De vriendin van Bernice heeft anorexia: ‘Ze is ervan overtuigd dat anorexia haar helpt sterk te zijn’

‘Mijn vriendin heeft een ‘schaduwkant’, zoals ze het zelf noemt. Een heel destructieve: anorexia nervosa. Haar eetstoornis geeft haar veiligheid en houvast. Denkt ze. Want in feite zie ik een aftakelende vrouw. En ik kan niet anders dan machteloos toekijken.

Naam: Bernice
Leeftijd: 33
Status: maakt zich veel zorgen
Oftewel: haar vriendin heeft anorexia nervosa

Toen ik Tessa leerde kennen, tweeënhalf jaar geleden, kreeg ze intensieve therapie in een eetkliniek. Al sinds haar vijftiende kampte ze met anorexia, nadat ze was misbruikt door een familielid. Jarenlang had ze ups en downs, inclusief ziekenhuisopnames. Maar in de periode dat we elkaar ontmoetten, was ze vastberaden om deze keer écht af te rekenen met die rotziekte. Ik was ontzettend onder de indruk van haar openheid. En ze had de grootste, meest kwetsbare ogen die ik ooit had gezien. We werden verliefd. Het mooiste vond ik dat we bij elkaar volledig onszelf konden zijn. Ik heb namelijk ook een traumatische jeugd gehad. Bij Tessa hoefde ik me nergens voor te schamen en andersom. Onze liefde gaf haar een extra impuls om aan zichzelf te blijven werken. ‘Door jou zie ik weer hoe mooi het leven kan zijn,’ zei ze. ‘Ik wil weer energie hebben om te genieten, om samen aan de toekomst te bouwen.’ Een jaar later had ze een gezond gewicht en werd de therapie afgerond. Ze begon aan een nieuwe cursus en we besloten te gaan samenwonen.

‘In plaats van daarover te praten, begon ze zich weer te focussen op eten’

Ruim een jaar lang waren we intens gelukkig. Natuurlijk waren er mindere momenten, maar Tessa bleef stabiel. Tot een paar maanden geleden. Ze probeerde de band met haar familie te herstellen, wat niet lukte. Er kwam veel oud zeer naar boven. In plaats van daarover te praten, begon ze zich weer te focussen op eten. Ze halveerde haar porties en sloeg maaltijden over. Binnen een paar weken viel ze kilo’s af, een duidelijke terugval. Inmiddels erkent ze wel dat de anorexia terug is, maar ze wil niet meer in therapie. Ze is ervan overtuigd dat anorexia haar helpt om ‘sterk’ te zijn. Als ik daar tegenin ga, wordt ze kwaad en krijgen we ruzie. ‘Mijn eetstoornis hoort gewoon bij me,’ roept ze. Onze vrienden en mijn ouders maken zich ook zorgen, maar hoe meer we haar willen helpen, hoe vijandiger Tessa wordt. Ik voel me soms heel alleen, want Tessa is emotieloos en toont weinig affectie. Ze kan geen liefde geven, noch ontvangen. Maar heel af en toe dringt dat ineens tot haar door. Dan voelt ze zich schuldig en zegt huilend dat ze zielsveel van me houdt. Die momenten geven me hoop. Ze heeft vaker een terugval overwonnen, dus ik moet erin blijven geloven dat het haar nog een keer lukt. Ik ben vastberaden om er voor haar te zijn. Ik wil haar laten zien dat ze het waard is. Maar moeilijk is het wel, houden van iemand die zichzelf diep vanbinnen haat.

Ik realiseer me dat Tessa nooit een zorgeloos leven zal hebben, en ik daardoor ook niet. En toch blijf ik geloven in de kracht van de liefde. Ze zeggen dat liefde alles overwint, dus hopelijk zelfs een hardnekkige eetstoornis.’

De Status komt uit VIVA-2020-11. Dit nummer ligt t/m 18 maart in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.