Column van Fleur: ‘Ik kan echt heel efficiënt zijn’

VIVA-journalist Fleur Meijer (36) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

De garage zou zo dichtgaan, maar ik had precies genoeg tijd om onderweg nog even mijn favoriete middenstandsronde te maken, mijn auto op te halen, daarmee naar mijn moeder te rijden en direct aan te schuiven voor het eten. Ik kan echt heel efficiënt zijn.

Dat is het winkelstraatje om de hoek namelijk ook: het kaashuis, de bakker en de slager bevinden zich daar precies op een rij, en ze verkopen allemaal spullen van topkwaliteit; het grote voordeel van wonen in een elitebuurt. Ikzelf in het paupergedeelte hoor, en dat zal waarschijnlijk ook zo blijven als ik niet ophoud hier dagelijks mijn portemonnee leeg te schudden en onderwijl mijn uitlaat eraf te rijden. Maar goed, een mens moet eten en naar zijn moeder kunnen rijden óm te eten.

Ik liep het kaashuis binnen. Voor de toonbank stond een man met Youp van ’t Hek-haar, Youp van ’t Hek-bril, geruit overhemd, vlotte kaki broek en blote enkels in felrode loafers. Een typisch geval van een weldoorvoede vijftiger met een volledige kudde schaapjes op het droge, kortom. ‘Zeg,’ begon hij tegen de kaasboer. ‘Als ik vanavond een exclusief kaasplankje wil serveren, wat zou u dan aanraden? Ik heb bezoek vanavond, dus het moet écht exclusief zijn, als u begrijpt wat ik bedoel.’ Hij grijnsde er veelbetekenend bij. De kaasboer knikte discreet en begon aan een enthousiaste rondleiding door de vitrine.

Ik pakte alvast een stuk voorverpakte boerenkaas. De rode loafers wilden intussen graag een klein stukje proeven van alle kazen voor hij ze op zijn exclusieve plankje toeliet. ‘Goed,’ zei hij na een tergend lang aantal minuten. ‘Deze Comté is inderdaad zalig. Dan zijn we voor nu rond. Hartelijk dank.’ De kaasboer overhandigde het tasje en de rode loafers beenden de winkel uit. Ik rekende pijlsnel af en snelwandelde naar de bakker. Het kon nog. ‘Zeg, ik zou zo graag wat exclusieve bonbons hebben,’ hoorde ik bij binnenkomst. De rode loafers stonden wijdbeens in de vitrine te turen. ‘Maar die heeft u niet, naar ik aanneem?’ Nee, die had het bakkersmeisje niet. Wél macarons. ‘Ach ja, macarons. Dat is ook uitstekend. Zeg, en welke smaken zou u mij dan aanraden? Ik heb bezoek vanavond, ziet u.’ Weer die grijns. Weer een tergend aantal minuten later een tasje met daarin macarons met pistache en tonkabonen, mokka en gezouten karamel, limoen en groene thee.

Ik gooide een vloerbrood over de toonbank en rende naar de slager. ‘Zeg,’ hoorde ik bij binnenkomst. ‘Ik zou zo graag een echt goed, mals stukje lamsvlees hebben voor vanavond. Wat zou u mij aanraden? En dit vlees komt van Texel, begrijp ik?’ Ik hief mijn ogen ten hemel. De rode loafers zouden onderwijl ook graag die mooie truffelsalami willen voorproeven. ‘Voor bij de kaasplank. Ik krijg speciaal bezoek vanavond.’ Ik keek op mijn telefoon en sprintte de winkel uit. Hijgend kwam ik bij de garage aan. Dicht. ‘Ik red het eten niet,’ appte ik naar mijn moeder. Ik hoopte zó dat twee rode loafers momenteel hetzelfde bericht kregen.

VIVA-journalist Fleur Meijer (36) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Deze column komt uit VIVA 17.

Lees meer columns van Fleur:
Buurtfacebookgroep
Terras
Geesten
Goede column
Proesten
Dansende reuzenmuppets
Call me by your name
Vooroordelen
Op de bank slapen
Kiloknallervlees

Deze column van Fleur komt uit VIVA 17. Deze editie ligt t/m 1 mei in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«