Dionne Slagter: ‘Ik werd als onzeker meisje ondergesneeuwd door alle zelfverzekerde mensen’

YouTube-ster en winnares van It takes 2 Dionne Slagter heeft een stem ingesproken in de familiefilm Showdogs die vanaf 11 juli te zien is in de bioscoop.

In de film moest je je inleven in een hond. Lukte dat een beetje?

‘Ik speel de Amerikaanse Shephard Daisy, een showhond die heel eigenwijs is en tegelijkertijd stoer. Dat is precies het karakter van mijn eigen hondje Dolly, dus dat kwam goed uit. Dolly is ook een echte filmster; hij is vaak te zien in mijn vlogs.’

Je vlogt dus ook nog elke dag. Blijft er wel tijd over voor muziek?

‘Muziek blijft voor mij nummer één. YouTube is ook een passie, maar zingen doe ik al van kleins af aan. Ik treed nu elke week op met Di-rect en dat vind ik fantastisch. Binnenkort begin ik met het schrijven van liedjes, daar wil ik echt de tijd voor nemen. Ik moet nog erg ontdekken wat mijn stijl is en wil iets maken wat bij me past. Waarschijnlijk iets met een soultintje, zoals dat mysterieuze van Lana del Rey.’

Je hebt jaren geworsteld met podiumangst en anorexia. Je moest daardoor zelfs stoppen met de Herman Brood Academie. Hoe groot was de stap om aan It takes 2 mee te doen?

‘Dat was echt een sprong in het diepe. Deelnemen aan It takes 2 was voor mij de laatste kans om erachter te komen of ik wel op een podium zou kunnen staan en zingen. Mijn podiumangst ontstond in het eerste jaar van de Herman Brood Academie. Ik werd als onzeker meisje ondergesneeuwd door alle zelfverzekerde mensen. Om toch ergens in uit te blinken, besloot ik af te vallen. Daarin sloeg ik door en uiteindelijk werd ik opgenomen in een kliniek. Na een intensieve behandeling heb ik de knop om kunnen zetten. Maar van mijn podiumangst was ik nog steeds niet af. Daar heb ik heel lang niks aan durven doen.’

Hoe ben je door het programma toch van je podiumangst af gekomen?

‘Dat was een superheftig proces. Een dag voor het allereerste optreden was ik bijvoorbeeld nog doodziek van de spanning. Ik had koorts en moest bijna overgeven. Tijdens het optreden hield ik mijn ogen dicht en ging langzaam dood vanbinnen. Bij het tweede optreden stond Marcel (Veenendaal, van Di-rect red.) naast me en voelde ik me al relaxter. Het moest van mezelf altijd perfect en daardoor klapte ik dicht. Marcel heeft me geleerd dat perfectie juist supersaai is. Daardoor kon ik het loslaten en echt genieten van het moment.’

Je staat nu ineens veel in de belangstelling. Moest je daar erg aan wennen?

‘Het scheelt dat iedereen heel positief over me is. Dat had ik ook nodig om zelfzekerder te worden. Het gaf me een enorme boost. Doordat ik nu elke week optreed met Di-rect blijf ik scherp en zorg ik ervoor dat ik niet weer in die angst schiet. Ik ben al heel lang fan van Di-rect, dus het voelt als een supergrote eer dat ik nu naast ze op het podium mag staan.’

Dit interview komt uit VIVA 27. Deze editie ligt t/m 10 juli in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«

Beeld: Peter Smulders