Renee (34) stierf bijna aan serotoninesyndroom: ‘Dat pilletje kostte me bijna het leven’

antidepressiva

Eén keer een pilletje proberen om je seksleven wat spannender te maken: wat zou er kunnen misgaan, dacht Renee (34). Nou, best wel wat, want het bleek levensgevaarlijk in combinatie met haar medicatie. Ze stierf bijna aan het serotoninesyndroom.

‘‘Death by ecstasy’… in het Engels klinkt het bijna poëtisch. Maar ik kan je garanderen: er is weinig poëzie te ontdekken in stuiptrekkingen en wegdraaiende ogen. Daarom wil ik mijn verhaal doen. Ik wil mensen waarschuwen, want ik vind het bizar dat er nog zo weinig bekend is over datgene wat mij bijna het leven kostte. Vooral nu steeds meer mensen antidepressiva gebruiken, maar ook neurologische geneesmiddelen – zoals medicatie tegen migraine of de ziekte van Parkinson, of Ritalin tegen ADHD – kunnen ervoor zorgen dat je een levensgevaarlijke reactie krijgt als je dit combineert met MDMA. Ik had in elk geval geen idee.

Ik heb ongeveer vijf jaar aaneengesloten een angstremmer geslikt. Ik kreeg last van paniekaanvallen rond de tijd dat mijn moeder vrij plotseling overleed en dit haalde de scherpe randjes ervan af. Maar het ging al zo lang goed met me dat ik in samenspraak met mijn arts besloot te gaan afbouwen, om te kijken hoe het zonder medicatie ging. Ik deed ongeveer een jaar over het afbouwen en uiteindelijk ben ik helemaal gestopt. Aanvankelijk leek het goed met me te gaan, maar na vier weken kreeg ik de spreekwoordelijke klap van de hamer. Ik was op van de zenuwen en kreeg weer last van angstgevoelens. Op advies van mijn huisarts kreeg ik nu een ander medicijn, Fevarin. Dat zou minder bijwerkingen geven als ik het drie maanden zou slikken en dan weer zou afbouwen.’

Meer oempf

‘Het stomme is: ik ben altijd huiverig geweest voor drugs. Alsof ik aanvoelde dat het me niets positiefs zou brengen. Maar toch ging ik voor de bijl. Het gebeurde nadat ik met een vriendin uit eten was geweest. Ik ken Reza al heel lang, ze woonde vroeger bij me in de straat, maar de laatste jaren sprak ik haar niet zo vaak meer. Om eerlijk te zijn, keek ik altijd een beetje tegen haar op: ze leidt een flitsend leven als freelance fotograaf en voor haar prachtige bruiloftsreportages vliegt ze zo ongeveer de hele wereld over. Ze draagt altijd de nieuwste mode voordat die zelfs maar in de bladen staat en ze heeft altijd wel iets smeuïgs te vertellen.

Ik ben zelf echt geen provinciaaltje en ik ben heel tevreden met mijn leven en mijn baan als kandidaat-notaris, maar echt spannend is het allemaal niet. En dat is precies wat ik tegen Reza zei, die avond in een sushi-restaurant: dat mijn leven – met name mijn relatie met Chris – wel wat meer ‘oempf’ kon gebruiken. Chris en ik zijn al negen jaar samen, en hoewel ik stapelgek op hem ben, is het soms lastig om het na zo’n lange tijd spannend te houden in de slaapkamer. Hoewel onze seks echt wel fijn en bevredigend was, betrapte ik me toch op een bepaalde… routine.

Maar daar had Reza dus dé oplossing voor, zei ze. ‘Morten en ik nemen regelmatig samen een pilletje. Als we uitgaan, maar ook gewoon thuis. Dan steken we kaarsjes aan, gaan samen in bad en zijn we weer hélemaal verliefd, alsof we elkaar net hebben ontmoet. De seks is waanzinnig en zo’n avond is altijd een enorme boost voor onze relatie. Je zou het gewoon écht eens moeten proberen!’’

