Dewi (33): ‘Als een ninja stortte ze zich op me voor het laatste wc-papierʼ

toiletpapier

Dewi (33) wist niet wat ze meemaakte toen ze wat hoognodige boodschappen ging halen: ‘Het leek wel een oorlogsgebied.’

‘Ik snap echt niet dat supermarkten niet meteen een ‘twee pakken wc-papier per klant’-regel hebben ingesteld. Dat zou een hoop problemen schelen. Hoe frustrerend is het als je – heel beschaafd – één pak toiletpapier hebt bemachtigd en het alsnog uit je handen of karretje wordt gegrist als je heel even niet oplet? Dan deed die ene Duitse supermarkt het slimmer: een fles antibacteriële zeep kost € 5, elke volgende € 134. Briljant bedacht!’

Vechtende meute

‘Met opzet had ik een paar dagen gewacht totdat de ergste gekte voorbij zou zijn. Maar inmiddels was ik door mijn weekboodschappen én de overgebleven kliekjes heen. En de poes begon luidkeels te protesteren tegen het noodrantsoen waarop ik haar twee dagen eerder had gezet. Zelfs mijn moeder – die als hygiënische Indonesische altijd haar toevlucht neemt tot een fles met water op het toilet – bleef maar appen om te vragen of ik nog wel voldoende wc-papier in huis had. Nee dus. Het was duidelijk: ik kon er niet langer onderuit. Ik moest naar de winkel om wat hoognodige boodschappen te doen.

Toevallig had ik even daarvoor online gelezen dat ergens in Amstelveen een hamsterende shopper zo veel wc-papier had ingeladen dat andere bezoekers die klant hierop aanspraken en er een vechtpartij uitbrak. Hoewel ik op social media en in het nieuws natuurlijk ook de lange rijen voor de kassa’s en volgeladen boodschappenwagentjes voorbij had zien komen, kon ik dit gewoonweg niet geloven. Waarom zou een mens ooit nog naar de dierentuin gaan? dacht ik. Voor beestachtig gedrag hoef je blijkbaar alleen maar naar Amstelveen.’

Keurig mantelpakje

‘Toch dacht ik nog steeds dat dit de uitzondering was. De meeste mensen hebben niet zo’n flinterdun laagje beschaving, toch? Zeker niet in het slaperige dorpje waar ik woon, vol hoogopgeleide en riant verdienende inwoners. Dat zijn nou niet bepaald de types van wie je zou verwachten dat ze triomfantelijk staan te krijsen met een pak eieren en een liter houdbare melk als een trofee boven hun hoofd geheven, omdat ze het laatste exemplaar van de supermarkt te pakken hadden. En toch was een keurig uitziende dame in een duur mantelpakje precies dat aan het doen op het moment dat ik eindelijk de plaatselijke supermarkt binnen liep.

De moed was me al danig in de schoenen gezonken toen ik aansloot in de rij met kiftende, dringende mensen voor de deur. Mensen ruzieden over de sociale afstand die anderen niet hielden en of dat nu onzin was of niet. Maar toen ik die dame in haar mantelpak zag staan, werd het echt surrealistisch. Het leek wel alsof ik in een oorlogsgebied was beland. Of op z’n minst in een scène uit een boosaardige sf-film of serie vol angst-aanjagende beelden uit een heel nabije toekomst, zoals Black mirror.

Helaas had ik niet heel lang de tijd om van mijn verbazing te bekomen, want een nogal lange meid kwam als een op hol geslagen giraf op me af gegaloppeerd. Ze maaide met haar armen en bonkte met haar rechterschouder zo hard tegen me aan dat ik half in het vak met flessen frisdrank viel. Ik weet niet waar ze naar op weg was, maar uit haar gedrag kon ik niet anders concluderen dan dat het om een bijzonder essentiële levensbehoefte moest gaan.’

Het laatste pak

‘Hoewel ik me bijna een beetje schaamde, sleepte ik toch ook maar mijn rolmandje naar het vak met wc-papier. Dat was leeg, op één pak na. Ik pakte het en nog geen seconde later sprong een oudere vrouw als een soort ninja voor me. Met een vingervlugheid waar Hans Klok een puntje aan had kunnen zuigen, griste ze het pak uit mijn handen. Met een ferme zwieper gooide ze het op de stapel met – zover ik kon zien – nog minstens drie pakken in haar karretje, waarna ze een sprintje naar de kassa trok. Ik hoorde haar nog net iets roepen in de trant van: ‘Sorry hoor, groot gezin!’

Ik was te verbouwereerd om iets te zeggen of te doen, en dat overkomt me niet vaak. Maar zelfs als ik niet sprakeloos was geweest van ontzetting, was het mijn eer te na geweest om te gaan staan ruziën om een pak freaking pleepapier. In plaats daarvan pakte ik maar een pak tissues. Die lagen er gelukkig nog wel. Ik heb nog nooit zo’n onwerkelijk tripje naar de supermarkt meegemaakt. Het deed me nog het meest denken aan dat stomme programma, iets met Ninja warrior of zo, waarbij deelnemers een klim- en klauter-parcours moeten afleggen en elk moment een klap kunnen krijgen vanuit een onverwachte hoek.’

Pech voor de minima

‘En toen moest het allerergste nog komen: de man die zijn karretje vollaadde met alle pakken pasta die nog in het schap lagen. Een oud dametje met een paar bescheiden boodschapjes in haar mandje vroeg of ze misschien één pakje van hem mocht hebben, omdat zij en haar man die avond spaghetti wilden eten. Die man zei gewoon glashard nee! Gelukkig hoorde een supermarkt-manager wat zich afspeelde tussen die twee en greep in, zodat het omaatje alsnog haar pakje spaghetti kreeg. Ik snap niet dat die kerel zich niet z’n ogen uit z’n kop schaamde!

En wat ik ook zo asociaal vond, was dat de mensen die normaliter alle huismerkproducten geen blik waardig zouden keuren, nu juist al die dingen van de lagere schappen in hun karretje gooiden. ‘Deze nemen we voor de zekerheid ook maar mee,’ hoorde ik een man in een duur Italiaans pak zeggen tegen zijn vrouw met Gucci-handtas. Dat minima die afhankelijk zijn van de goedkopere merken vervolgens hun kinderen niets meer te eten kunnen geven, leek geen moment in hun hoofd op te komen. ‘

 

Tekst: Vivienne Groenewoud | Foto: iStock

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-13. Dit nummer ligt t/m 1 april in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!