Eva Laurenssen: ‘Toen ik op de basisschool kwam, sprak ik geen woord Nederlands’

In het wilde weg een lekker wijf in een badpak spelen, nee dank u. Actrice Eva Laurenssen (28) gaat voor inhoud en verdieping, al is ze op z’n tijd niet vies van een beetje reuring. ‘Nu klinkt het alsof ik enorm serieus ben, maar ik heb ook genoeg gefeest en gebeest. Dat kan ik nog steeds goed.’

Tekst Fleur Baxmeier | Beeld Rachel Schraven

Naast de lobby van het Amsterdamse Conservatorium Hotel kijkt een meisje zoekend om zich heen. Lange, bruine haren, onopvallend grijs shirtje, benen tot aan de hemel – yep, kan niet missen: dit is Eva Laurenssen. Een van de meest talentvolle actrices van dit moment, zangeres 
in onder meer de band La Garçon, sinds een jaar de vriendin van Teun Luijkx (ja, die hunk uit 
de serie ‘A’dam – E.V.A.’) en behept met een 
uiterlijk waarvoor menig vrouw een moord zou plegen. De afgelopen maanden was Eva knetterdruk met het zomercabaret van het DeLaMar Theater en de opnames van de nieuwe AvroTros-dramaserie ‘La Famiglia’, maar met haar hoofd is ze alweer bij een volgend project: een voorstelling die ze wil opzetten met acteur Hein van der Heijden, die in ‘La Famiglia’ haar vader speelt.

Je acteert, je zingt, je doet zomercabaret. Ben je nooit bang dat iets te hoog gegrepen is?

“Ik zal niet snel in een moderne dansvoorstelling gaan staan, maar ik ben op de Kleinkunstacademie afgestudeerd in zowel zingen als acteren. Volgens mij weet ik daardoor redelijk wat ik wel en wat ik nog niet kan. Sommige dingen komen toevallig op mijn pad, zoals de voorstelling waar ik met Hein aan werk. We ontdekten tijdens de opnames van ‘La Famiglia’ dat we precies dezelfde leeftijd hadden toen onze vaders overleden: we waren allebei twee jaar. Hij vertelde hoe het bij hem ging, ik vertelde hoe het bij mij ging. Dat gaf inspiratie om samen iets te maken. Niet om te laten zien: kijk ons eens zielig zijn – het moet een mooie kruising tussen muziek en spel worden.”

‘La Famiglia’ gaat over een Italiaanse maffia-achtige familie die wordt achtervolgd door daden uit het verleden. Wat is het crimineelste wat jij ooit hebt gedaan?

“Rond mijn elfde heb ik per ongeluk een keer een klein koetje gestolen bij de Xenos. Ik had ’m nog in mijn hand toen ik ermee naar buiten liep en schrok me wild. Terugbrengen durfde ik niet, uit angst dat ze zouden denken dat ik een dief was. Wat betreft stelen was ik dus heel braaf, maar ik was wel een wild kind: overal rondrennen, boomhutten bouwen, heel druk en aanwezig. Mijn moeder is fantastisch, want zij verloor nooit haar kalmte: ‘Nee Eva, nu je even niet meer aanstellen’.”

Ben jij in het echt net zo hecht met je familie als in La Famiglia?

‘Ja, ontzettend. Mijn Spaanse opa en oma zijn in de jaren zestig met het gezin uit Andalusië naar Nederland gekomen. We zijn heel close, zoals dat in Spanje normaal is. Ik ben er tegenwoordig vanwege mijn werk niet zo vaak meer bij, maar het is traditie om op zondag met de hele familie bij mijn opa en oma te eten: kinderen, kleinkinderen, neefjes, nichtjes. Vroeger vond ik dat de gewoonste zaak van de wereld; nu zie ik hoe bijzonder en mooi dat is. Mijn opa en oma zijn inmiddels in de tachtig, maar mijn oma danst en zingt nog en mijn opa zit vol verhalen.”

Je komt uit Brabant. Keken ze daar op van zo’n flamboyante, Spaanse enclave?

“Mijn opa en oma waren in Schijndel de eerste donkere mensen, dat baarde dus opzien. Mijn moeder is een echte donkere Spaanse, Moors bijna, en werd vaak ‘pinda’ of ‘zwarte’ genoemd. Niet op een nare manier, want de dorpsbewoners vonden het fantastisch. Mijn oma maakte tussen de middag altijd warm eten; zo’n dampende pan paella die binnen een half uur moest worden opgeschrokt. Op een gegeven moment stonden er steeds meer vriendjes en buren voor de deur die dat ook wel lustten.”

