Mabel is economisch dakloos: ‘Ik zwerf al bijna acht jaar van bank naar bank’

Op het eerste gezicht lijkt Mabel (32) een normale vrouw. Ze werkt fulltime en heeft een druk sociaal leven. Het enige wat ontbreekt, is een dak boven haar hoofd. ‘Ik had me mijn leven heel anders voorgesteld.’

Vorig jaar augustus deden de krantenkoppen over het stijgende aantal daklozen in Nederland het nodige stof opwaaien. Ik had vroeger ook nooit verwacht dat ik in deze situatie terecht zou komen, maar inmiddels weet ik helaas beter. Ik ben geboren en getogen in Amsterdam. Samen met mijn ouders en broer groeide ik op in de Jordaan. Mijn opvoeding was zoals je noemt traditioneel: mijn vader werkte, mijn moeder zorgde voor de kinderen. Na een zorgeloze kindertijd ging ik studeren en haalde ik mijn diploma als boekhoudkundig medewerker. Op mijn negentiende kreeg ik een vriend en al snel trok ik bij hem in.

We waren tot over onze oren verliefd. Ik werkte niet, want mijn vriend verdiende genoeg. Ik vond het niet gek om financieel afhankelijk te zijn, ik wist niet beter. Mijn moeder was dat ook en bovendien deed ik andere dingen die in mijn ogen heel belangrijk waren. Kort nadat we verkering kregen, overleed de moeder van mijn vriend en ben ik zijn familie gaan verzorgen. Ik deed het huishouden en onze boekhouding. Mijn ouders waarschuwden me weleens: ‘Moet je niet financieel onafhankelijk zijn totdat de kinderen komen?’ Maar dat vond ik niet nodig en zonde van mijn tijd. Dat was misschien naïef, maar ik was jong en dacht niet na over wat er kon gebeuren. Ik dacht écht dat ik mijn droomman had gevonden, we hadden het zelfs al over kinderen. Maar toen maakte hij het uit.

Ik dacht nog dat het wel goed zou komen, maar twee weken later bleek hij al een ander te hebben. Dat was een klap in mijn gezicht. Ik zag mijn hele toekomst in duigen vallen. We kregen knallende ruzie en toen stond ik daar, op mijn 25e, met lege handen op straat. Ik had geen geld, geen goede baan, geen spullen, niks. Het voelde vreselijk om alles te verliezen. Ik was woest op mijn ex. Noodgedwongen moest ik weer bij mijn ouders gaan wonen. Ik had een sporttasje met kleren bij me, meer niet, en was diepongelukkig. Mijn ouders hadden al die tijd gelijk gehad. Hoe kon ik zo stom zijn geweest? Ze hebben me met open armen ontvangen, maar ik wilde mijn oude leventje terug. Al ik wist ook dat dat geen optie meer was.’

Gammele antikraakpanden

‘Weer bij mijn ouders gaan wonen, bleek achteraf geen goed idee. We kregen al snel veel ruzie. Ik wilde vrijheid, op eigen benen staan. Door de krapte op de woningmarkt is betaalbare woonruimte vinden in Amsterdam tegenwoordig bijna onmogelijk. De vraag is hoog en de prijzen rijzen de pan uit. Ik verhuisde vanuit mijn ouderlijk huis naar een antikraakpand, maar dat was echt de hel. Die panden zijn vaak uitgewoond, alles staat op instorten. Vol goede moed knapte ik alles op, maar ik woonde er nooit lang. In twee jaar tijd ben ik vijf keer verhuisd. Dan hoorde ik een paar weken van tevoren dat ik eruit moest.

Het was emotioneel zwaar en fysiek uitputtend. Antikraak was geen doen meer. Ik moest een andere ruimte vinden, maar die vond ik maar niet. Sindsdien ben ik wat ze noemen een ‘economische dakloze’. Ik heb inmiddels wel een baan, werk veertig uur per week als barista, maar ik heb geen woonruimte. Ik heb echt alles geprobeerd. Zelfs een studentenkamer, maar daarvoor zoeken ze vaak jongere mensen. Met mijn 1500 euro netto per maand verdien ik voor particuliere huur of een hypotheek te weinig. Ik sta al zeven jaar ingeschreven bij verschillende woningcorporaties, maar je hebt in Amsterdam minimaal dertien inschrijfjaren nodig om in aanmerking te komen voor een huis.

Er wordt zelfs geboden op huurwoningen: wie het meeste wil betalen, krijgt de woning. In Oost-Groningen zou ik misschien een huisje kunnen betalen, maar daar is het weer moeilijk om werk te vinden. Vanwege mijn werk en sociale leven wil ik dus toch graag in de buurt van Amsterdam blijven. Ik heb wel naar steden rondom Amsterdam gekeken, zoals Hoofddorp en Purmerend, maar ook daar heerst een krappe woningmarkt en zijn er lange wachtrijen doordat veel Amsterdammers noodgedwongen buiten de stad gaan wonen. Veel verder is voor mij geen optie, reiskosten met het openbaar vervoer of parkeerkosten worden dan te duur. Het is om moedeloos van te worden. Elke week komen er in Amsterdam zo’n 24 ‘economisch daklozen’ bij. Normale, werkende mensen die geen problemen hebben, maar wel dakloos zijn. Ik weet dat sommige mensen denken dat ik niet genoeg mijn best doe of te veel eisen heb, maar het is écht geen onwil. Het is onmacht.’

Het hele verhaal van Mabel lees je in VIVA-06-2020. Deze editie ligt vanaf 5 februari in de winkel of lees je hieronder  verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!