Ilse was drugsverslaafd en zwanger: ‘Mijn dochter heeft mijn leven gered’

zwanger drugsverslaving

Ilse (30) was al dertien jaar verslaafd aan drugs toen ze erachter kwam dat ze in verwachting was. ‘Het was dé kans om uit deze wereld te stappen en een nieuw leven te beginnen.’

‘Een paar uur voordat ik twee blauwe strepen zag verschijnen op de zwangerschapstest had ik nog cocaïne gebruikt. Dat deed ik elke dag. Blowen en coke gebruiken. Al dertien jaar lang. Soms alleen, soms samen met vrienden. Het was nooit in me opgekomen dat ik zwanger zou kunnen raken. Niet alleen omdat ik anticonceptie gebruikte, maar ook omdat ik in de veronderstelling was dat ik mijn hele lichaam kapot had gemaakt met mijn intensieve drugsgebruik. Ik schrok dan ook enorm toen ik erachter kwam dat ik al elf weken in verwachting bleek te zijn. Ik was bang, maar tegelijkertijd ook zo blij. Dit was mijn kans om uit deze wereld te stappen. Te kiezen voor een ander, gelukkiger leven samen met een kindje.’

Andere wereld

‘Ik was dertien toen ik voor het eerst drugs gebruikte. Samen met een meisje dat ik op straat had ontmoet. Ik zwierf veel rond en ging om met mensen die veel ouder waren dan ik. Veelal dak- en thuislozen. Drugsgebruik was heel normaal in die groep, iedereen deed het. Het duurde dan ook niet lang voordat ik met ze meedeed. Het begon met blowen, maar al snel kreeg ik ook cocaïne aangeboden. Ik was meteen gefascineerd door het spul waar iedereen zo lyrisch over was. Na die eerste keer snapte ik waarom. Het was alsof ik in een andere wereld terechtkwam. Ik werd vrolijker, relaxter en al mijn problemen verdwenen als sneeuw voor de zon.

Als brugklasser ben ik meerdere malen aangerand door mijn gymleraar. Iets wat ik nooit echt heb verwerkt. Mijn ouders wisten het, maar ik wilde er met niemand over praten. Dacht altijd dat het mijn eigen schuld was. Ik zag er immers veel ouder uit dan een meisje van dertien. Doordat ik er thuis niet over sprak, liepen de spanningen steeds hoger op. Ik had vaak ruzie met mijn ouders en ontvluchtte het huis. Als ik bij de groep was en drugs gebruikte, was het net alsof er niets aan de hand was. In het begin hadden mijn ouders niets door. Ik gebruikte altijd buitenshuis en als ik een keer iets te veel had geblowd, sprong ik thuis meteen onder de douche zodat mijn ouders dachten dat mijn ogen rood waren van het douchen. In die tijd viel mijn drugsgebruik ook nog wel mee. Ik gebruikte af en toe eens wat als ik me niet zo lekker voelde. Maar langzaam werd het steeds meer. Mijn lichaam had de drugs nodig om goed te kunnen functioneren. Na een jaar kon ik niet meer zonder. Ik moest en zou elke dag drugs gebruiken.’

‘Om mijn drugsgebruik te bekostigen, had ik seks voor geld’

Eerst cocaïne, dan seks

‘In het begin kon in mijn drugsgebruik nog bekostigen met het bijbaantje dat ik had in de horeca, maar na verloop van tijd was dat niet meer voldoende. Ik zocht naar andere manieren om snel meer geld te verdienen. De gekste scenario’s gingen door mijn hoofd. Het idee om geld te vragen voor seks ontstond na een gesprek met een vriendin. Ik was dertien toen ik voor het eerst seks had en had intussen al veel oudere vriendjes gehad. Waarom zou ik dat gratis doen als ik daar ook geld voor kan vragen, schoot door mijn hoofd. Ik was veertien toen ik besloot het een keer te proberen met een kennis. Na die eerste keer volgde al snel een tweede en voordat ik het wist, had ik bijna elke avond seks voor geld. Vies voelde ik me niet, het was mijn eigen keus en ik wist waarvoor ik het deed. Wel gebruikte ik altijd eerst cocaïne voordat ik seks had. Dan voelde ik me zelfverzekerd, relaxed en had ik ook niet zo door wat ik aan het doen was.