Heeft je moeder de Spaanse tradities weer aan jou overgedragen?

“Tussen de middag aten wij brood, maar wel met olijfolie, mozzarella en andere lekkere 
kaasjes. We spraken thuis alleen Spaans. Daar ben ik heel dankbaar voor, want daardoor kan ik goed met mijn opa en oma communiceren – zij spreken amper Nederlands. Toen ik voor het eerst naar de basisschool ging, kende ik geen woord Nederlands, maar dat leer je als kind
heel snel. Op mijn vijfde kwam mijn stiefvader in mijn leven. Vlak daarna kwam mijn eerste broertje en daarna mijn tweede. Mijn stiefvader heeft het Spaanse ook omarmd: hij spreekt de taal goed en heeft onlangs samen met mijn moeder een huis gekocht in Marbella. De hele familie pendelt op en neer tussen Nederland en dat huis. Dat wil ik zelf ook gaan doen.”

Wat trekt je zo aan in Spanje?

“Er zijn minder regeltjes en er is meer joie de 
vivre. Het is allemaal wat losser. Iedereen lult met elkaar, ook als je elkaar nog nooit hebt 
gezien. Je slaat gewoon een arm om elkaar heen of begint een praatje. Het gedrag van Spanjaarden gaat minder uit van beleefdheid en meer van gevoel. Je doet het met elkaar, zoiets.”

Heb je in Nederland mensen om je heen 
verzameld die op dezelfde manier in het 
leven staan?

“Ja, ik heb een heel warme vriendengroep om me heen. En als ik ergens kom waar het een beetje stijf is, dan duw ik me daar met verbaal geweld doorheen. Even een lompe grap maken om het ijs te breken. Ik heb het geluk dat mensen in de theater- en televisiewereld over het 
algemeen vrij open en flexibel zijn. Ik zou gek worden als ik elke dag van negen tot vijf op een kantoor zou moeten werken.”

Op jonge leeftijd volgde je al zang-, dans- en acteerlessen. Wist je toen al: ik wil hier later m’n beroep van maken?

“Dat besef daalde in toen 
ik als kind bij het amateurtoneel ‘De vuurproef’ speelde. Tijdens de eerste opvoering zat er zo’n duizend man in de zaal. Wij kwamen in opperste concentratie op. Op dat moment voelde ik heel sterk: dit wil ik doen. 
Ik wil verhalen laten zien, voelen en ervaren. Om troost te bieden, maar ook om mensen op een andere manier te laten denken. Als jij alleen maar koppen op nu.nl leest, wordt dat een wereld die losstaat van jouw wereld. Een theaterstuk koppel je aan je gevoel. Het laat je een andere kant zien van dingen. Het zet je aan het denken. Dat vind ik belangrijk.”

Het klinkt behoorlijk filosofisch. Past dat 
bij jou?

“Ik denk veel na. Over de wereld, over hoe 
mensen in elkaar steken, waarom ze doen wat ze doen. Ik observeer veel en schrijf regelmatig dingen op. Analyses of inzichten. Na de middelbare school heb ik veel in mijn eentje rondgereisd door Europa, iets wat ik iedereen aanraad. Je leert daar zo veel van. Over anderen, maar ook over jezelf. Nu klinkt het alsof ik enorm 
serieus ben, maar ik heb ook genoeg gefeest en gebeest. Dat kan ik nog steeds goed, haha. Als 
ik een tijdje heel gedisciplineerd heb moeten 
leven, heb ik zin om op een veld een bierkanon neer te zetten en mensen te beschieten met waterpistolen. Dan wil ik van een waterglijbaan af of tien keer achter elkaar in een achtbaan.”

Wat gebeurt er dan met je als je lange tijd achter elkaar gedisciplineerd moet leven?

“Dan word ik onrustig. Ik wil niet settelen voor een dag waarop ik niets meemaak. Elke dag moet er iets zijn wat ik de vorige dag nog niet heb meegemaakt, gezegd of gedaan. Wat niet betekent dat ik elk weekend los wil gaan tot 
in de kleine uurtjes, want ik kan ook heel blij worden van rondrennen in een bos. Het draait om nieuwe indrukken, nieuwe dingen, nieuwe mensen, nieuwe gesprekken. Ik ben gewoon nieuwsgierig, denk ik.”

Is dat een van de redenen dat je niet alleen acteert, maar ook nog zingt?

