkig overduidelijk. Hij wilde maar één ding: zoveel mogelijk bij me zijn, voor altijd.

Nu zijn we drie jaar verder. Ik ben nog steeds stapelgek op Bart Jan, maar zijn angst om me kwijt te raken, is onveranderd. En waar ik dat eerst aandoenlijk en lief vond, wordt het nu irritant. We wonen samen
en vorig jaar zijn we ouders geworden van een zoon. Ik ben net zo toegewijd als Bart Jan, onze relatie en ons gezin betekenen alles voor me, maar toch blijft hij denken dat ik elk moment kan vertrekken.

Lees ook
De relatiestatus van Geeske: ‘Mijn vriend vindt corona onzin’

‘Ik krijg het gewoon niet uit mijn hoofd,’ zegt hij dan. Inmiddels ben ik erachter waar het vandaan komt. Zijn moeder is op vroege leeftijd overleden, toen Bart Jan zeventien was. Met zijn vader had hij geen goede band en zijn oudere broer vertrok naar het buitenland. De angst om mensen te verliezen zit daardoor heel diep bij hem. Door die wetenschap vergeef ik hem alles, maar dat is eigenlijk niet goed. Want onbewust zit ik in een houtgreep.

Ik ga bijvoorbeeld geen hele dagen op pad met vriendinnen of alleen op reis, zelfs niet voor mijn werk. Niet omdat Bart Jan me dat verbiedt – hij zou niet durven – maar omdat ik weet dat hij zich dan ellendig voelt. Ik ben elke dag bezig met hem geruststellen, met beloven dat ik echt niet zomaar verdwijn. En juist dat zou een reden zijn om hem spuugzat te worden. Want het is doodvermoeiend, verstikkend. En bovendien zonde. We zouden namelijk een ontzettend onbezorgd en gelukkig leven kunnen leiden, als hij maar niet zo onzeker was. Ik wil daarom echt dat hij er iets aan gaat doen. Dat dit verandert. Hij moet me leren vertrouwen – voordat hij me daadwerkelijk wegjaagt met zijn verlatingsangst.’

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Tekst Sofie Rozendaal | Beeld: GettyImages