Mocht de noodtoestand worden uitgeroepen, dan hoeven zij in elk geval niet op een houtje te bijten: drie vrouwen die hun voorraad op orde hebben.
Kelly (27) woont samen met Tigon. Ze werkt als online marketeer en is blogger bij Goodfoodlove.com.
Locatie Een kast in de keuken met voedingsmiddelen en keukenapparatuur én eentje in de woonkamer met rum, whisky, champagne en likeur
Altijd in de kast Blikjes tonijn – voor gerechten of katten Ziggy en Marley – kikkererwten, tomatensaus, uien, knoflook en wijn
Staat er al een eeuwigheid in Kastanjes
Komt er niet in Wereldgerechten, van die poederzakjes waar je water bij moet doen om een nepsaus te maken
Boodschappen Vier keer per week, gemiddeld 25 euro per keer
Gratis voorraad
“Omdat ik een foodblog heb, krijg ik veel producten opgestuurd. Van popcorn en nieuwe drankjes tot keukengadgets. Bijna elke dag staat er wel een pakje klaar als ik thuiskom. Daar word ik heel blij van, het voelt elke keer alsof ik een cadeau krijg. Meestal zit er iets leuks in, een lekkere nieuwe pastasoort of een handig apparaatje om wortels en komkommers mee uit te hollen. Soms word ik er ook niet enthousiast van. Laatst vroeg een bedrijf of ik hun kant-en-klaargerechten wilde proberen. Nou, nee. Als ik thuis eet, kook ik m’n maaltijd liever zelf. Ik kreeg ze toch opgestuurd, dus die heb ik weggegeven. Ik geef sowieso veel weg, want ik heb een hekel aan weggooien. Als ik een doos ijsthee krijg, geef ik iedereen die langskomt een pak mee.”
Reisje langs de wijn
“Mijn vriend en ik zijn vorige maand naar Italië geweest. Daar heb ik pakken met amaretti-koekjes ingeslagen, van die kleine zoete bitterkoekjes. Het zijn m’n lievelingskoekjes en ik heb graag een voorraad in huis als er visite langskomt. Ook hebben we een toer gedaan langs verschillende wijnhuizen, waar we overheerlijke wijnen hebben geproefd. We hebben de auto meteen volgeladen met zestig flessen. Maar die kunnen we nergens kwijt, dus liggen ze nu in de keuken. De meeste vrouwen dromen van een inloopkast voor hun kleren, maar geef mij maar een wijnkelder.”
Verrassingseten
“Ik kijk regelmatig in mijn voorraadkast. Omdat ie zo vol is, vind ik er weleens dingen die ik niet had verwacht, zoals een verdwaalde mayonaise. Als iets er al lang in staat en ik geen idee heb wat ik ermee moet, neem ik het mee naar een vriend van me die chefkok is. Hij kan van alles iets lekkers maken. Die zak vacuümverpakte kastanjes bijvoorbeeld, die al een eeuwigheid in de kast ligt. Ik kan enorm gelukkig worden van een lekkere maaltijd. Daarom was het voor mij een logische stap om een foodblog te beginnen. Ik ben bijna de hele dag met eten bezig.”
Uit en thuis
“Ik ben geen koopjesjager; folders uitpluizen doe ik niet. Omdat ik regelmatig buiten de deur eet, doe ik niet zo vaak boodschappen. Ik krijg veel uitnodigingen voor pers-events, van de opening van een restaurant of hotspot, tot presentaties van een nieuw product of een nieuw gerecht op de kaart. Ook word ik regelmatig gevraagd om een restaurant te recenseren. Als ik toch een keer thuis eet, kan ik me daar echt op verheugen. Dan zit ik in de auto naar huis en denk ik aan de pastasoorten die ik in de voorraadkast heb staan. In mijn hoofd bedenk ik alvast recepten en welke wijn ik erbij zal drinken. Op zo’n moment heb ik echt zin om aan de slag te gaan.”
Martine (41) is getrouwd met Arjen en heeft twee kinderen: een dochter van elf en een zoon van zeven. Ze is boerin, journalist en mede-eigenaar van twee leer-werkbedrijven voor jongeren.
