Fleurs column: Clichébingokaravaan

De zon bleek onverwacht wel erg feestelijk te schijnen en vooruit, eten moet je tóch. Er was dus niks op 
tegen om het rondreizend ‘foodfestival’ te bezoeken dat was neergestreken in Haarlem. ‘Eten Op Rolletjes’ heette het, wat volgens mij een slinkse verwijzing is naar de grote hoeveelheden geld die daar plots je zak uit rollen.

Tja, foodfestivals. Een beetje misantroop gaat er al snel van op de cynische schampertoer, en daar maakt zo’n festival het ook een beetje naar. Want inderdaad, ook hier stond weer de gehele clichébingokaravaan opgesteld: de baardige boys met lederen schorten, 
in de weer met gloeiende kolen en rokende varkens. Ooit zo lief op opera’s van Puccini in slaap gemasseerd, nu hardhandig uit elkaar getrokken tot het 
onvermijdelijke pulled pork. En natuurlijk, er waren ook veel bakmeisjes in gebloemde caravans met hun crêpes, kokoscakes en glutenvrij en vegan en alles. 
Ja, je kon er best cynisch van gaan schamperen, 
tussen die oude omwoekerde fabrieken voor het 
extra dynamisch-industriële zum kotzen tintje.

Maar probeer dat maar eens als de zon op ieders weldoorvoede, lachende hoofd schijnt terwijl de 
kinderen in de rondte dansen met wafels op een 
stok en chocola tot aan hun oren. Ik nam een slok 
van een of andere premium London dry gin met rose infused handcrafted tonic water, en ik dacht zomaar ineens: wat hebben we het toch eigenlijk goed. Ook zum kotzen, ik weet het, want zo goed gaat het niet met de wereld, helemaal niet zelfs. Maar hier was niets te merken van een vijandige, boze samenleving, van racisme, terroristische dreiging of verschuivende tektonische platen onder Europa. Van helemaal niets eigenlijk. Alleen van zon, eten, drinken en idylle.

Zou het allemaal met elkaar te maken hebben? Want toen het wél allemaal goed ging, in bijvoorbeeld de late jaren negentig, pre-crisis, pre-social media, waren er nergens foodfestivals te bekennen. Sterker nog: 
áls er al eens een festival was, mocht je blij zijn als je er een bal fabrieksgehakt uit tweedehands frituurvet kon krijgen, weggespoeld met een bekertje accuzuurwijn dan wel volledig on-speciaal bier. Nu zijn elk weekend velden in het hele land geplaveid met festivals waar iedereen danst op alle mogelijke pillen en poeders, of, zoals hier, juist keihard gaat op een Libanese wrap met za’atar en lokaal gebrouwen triples.

Zijn er nu zo veel festivals omdat we willen vergeten? De hastag #heerlijkgenieten leven zolang het duurt? Want weten wíj veel of we later überhaupt nog een pensioen hebben om heerlijk te genieten. Of vrede. Of wat dan ook.

Een beetje misantropisch werd ik er ineens wel 
van. Zeker toen er ook nog een man met gitaar 
Bob Marleys ‘Redemption song’ begon te zingen. “Won’t you help to sing these songs of freedom”. 
Ja, laten we dat maar doen Bob, dacht ik.

En om de daad bij het woord te voegen, schoof ik achteraan in de rij bij de pulled pork-man en nam 
me voor vandaag het geld gigantisch te laten rollen en niet naar huis te gaan voor ik dronken genoeg was om dit gekke fin de siècle-gevoel te vergeten.
Dat lukte.


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:
Treinleed
Factor Twintig
Amsterdamned
Wormgat
Mannetjes
Penisnood
Je suis Kruidvat
Kolonisatie
Ikea
Tatoeaties