Fleur Meijer: ‘En allemaal, ik ook, keken we ernaar en dachten: dat zou hij toch nooit doen?’

fleur meijer

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Sinds een paar dagen lopen er vaak rillingen over mijn rug. Ik trek ook regelmatig mijn mondhoeken naar beneden, en schud daarbij even hevig met mijn hoofd. En ja, het is koud buiten, maar daar heeft het gek genoeg niets mee te maken. Wel met Michael Jackson. Of beter gezegd: met een documentaire over Michael Jackson. Die ik, nog gekker, niet eens heb gezien. Dat hebben vooralsnog alleen een zaal vol mensen op het Sundance filmfestival in Utah. Die vier uur later dan wel krijtwit, dan wel huilend, dan wel huiverend, veelal dat alles tegelijk, de zaal weer verlieten. In de lobby stond toen al een team ‘health care professionals’, om eerste hulp bij posttraumatische stress-klachten te verlenen. Ik verzin dit niet. Zo verschrikkelijk 
erg is Leaving Neverland.

De eerste recensie las ik achter in een auto, rijdend door een sneeuwstorm, op weg van Oostenrijk naar huis. ‘Inside leaving Neverland: Sundances horrifying Michael Jackson child rape doc,’ aldus The Daily Beast. Er stond zelfs nog een extra trigger warning bij. En dat waren deze keer eens geen theatrale Amerikaanse fratsen. Tijdens het lezen vormde zich een knoop in mijn maag die er niet meer uit wilde. ‘Jezus jongens,’ verzuchtte 
ik tegen mijn reisgenoten voorin. ‘Er komt een documentaire uit die écht lijkt te bewijzen dat Michael Jackson een pedoroofdier is.’ Twee felle ogen in de achteruitkijkspiegel. ‘Hé. Zo praat je niet over Michael.’ Daarna sputterde de reisgenoot nog wat over dat het natuurlijk allemaal weer om geld ging, dat hij niet voor niks ooit was vrijgesproken, 
en dat hij áltijd The King of Pop zal blijven. Daarna zette hij Thriller op, en zag ik voor mijn geestesoog de Kameel, die daar altijd zo’n leuk dansje op doet. Ik zei maar niks meer. Onderwijl las ik verder. Alle recensenten waren het erover eens dat deze film extreem overtuigend is, en extreem zorgvuldig gemaakt. En voor mijn geestesoog kwamen er helaas steeds meer andere dingen tot leven. Michael in bed met een zevenjarig jongetje, dat van zijn ouders daar mocht blijven slapen omdat ze oprecht dachten dat Michael zelf nog een kind was. Michael die zei, met die stem van hem, dat ze waren samengebracht door God. Die daarna het kleine handje in zijn pyjamabroek stopte en fluisterde, weer met die stem: and this is how we show our love. Meer wil ik eigenlijk niet eens opschrijven, omdat ik dan niet meer ophoud met rillen.

Op YouTube keek ik, noem het zelfkwelling, zelfs nog een keer naar de oude documentaire van Martin Bashir. Michael hand in hand met een jongetje: ‘Sleeping together with a child is a beautiful thing.’ De schilderijen aan de muur van Neverland: Michael halfnaakt met een haag kinderen om hem heen. Überhaupt: Neverland. De ranch van Hans en Grietje. En allemaal, ik ook, keken we ernaar en dachten: dat zou hij toch nooit doen? In maart is de film te zien op Canvas. En ik vind dat we allemaal moeten kijken. Want zijn muziek blijft altijd leven. Maar The King of Pop is voor mij morsdood.

Fleurs column is afkomstig uit VIVA 07-2019. Deze editie ligt t/m 19 februari in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«