Mijn ouders hebben dit nooit geweten. Thuis hield ik de schijn op en deed ik net alsof alles goed ging. Ik ging elke ochtend braaf naar school, kwam thuis eten en ’s avonds ging ik naar ‘vriendinnen’. In werkelijkheid hing ik op straat, had ik seks met mannen. Vaak in de auto of bij ze thuis. Ik plande het altijd zo dat ik wel weer op tijd thuis was zodat mijn ouders niets zouden merken. Eigenlijk pas rond mijn achttiende, toen ik de straat had verruild voor de tippelzone in Den Haag, kwam mijn vader erachter. Aan het eind van elke dag moest ik een briefje inleveren waarop stond dat ik de huur van de ruimte die ik had gebruikt, had betaald. Eén keer was ik dat vergeten. Dat briefje vond mijn vader. Mijn ouders waren woest en intens verdrietig. Hoe kon ik zoiets doen? En waarom? Ze hebben van alles geprobeerd, maar ze konden me niet op andere gedachten brengen. Bovendien was ik al achttien waardoor ze met hun rug tegen de muur stonden. Natuurlijk deed het mij wel iets, maar tegelijkertijd zat ik zo diep in die wereld dat eruit stappen voor mij geen optie meer was.’

Langzaam afbouwen

‘Na een aantal jaren op de tippelzone, tijdens een avondje stappen in de kroeg, leerde ik de vader van mijn dochter kennen. Een heel lieve, zachtaardige man die mij op handen droeg. Ondanks dat hij mijn werk als prostituee én mijn drugsgebruik absoluut niet goedkeurde en hoopte dat ik ermee zou stoppen, bleef hij wel bij me. We waren verliefd, sliepen bijna elke avond bij elkaar. Over samenwonen hadden we het eigenlijk nog niet gehad, laat staan over kinderen. Hoewel we stapelgek op elkaar waren, kwam de zwangerschap voor ons allebei als een enorme schok. We waren nog maar zo kort samen en ineens zouden we ouders worden. Ik was bang. Bang dat het kindje iets zou mankeren door mijn drugsgebruik, maar ook dat ik geen goede moeder zou zijn. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat dit mijn kans was om uit deze wereld te stappen. Diep vanbinnen wilde ik dat al veel langer, ik had het ook weleens geprobeerd, maar dat leven was zó vertrouwd en veilig, dat het me nooit was gelukt. Die positieve zwangerschapstest veranderde alles.

‘In mijn hart wilde ik niets liever dan stoppen, maar mijn lijf schreeuwde om drugs’

In overleg met de huisarts besloot ik mijn drugsgebruik langzaam af te bouwen. In één keer stoppen zou te gevaarlijk zijn voor mij en het kindje. Dat was veel moeilijker dan ik dacht. In mijn hart wilde ik niets liever dan stoppen, maar mijn lijf schreeuwde om drugs. Stoppen met mijn werk als prostituee kon ik ook niet meteen. Hoe moest ik dan de huur betalen? Voor de zekerheid heb ik nog wel een DNA-test laten doen, maar die wees gelukkig uit dat mijn vriend de vader was. Desondanks waren er veel spanningen in onze relatie. Vooral omdat mijn vriend ook dolgraag wilde dat ik meteen zou stoppen met de drugs en mijn werk. We hadden bijna elke dag knallende ruzie en besloten uiteindelijk om een pauze in te lassen. Om mezelf én ons kindje te redden, heb ik me met 22 weken zwangerschap vrijwillig laten opnemen in een afkickkliniek. Jeugdzorg dreigde me uit de ouderlijke macht te zetten als ik niet zou afkicken en ook mijn ouders verzekerden me dat ze ervoor zouden zorgen dat mijn kind in een pleeggezin terecht zou komen als ik niet van de drugs af zou blijven. Als er íets was wat ik niet wilde, was het mijn kindje verliezen. Ik móest en zou voor haar vechten.’

