Dolores Leeuwin: ‘Ik voel 
me niet 
slim,
 vooral 
anders’

Sinds ze de ‘Nationale IQ Test’ won met een score van 159 (de meesten blijven hangen bij 100) kan niemand haar wat maken. Voormalig ‘Het Klokhuis’-presentatrice Dolores Leeuwin (45) heeft zichzelf eindelijk gevonden. “Ik hoef me niet meer aan te passen.”

Interview: Fleur Baxmeier | 
Foto’s: Natasja Noordervliet

“Ik merk dat mensen soms een beetje bang voor me zijn. Omdat ze denken: jij hebt dingen héél snel door. Ze voelen zich tegenover mij soms in hun blote kont staan,” zegt Dolores halverwege het gesprek. De voormalig presentatrice van ‘Knoop in je zakdoek’ en ‘Het Klokhuis’ vertelt het niet opschepperig, maar als vaststaand feit. Dat ze een hoog IQ heeft, is niet iets waar ze mee te koop loopt. Maar ze loopt er ook niet meer voor weg. Het is wie ze is: een slimme, ambitieuze vrouw met een missie.

Die missie bestaat op dit moment uit het aan de man brengen van haar project Young Impact, een spin-off van het internationale WE Day. Dolores: “Zij organiseren scholenprogramma’s gevolgd door geweldige stadionevenementen, met artiesten als Rita Ora en sprekers als Richard Branson. Scholieren kunnen kaartjes voor het evenement verdienen door problemen aan te pakken die zij belangrijk vinden: van een pop-upcafé voor mensen die eenzaam zijn tot pak ’m beet een klimaatmars.”

Heb je zo’n steuntje in de rug gemist toen
je zelf jong was?

“Wat ik heb gemist, is dat ik volledig werd gezien. Dat heb ik nog steeds. Er is een bepaald beeld van hoe je als mens zou moeten functio-neren. Als je niet in dat plaatje past, dan gaan mensen een hokje zoeken om je in te stoppen. Dan ben je óf een zwarte vrouw óf hartstikke slim óf iemand z’n moeder. Maar dat je zwart bent, betekent niet dat je niet van Sinterklaas houdt. En dat je een hoog IQ hebt, wil niet zeggen dat je saai bent. Het is heel lastig als je steeds tegen de grenzen van andere mensen aanloopt en voor je gevoel aan hun beeld moet voldoen waardoor je niet helemaal jezelf kunt zijn.”

Realiseerde je je dat als kind al?

“Nee, als kind doe je maar gewoon wat het beste lijkt in de situatie. Ik heb daarbij het geluk dat ik me makkelijk kan aanpassen, maar ik zie pas de laatste jaren dat ik dat helemaal niet hóéf te doen. Ieder mens wordt geboren met bepaalde capaciteiten. We hebben allemaal het recht om daar het maximale uit te halen.”

Op je tweede sprak je al in volzinnen sprak en op je zesde verslond je Engelse boekjes.

Lachend: “Ik weet nog dat ik tijdens het televisiekijken mijn hand op de ondertiteling hield, zodat ik me kon focussen op de buitenlandse taal die werd gesproken. School vond ik leuk, maar veel te makkelijk en daardoor ging ik voor mezelf zulke uitdagingen zoeken. Dat was de aard van het beestje, niet omdat ik zo graag wilde laten zien hoe slim ik was. De omgeving legde dat vaak wel zo uit: ‘Opschepper, met je hoge cijfers.’ Daardoor ging ik me terugtrekken. Niet meer elke keer mijn vinger in de lucht steken als ik een antwoord wist, minder en plein public met mijn neus in de boeken zitten. Ik keek bij andere kinderen af hoe je jezelf ‘hoorde’ te gedragen en wist op die manier onder te duiken.”

Was dat ook de reden dat je ‘gewoon’ naar de havo ging?

“Ik had nooit geleerd om te leren, want op de lagere school wist ik alles gewoon. Toen ik ineens pagina’s geschiedenis en aardrijkskunde moest oplepelen, wist ik niet hoe ik dat moest doen. Ik had geen haakjes. Uiteindelijk ben ik manieren gaan bedenken om de informatie toch in mijn hoofd te krijgen: keihard stampen. M’n vervolgopleiding HBO personeel en arbeid deed ik wel met twee vingers in mijn neus, omdat de stof daar op zo’n andere manier wordt aangeboden. Maar ik voelde me niet slim. Ik voelde me vooral anders. Ik ben nooit gepest, maar ik begreep bijvoorbeeld die hele heisa over uiterlijk, jongens versieren en stappen niet zo. Als je uitgaat om te dansen, dan is het toch veel fijner om dat op gympen en in een spijkerbroek te doen dan op hakjes en in een ultrakort rokje? En als je iemand leuk vindt, dan zeg je dat toch gewoon? Hoe erg ik ook mijn best deed om me aan te passen en erbij te horen, ik snapte al dat gedoe totaal niet.”

Het hele interview met Dolores Leeuwin is te lezen in VIVA 21. Je kunt het blad online bestellen.