Fleur Meijer: ‘Fuck you, werkweek. Ik wil weer glitters op m’n gezicht’

fleur meijer

VIVA-journalist Fleur Meijer (36) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Ik zat op een terras. Ik deed m’n best, de zon 
deed z’n best, het glas met de ‘booster’ (citroen, gember, kurkuma, wortel, rietje van bamboe) en 
de ‘rocking veggies bowl with burrata’ deden hun best. Maar het wilde vooralsnog niet echt lukken. Integreren na een festival: het is iets verschrikkelijks. Vooral als het niet zomaar een festival was. Het was een festival waar ik wilde wónen. Nee echt, ik zou het prima kunnen uithouden binnen de muren van dat oude Duitse klooster, eeuwig dansend op de esoterische deephouse tussen de meisjes met veren, de fakirs en de dromenvangers, in de luwte van de meewiegende bomen of in het magische schijnsel van de bloedmaan. North Carolina tot Rusland, Palestina tot India, en vooral heel Europa kwam al hippiënd tezamen, schreeuwde ‘mushi mushi mushi!’ met een gezicht vol 
glitters en was drie dagen lang compleet gelukkig.
Ik ook. Maar het was voorbij. Mijn glitters hadden losgelaten. En nu probeerde ik op het terras uit 
alle macht mezelf te boosten en te rocken, maar 
ik wist dat het zinloos was. Een volle werkweek 
lag voor me, en dat moest ik doen op een lege 
tank serotonine.
‘God, dat is wel een hele háp hè?’ hoorde ik naast me. Een vrouw van in de zestig, tanig, spits, onverdraaglijk kleurloos. Tegenover haar zat haar dochter: exact hetzelfde type, maar dan in de dertig en hoogzwanger. Ik zuchtte diep en nam een slok van mijn booster. Mensen die een bord mooi en lekker eten krijgen en dan klagen dat het zo véél is: er is weinig dat ik meer haat. ‘Nou hè,’ sprak de dochter tot overmaat van ramp. ‘Het ziet er mooi 
uit, maar ik krijg het nauwelijks weg.’ De moeder, streepmond en al, schoof wat sla over haar bord. 
‘In die hitte is eten ook bijna niet te doen, hè. Je vader zei van de week dat hij een barbecue wilde organiseren. De hele kaartclub ging hij uitnodigen. Ik zeg: Hans, eerlijk, ik moet er niet aan dénken. Zo’n hele tuin vol, allemaal aan het bier, en dan die vleeslucht overal: nee hoor, daar beginnen we niet aan.’ De dochter knikte en vouwde haar handen om haar buik. 
‘O ja, ik vind het ook helemaal niets. Het lijkt wel alsof mensen met dit weer niets anders willen doen dan álcohol drinken.’ Ze trok het smerigste gezicht dat ik ooit had gezien.
Onder mijn zonnebril welden tranen op. Ik kon er niets aan doen. Fuck you, serotonine. Fuck you, werkweek. Fuck you, ondankbare, kleurloze zeikstralen. Ik wil terug naar de veren en de vreugde. Ik wil dansen onder de boom en slapen in mijn nomadentent. Ik wil lampjes in de bomen en glitters op mijn gezicht. Ik wil mijn hand in die van de Kameel en dan samen door de kloostertuinen van Babylon.
Ja, ik stelde me echt vreselijk aan, daar op het terras. Maar het hoort bij het integratieproces. Gelukkig moest ik vlak daarna ook weer lachen.
Op mijn schouder vond ik nog een roze glitter. Vandaar.

Lees ook de column van Fleur van vorige week: ‘Daar stond ik, in de hoedenwinkel, mezelf hartgrondig te haten’

Fleur’s column komt uit VIVA nummer 33. Deze editie ligt t/m 21 augustus in de winkel of kun je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«
viva zomerdeal

VIVA's Lise gelooft in een poederroze planeet ergens hier ver, ver vandaan, waar Justin Bieber en Idris Elba samen president zijn en het altijd glitter giet. Zolang die planeet nog niet gevonden is, houdt Lise zich bezig met millennial perikelen en entertainment. Véél entertainment. Wil je me volgen op insta? @lisejasmijn, dan kan ik ook zien wie jij bent.