Een nieuw leven

‘Na drie weken in de kliniek werd ik overgeplaatst naar een gezinshuis, speciaal voor ouders met een verslaving. Dat vond ik verschrikkelijk. Niet eens zozeer vanwege het afkicken, maar vooral omdat ik daar ook in therapie moest. Er werd van me gevraagd om mezelf open te stellen, emoties te tonen. Dat kon ik helemaal niet. In al die jaren had ik zo’n hoge muur om mezelf heen gebouwd, daar kon niemand doorheen. Pas toen mijn dochter werd geboren, brokkelde die muur heel langzaam af. Ik voelde ineens zo veel liefde, zo veel warmte. Dat had ik mijn hele leven nog nooit gevoeld. Het was net alsof er een nieuwe wereld voor me openging. Vanaf dat moment wist ik dat ik nooit meer terug wilde naar het leven dat ik al die jaren had geleid. Samen met mijn dochter, die na een aantal onderzoeken kerngezond bleek te zijn, mocht ik terug naar het gezinshuis. Daar heb ik ruim tien maanden gewoond.

In het begin had ik nauwelijks contact met de vader van mijn dochter, maar na anderhalf jaar hebben we geprobeerd de draad weer op te pakken samen. Helaas merkten we al snel dat het niet meer werkte tussen ons. We zaten totaal niet op één lijn en hadden constant ruzie. Aan het begin van onze relatie was ik bijna altijd onder invloed van drugs waardoor de verschillen tussen ons veel minder opvielen. Bovendien was ik door het moederschap en de therapie ook veranderd. Het matchte gewoon niet meer. Het was beter voor ons, maar vooral ook voor onze dochter, om er een punt achter te zetten. Inmiddels zijn we drie jaar verder en woon ik samen met haar in ons eigen appartement. Elke keer als ik naar mijn dochter kijk, glim ik van trots. Ze is zo’n lief, slim en pienter meisje. Ze is pas vier maar ze praat, denkt en leert echt als een zesjarige. Daarnaast ben ik heel dankbaar dat ook de band met mijn ouders en mijn zus na de geboorte van mijn dochter is hersteld. Eigenlijk besef ik nu pas hoeveel zorgen ze hebben gehad. Ik moet er niet aan denken dat mijn dochter hetzelfde pad zou bewandelen. Ik zal er alles aan doen om dat te voorkomen.’

‘Toen mijn dochter geboren werd, voelde ik zo veel liefde, dat had ik nog nooit gevoeld’

Oprecht trots

‘Mensen vragen me weleens of ik het opnieuw zo zou aanpakken als ik mijn leven over zou kunnen doen. Enerzijds niet omdat het geen prettig en veilig leven was, maar anderzijds heeft het me wel gevormd tot de vrouw die ik nu ben. Ik ben oprecht trots op hoe mijn leven er nu uitziet. Ik heb een prachtige dochter, een eigen woning en ik volg een opleiding tot ervaringsdeskundige in de zorg om vrouwen die in de prostitutie werken of drugsverslaafd zijn te helpen. Juist omdat ik zelf heb ondervonden hoe belangrijk een ervaringsdeskundige is. Die weet precies wat je meemaakt, hoe jij je voelt en hoe moeilijk het is om uit die wereld te stappen. Het lijkt me heel mooi als ik mijn eigen ervaring kan gebruiken om andere vrouwen te helpen en om ze te laten zien dat er nog hoop is. Dat het ook goed kan aflopen. Sinds de opname in de kliniek heb ik nooit meer drugs aangeraakt. Gek genoeg heb ik die behoefte ook nooit meer gehad. Ik kan het me ook niet veroorloven. Als ik het weer een keer zou proberen, loop ik het risico om mijn dochter kwijt te raken. Dat zou ik nooit riskeren. Mijn dochter is letterlijk en figuurlijk mijn redding geweest. Vlak voordat ik in verwachting raakte, gebruikte ik steeds meer en meer drugs. Ik weet niet of ik er nog was geweest als ik niet zwanger was geraakt. Door haar heb ik mijn leven terug.’

Tekst: Eline Doldersum | Foto: Dirk-Jan van Dijk

Lees ook: Sigrids vriendin zat op vlucht MH17: ‘Hoe kon Tamara er ineens niet meer zijn?’

Dit verhaal komt uit VIVA-30. Wist je dat je de nieuwste VIVA ook als losse editie heel makkelijk kunt bestellen via deze link

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«