Locatie De bijkeuken
Altijd in de kast Houdbare slagroom, blikjes tonijn, zelfrijzend bakmeel, koffie, melk, suiker en zes flessen Karvan Cévitam
Staat er al een eeuwigheid in Rode pesto: ooit eens in duoverpakking gekocht voor een gerecht, maar nooit meer gebruikt
Komt er niet in Frisdrank
Boodschappen Twee keer per week, per keer ongeveer 110 euro. En HelloFresh: wekelijks een kist met alle ingrediënten voor drie complete maaltijden, voor 50 euro per kist.
Niet lullen, maar vullen
“Elke boerderij heeft een ruime voorraadkast. In die van mij kun je rondjes rennen. Toen ik hier net woonde, gebruikte ik ’m nog niet. Ik was naar het platteland verhuisd omdat ik verliefd was geworden op een boer, maar ik was een echt stadsmeisje dat gewend was aan winkels in de buurt. Geen koffiefilters in huis? Hup, op de fiets naar de supermarkt. Maar als je vijftien kilometer buiten de bebouwde kom woont, is even een boodschap doen er niet meer bij. In het begin ging ik regelmatig shoppen bij mijn schoonmoeder. Die woont drie kilometer verderop en heeft werkelijk alles in haar kast staan. Tegenwoordig heb ik zelf ook een goedgevulde kast.”
Onverwachte mee-eters
“Houdbare slagroom en blikjes tonijn heb ik altijd op voorraad. Samen met de eieren van onze scharrelkippen kan ik dan een hartige taart maken wanneer we onverwachts visite hebben. Op de boerderij kun je altijd mee-eten als je aanwaait. Als mijn man bijvoorbeeld loonwerkers heeft, moeten die kunnen aanschuiven. Het werk dat agrariërs doen, is fysiek inspannend, dus een goede maaltijd is belangrijk. Onze vriezer is tot de nok toe gevuld met rundvlees. We hebben melkvee, en af en toe eten we er eentje op. Ik kook regelmatig uit de voorraadkast. Dan gebruik ik restjes, zoals geopende pakken pasta of rijst, en kijk wat ik nog meer heb. Een blikje mais erbij, wat tomatenpuree. Wanneer ik van die leftovers toch iets moois kan maken, ben ik altijd trots.”
Muis in huis
“Als tiener werkte ik als vakkenvuller in de supermarkt. Wat ik daar heb geleerd, zie je terug in mijn kast. Ik spiegel alles: het oudste moet vooraan op de plank. En alles staat geordend bij elkaar, de bakproducten staan bijvoorbeeld op de bakplank. Dan kan ik meteen grijpen wat ik nodig heb. Er staan ook knutseldingen van de kinderen in de kast. Zoals de paddenstoelen van klei, die ik in de herfst weer tevoorschijn haal en op de schouw neerzet. Op het platteland horen muizen erbij, maar een klem heb ik nooit gezet. Onze boerderijkatten zorgen er wel voor dat ze worden opgegeten!”
Legekastenangst
“Ik vermoed dat we een maand goed kunnen leven van de voorraadkast. Het maakt me onrustig als ie halfleeg is, dan ben ik bang dat er te weinig eten in huis is. In zo’n geval ga ik zo snel mogelijk boodschappen doen om de voorraad aan te vullen. Als ik cake wil maken en ik heb geen zelfrijzend bakmeel, kan ik daar flink van balen. Ik wil voldoende fruit in huis hebben voor de kinderen én er moet genoeg in de kast zitten om gasten een maaltijd te kunnen aanbieden. En als ik ’s avonds iets lekkers wil, moet het er wel zijn. Ik ben gek op LU-crackers met Italiaanse kruiden.”
Smell the coffee
“Er heeft jarenlang een glazen potje Buisman in de kast gestaan, dat je in je koffie doet voor een betere smaak. Mijn oma gebruikte het altijd, waardoor mijn voorraadkast geurde naar mijn oma’s keuken. Het potje is helaas kapot gevallen, dus ik ga uitzoeken of het nog verkrijgbaar is.”
Steffi (29) woont samen met Martijn en is health coach en yogadocent (fitmetsteffi.nl).