“Ja, ik hou van die mix. La Garçon is echt een liveband. We zijn bewust een rare ‘act’. Daarnaast maak ik mijn eigen flamencomuziek: ik vind het geweldig om de bezieling die zulke 
muziek in zich draagt op te zoeken. Ik voel me meer thuis bij artistieke dan bij commerciële projecten. Ik heb nog nooit iets gedaan voor de naam of het geld. Misschien duurt het daardoor iets langer voordat ik een gevestigde naam ben, maar ik kan het niet aan mezelf verkopen om iets te doen waarop ik niet trots kan zijn. Er zijn weleens filmrollen voorbijgekomen waarvan ik dacht: ik zou niet willen dat mijn oma dit ziet. Meestal zat er veel naakt in en dat is op zich 
prima – mijn oma is hartstikke open minded – maar het moet wel een functie hebben. Zomaar in het wilde weg een lekker wijf in een badpak spelen, ik snap niet waarom iemand dat zou 
willen.”

Moet alles wat je doet een hoger doel hebben?

“In principe wel. Stom voorbeeld, maar ik 
heb bijvoorbeeld geen tv. De publieke omroep maakt goede programma’s, maar er is ook zo veel rommel. Als ik een avond naar reality-programma’s kijk, dan voelt het of ik een week 
lang McDonald’s heb gegeten. Ga kletsen met
iemand, lees een boek! Wat je op tv ziet, is vaak zo geestdodend, vooral de reclames. Ik erger 
me eraan dat er zo veel onzin wordt verkocht.”

Als ik me niet vergis, zit jouw vriend Teun Luijkx ook in een reclame…

Lachend: “Jaaa, van Trivago, een hotelzoek
machine en -prijsvergelijker. In zo’n reclame 
zou ik ook wel willen zitten. Dat is iets heel 
anders dan het verkopen van wasmiddel.”

Heb je naast al je drukke werkzaamheden überhaupt tijd voor een relatie?

“Teun en ik hebben het inderdaad allebei druk, maar we zien elkaar juist veel. Misschien omdat we vaak naar elkaar toegaan. Als hij moet draaien in België en ik ben vrij, dan pak ik de auto om een paar uurtjes bij hem te zijn. Hij 
gaat op zijn beurt altijd mee naar optredens. Mijn voorstelling in het DeLaMar heeft hij 
volgens mij zes keer gezien, haha. Het gaat heel vanzelf tussen ons.”

Jullie hebben krap een jaar iets, maar wonen al samen. Hoe ging dat?

“Toen ik Teun voor het eerst vluchtig ontmoette, kwam ik net uit een andere relatie. Ik was niet echt toe aan iets nieuws, maar op de een of andere manier bleven we in elkaars hoofd zitten, zonder dat we elkaar echt kenden. We hebben één gemeenschappelijke vriendin. Zij heeft Teun daarna meegenomen naar mijn verjaardag omdat we maar over elkaar bleven praten. Al mijn beste vrienden waren er. En Teun, haha. Na afloop hebben we met z’n tweetjes tot ’s ochtends vroeg zitten praten en vervolgens was het beklonken. Ik was totaal verrast dat het meteen zo goed voelde, want ik heb hiervoor twee langere relaties gehad waarbij ik maar bleef twijfelen: is dit het wel? Uiteindelijk dacht ik dat het aan mij lag: ik zal wel een twijfelaar zijn in relaties. Maar bij Teun was alles opgelost, er was geen enkele twijfel. We zijn gewoon keiverliefd!”

De eerste stap op weg naar burgerlijkheid. Eindigt het met een rijtjeshuis in Almere, 
een golden retriever, een Volvo Station voor de deur en drie kinderen?

Abrupt: “Nee, nooit! Kijk, ik ben niet bang voor alles wat normaal is. Sterker nog: ik probeer de laatste tijd juist bewuster de schoonheid van normale dingen in te zien. Later wil ik ook 
gewoon een fijn gezin, een leuk huisje en op zondagmiddag theedrinken bij mijn schoon
ouders. Maar dan ook bijvoorbeeld een huisje in Spanje, waar ik hopelijk ook wat werk kan gaan doen. Als die baby’s er zijn, wil ik nog steeds avonturen beleven. Ik hou niet van mainstream, in niks eigenlijk.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 36. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «

 


Eva speelde ook al een rolletje in Meiden van de Herengracht als de sluwe nanny Gloria. 

Lees ook:
Teun Luijkx: ‘Ik ben nog nooit zo verliefd geweest’