Geen argwaan

‘Ik hing aan Reza’s lippen. Om eerlijk te zijn vond ik het heel spannend; het ging toch om drugs. Ik had ooit een keer een jointje gerookt, maar dat vond ik helemaal niets en sindsdien was ik er altijd ver vandaan gebleven. Maar dit was anders, zei Reza. Ik zou geen rare dingen gaan zien, maar me wel heel gelukkig en verliefd voelen. ‘En zo geil als een jong hert met haar eerste verovering,’ voegde Reza eraan toe. Mijn nieuwsgierigheid won het en toen ik het er thuis met Chris over had gehad – die aanvankelijk verbaasd was, maar na mijn enthousiaste beschrijving ook enthousiast was geraakt – besloten we het een keer te proberen. Niet op een feest of tijdens het uitgaan, maar gewoon thuis, veilig in ons eigen bed. Reza linkte me aan een kennis die een pilletje voor ons kon regelen. Die verkocht geen zooi, zei ze, en omdat ik Reza al zo lang ken en blind vertrouw, ging ik er zonder enige argwaan van uit dat het goed zat. Toch maakte ik me van tevoren een beetje zorgen. Voordat we het avontuur aangingen, wilde ik wel wat dingen met Chris bespreken . Dingen als: zijn wij oké? Zit je misschien iets dwars wat je niet hebt verteld? Ik was bang dat we er door die pil ineens van alles uit zouden flappen en dat het dan in een enorme ruzie zou uitmonden, net zoals ons weleens was gebeurd na te veel drank. Met drugs leek me dat nog vervelender, maar volgens Chris hoefde ik me nergens zorgen over te maken en moest ik alleen maar genieten.

En aanvankelijk deed ik dat ook. Gerustgesteld proostten we samen met een flesje water en slikten we ieder een halve pil door. Chris merkte er eerder iets van dan ik. Hij zei allemaal lieve dingen en hij pakte steeds opnieuw mijn gezicht tussen zijn handen om me diep in de ogen te kijken. Ik werd er een beetje giechelig van, maar na een minuut of twintig voelde ik het ook: een tinteling die door mijn lijf ging, gepaard met een enorm relaxed gevoel, verliefdheid, energie, euforie, alles. Ik voelde me heel ontspannen, alles was mooi en in mijn beleving waren we elkaar voortdurend de liefde aan het verklaren. Chris kleedde me uit en keek naar me alsof ik een godin was. Hij vertelde me dat ik zijn droomvrouw was, net zoals we dat vroeger deden, toen we elkaar net kenden.

En toen was alles anders. Het was alsof ik vanaf een wolk naar beneden viel. Ineens had ik het gevoel alsof mijn hele lichaam in brand stond. Ik had het bloedheet, vooral in mijn hoofd. Mijn hart ging als een malle tekeer, het klopte bijna uit mijn borstkas, en ik begon over mijn hele lijf te trillen. Vanaf dat moment kan ik me niets meer herinneren. Het is een groot zwart gat en ik moet het doen met wat Chris me heeft verteld, namelijk dat ik een epileptische aanval kreeg die zo hevig was dat onze twee matrassen uit elkaar schudden. Ik ben daar vervolgens tussen gevallen en lag wild schokkend fietsbewegingen te maken terwijl mijn ogen wegdraaiden in hun kassen. Chris was doodsbang, maar – ondanks dat hij zelf ook nog onder invloed was – wel helder genoeg van geest om 112 te bellen, waarna ik door een ambulance met spoed naar het ziekenhuis ben gebracht. Eenmaal daar aangekomen ben ik op een koelmatras gelegd en heb ik medicatie gekregen om mijn hart weer rustig te krijgen.’

Wat is het serotoninesyndroom?

Het serotoninesyndroom kan optreden wanneer een patiënt meerdere geneesmiddelen gebruikt die de serotonine-spiegel van het bloed verhogen, maar kan ook alleen door (te veel) MDMA ontstaan. Het risico wordt groter bij combinaties van middelen die het serotonine in je brein verhogen. Het syndroom is zo ernstig omdat het heel snel optreedt, moeilijk te herkennen is en dodelijk kan zijn. In bijna tachtig procent van de gevallen gaat het om een vrouw.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: iStock

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-18. Dit nummer ligt t/m 5 mei in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar onze magazine-shop om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je alle edities van VIVA ook los kunt bestellen. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!