Dragan Bakema: ‘Ik moest wel stoppen met drinken, anders was het klaar geweest’

Hij speelt de hoofdrol in de indrukwekkende Bowie-musical Lazarus. Acteur Dragan Bakema (39) over dit stuk ‘dat groter is dan hijzelf’, over zijn huidige leven ‘als een monnik’ en over het vaderschap, dat alles ‘gigantisch veranderde’.

Je nam de rol van Thomas Newton in Lazarus last minute over van Gijs Naber. Dat moet pittig zijn geweest…

‘Ja, dat was het zeker, want ik had weinig tijd voor de voorbereiding. Ik denk dat ik door het harde werken zeven kilo ben afgevallen in zes weken tijd. De lange stukken tekst uit mijn hoofd leren, vond ik niet moeilijk. Het werk begint pas daarna, dan moet je de tekst, de kleding en de situatie gaan adapteren. De kunst van herhaalbaarheid is de grootste uitdaging. Elke keer als je op het podium staat, moet je denken: dit overkomt me nu, ook als je het stuk driehonderd keer speelt; je mag nooit op de automatische piloot gaan spelen.’

Voor deze rol heb je een grote tv-serie afgezegd, toch?

‘Klopt, ik heb inmiddels in vijftien tv-series en veertig films gespeeld, dus ik denk niet meer: als ik in een serie zit, dan ben ik gelukkig. Ik heb dan hoogstens een beetje meer geld. Ik had net Keizersvrouwen gedaan en een heerlijke rol in Flikken Rotterdam gespeeld, en ik zoek altijd nieuwe uitdagingen in het leven. Van de rol in die tv-serie kon ik best wat maken, maar het voelde niet als iets wat groter en belangrijker is dan ik. Het materiaal van Bowie is natuurlijk wel een stuk groter dan ikzelf. Bowie heeft zo veel mensen geraakt in hun leven, en daar krijgen ze in dit stuk nog iets anders bij: Dragan die een verhaal vertelt over een man die het allemaal niet meer weet, en de vraagt stelt: wie zijn nu eigenlijk de nieuwe helden? Verder wilde ik graag met Ivo van Hove werken, het is zo uitzonderlijk wat die man internationaal voor Nederland heeft betekend.’

Was het ook een kans om een andere kant van jezelf te laten zien?

‘Ja, want ik word meestal gecast als de slechterik. In Flikken ben ik een heel foute, gevaarlijke man, en nu in Keizersvrouwen ook weer. Ik vind het heel jammer dat ik voor de kwetsbare volwassen man, de intellectueel, weinig word gecast.’

Hoe komt dat, denk je?

‘Op de eerste plaats omdat ik het idee heb dat in Nederland vaak niet de beste acteur de rollen krijgt, maar de bekende Nederlander. En misschien ben ik ook niet gemaakt voor bepaalde, commerciële rollen. Ik heb bijvoorbeeld ooit geauditeerd voor Hartenstraat. Omdat er iets in mij zit dat een bepaald realisme wil omhelzen, stelde ik de regisseuse vragen als: ‘Hoe kan dat nou, hij is net zijn vrouw verloren, dat is heel heftig, en nu zit hij te flirten met een ander.’ Het gemak waarmee ze in romkoms over bepaalde heftige situaties heen stappen, dat snap ik niet. Ik wil altijd gelaagdheid in een rol aanbrengen, ook bij commerciëler werk. Ik zal nooit een crimineel neerzetten als iemand die zijn kind heel crimineel optilt, een kus geeft en vervolgens iemand neerschiet. Nee, mijn personage zal zijn kind liefdevol optillen, ontzettend veel van dat kind houden, en vervolgens iemand met een ontspannen gezicht dwars door zijn hoofd schieten.’

Heb je iets met roem?

‘Welnee! Vroeger leek het me leuk om heel bekend te zijn, want dan kon ik met alle meisjes naar bed. Maar nu interesseert me dat niets meer. Ik heb me weleens afgevraagd: waarom is die persoon van GTST nou zo bekend en ik niet? En dan dacht ik later: Maar Dragan, wees eerlijk, wil jij in zo’n serie spelen, nee toch? Ik heb ook ervaren hoe heftig roem is, toen ik met Katja Schuurman aan een Theo van Gogh-serie werkte. Zij werd van alle kanten belaagd en ik zei tegen haar: ‘Dit is niet normaal man, hoe hou je het vol?’ Toen antwoordde ze heel eerlijk: ‘Ik heb hier zelf ook een beetje voor gekozen, hè Dragan, ik kan ook ‘nee’ zeggen tegen al die dingen die ik doe.’ Ik kies daar dus niet voor.’

Privé weten we weinig van je. We zien alleen af en toe kiekjes van je gezin op Instagram…

‘Ik heb een vriendin, Kiki, en drie kindertjes, waarvan ik soms foto’s plaats. Mijn oudste dochter Lola is zes, en dan heb ik nog een dochter en een zoon van drie en bijna een jaar. Je leven verandert gigantisch als je kinderen krijgt. Ik heb het andere leven helemaal geleefd: hotelkamers, meisjes en heel veel drank; elke dag twee flessen rood en daarna gin tonic. Dat leven kun je niet volhouden met kinderen, je moet echt voor het ouderschap kiezen. Maar als je eenmaal durft te investeren in je kinderen, leert dat je thuis soms even een versnelling terug moet schakelen én je daaraan overgeeft, dan is het echt een heel mooi leven.’

Tekst Jill Waas |  Foto’s Maaike van Haaster

Deze Man of Viva is afkomstig uit VIVA 03-2020. Deze editie ligt vanaf 15  januari  in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«