Locatie De keuken
Altijd in de kast Spelt- en roggemeel, havervlokken, boekweit, tomaten in blik, linzen, kikkererwten, kokosmelk en veel specerijen
Staat er al een eeuwigheid in Gojibessen en macapoeder
Komt er niet in Harde bouillonblokjes, want die zitten vol zout en smaakversterkers
Boodschappen Om de twee dagen, zo’n 60 euro per week
Moe en futloos
“Tot vijf jaar geleden had ik weinig energie. Sporten deed ik niet, daar had ik geen puf voor. Middagdutjes deed ik wel regelmatig. Ook had ik last van een opgezette buik en bracht veel tijd door op het toilet. Dat kon zo niet langer, dus besloot ik gezonder te gaan leven. Mijn voorraadkast stond vol pakjes en kant-en-klaarproducten. Ik gooide alles weg en at voortaan alleen wat ik zelf klaarmaakte. Dan weet je tenminste wat je binnenkrijgt.”
Stoelgang-boost
“Een paar maanden lang at ik geen tarwe en suiker. Mijn vader deed dit ook en had er veel baat bij, dus het was het proberen waard. Wát een verschil: ik had veel meer energie en m’n stoelgang verbeterde enorm. Nu ben ik minder streng. Thuis eet ik tarwevrij en zonder suiker, maar als ik in een restaurant of bij vrienden ben, eet ik wat de pot schaft. Ik wil hen niet opzadelen met mijn eisenlijstjes. Wel merk ik dat ik daarna vaak last heb van mijn buik en moe ben, maar dat neem ik op de koop toe.”
Vieze bessen
“Speltpasta, spelt- en roggemeel, tomaten in blik en kokosmelk heb ik standaard in huis. Dan heb ik altijd een basis voor een maaltijd. Ook heb ik een voorraad havervlokken en boekweit, zodat ik zelf muesli kan maken. Ik eet bijna alles wat in mijn voorraadkast ligt. Er ligt alleen al maanden een zak gojibessen, want die vind ik echt niet lekker. En macapoeder krijg ik ook niet weg. Het schijnt supergoed voor je hormoonhuishouding te zijn, dus wilde ik het proberen. Maar hoe gezond ook: als ik het niet lekker vind, eet ik het niet. Eten moet wel leuk blijven.”
Koken op herinnering
“Voor een goede Indische maaltijd kun je me ’s nachts wakker maken. Mijn moeder is Indonesisch en ik heb als kok gewerkt. Ik kook net als zij op gevoel. Ze overleed toen ik zestien was en ik heb mezelf Indisch koken aangeleerd met behulp van herinneringen en kookboeken. Ik maak regelmatig ayam goreng – gebakken kip – of sambal goreng boontjes. De specerijen die ik hiervoor nodig heb, zoals gember, korianderzaad, komijnzaad en chilipepers, heb ik altijd op voorraad. Ik serveer er zilvervliesrijst bij. Mijn vriend eet liever witte rijst, maar gelukkig is hij niet zo moeilijk. Ook al eet ik heel gezond, ik ben stiekem een sucker voor chips, de naturelsmaak met ribbels. Die wil ik niet in huis hebben, anders is de zak binnen een dag leeg.”
Opgeruimd staat netjes
“Om de paar weken ruim ik de kast op. Dat vind ik prettig, want het resultaat is zo mooi. Alles is weer vindbaar en overzichtelijk opgeborgen. Een opgeruimde kast geeft een opgeruimd gevoel. Ik bewaar veel in glazen potten. Dan blijft het lang goed, ik zie wat erin zit en het ziet er ook nog eens leuk uit. De weckpotten van Ikea die ik handig vind, zijn vrij prijzig. Dus ik spaar ook lege flessen en potjes. Augurkenpotten zijn favoriet, die zijn lekker groot.”
Sporthater wordt sportjunkie
“Ik heb architectuur gestudeerd, maar de banen lagen niet voor het oprapen. En de rest van mijn leven achter een bureau zitten? Mij niet gezien. Omdat mijn veranderde eetpatroon zo’n impact op mijn leven had, ging ik me verdiepen in gezondheid. Ook volgde ik een opleiding tot yogadocent. Vroeger had ik totaal geen zin en fut om te sporten, maar nu kijk ik ernaar uit. Ik train voor een triatlon: vijf tot zes keer per week doe ik aan yoga, zwemmen, fietsen of rennen. Als je me dat vijf jaar geleden had gezegd, had ik je niet geloofd.”
Tekst: Amanda van Schaik
Beeld: Sjoerd Geuke
Delen